به گزارش خبرنگار جهاد و مقاومت مشرق نیوز - وجود تصاویر شهدای نهضت جهانی اسلام بر دیوار های تهران ، پایتخت ام القرای اسلام ، همواره مایه مباهات مردم مسلمان ایران بوده است. متاسفانه مدتی است که به بهانه های مختلف و گاه بدون حتی ارائه کوچک ترین دلیلی شاخص ترین نمونه های این تصاویر از تهران زدوده شد. تصاویر شهیدان «مصطفی مازح» مجری حکم امام خمینی علیه سلمان رشدی مرتد ، «سید عباس موسوی» دبیر کل حزب الله لبنان ، «سید هادی نصرالله» فرزند سید حسن نصرالله و «ریم صالح الریاشی» مادر شهادت طلب فلسطینی که چندین سال در معابر تهران می درخشید ، متاسفانه توسط متولیان امر پاک شد و متاسفانه تصاویر دیگر نیز تحت عنوان بازسازی ، مورد آسیب های جدی و حتی تغییر محتوای فرهنگی قرار گرفت. در زیر نمونه هایی از عکس های پاک شده را می بینید:

گروه‌هاي خوب تئاتر خوبست كه راه بيفتند و به جبهه روند، جهاد بزرگي‌ست: در قرارگاهها، در عقبه‌ها، مراكز تجمع، آنجاهايي كه اجتماعي از رزمندگان هست، برويد آنجا نمايش بدهيد، زندگي خودشان را كه در آن هستند و خود متوجه نيستند برايشان ترسيم كنيد: آن بهشت صفايي كه آنها در آن هستند – و انسان معمولاً همه‌ي اين‌گونه بهشتهاي معنوي را تا در آن هست درست نمي‌بيند و نمي‌داند كه كجاست و چگونه است- و از دور بايد ببيند تا بشناسد. بگذاريد آن را يكبار در بازي شما، در هنرمندي شما، در نمايش خوب شما مشاهده كنند و لمس كنند

همان روز / راحله  ، دختر کوچک همسایه / از بس که ناخنش را جویده بود (!) / میان بی خبری دوربین های خبری / که محو شکوه  آسمان شده بودند / زیر سایه تاریک بالون ها / خودش را روشن کرده بود ! / و نور اشتعالش فضای  شهر را پر کرد / امّا / نه شهردار ، نه داروغه ! / هیچکس! / گرمای تن او را  احساس نکرد / یا برق شعله گیسوانش را...

آسمان تنگ شد و زهر هلاهل بارید / فتنه از لانه ی صهیون و ستم، آغازید / نامه ی مریم و عیسی و خدا سوزاندند / بذر از کینه زده، گریه و خون رویاندند / آن که می سوخت نه قرآن، سند عیسی بود / آن که می خندید اسراییل، آمریکا بود / خبط کردید! که این طرح مسیحی ها نیست / چشم این فتنه به جز دولت امریکا نیست / قلب از فتنه ی صهیون و سیا، خونبارست / این نه از سوی نصاراست، ز استکبارست

غلام‌علی حدادعادل رئیس کمیسون فرهنگی مجلس شورای اسلامی در جلسه سالیانه شعرا با رهبر انقلاب به شعر خوانی پرداختند که شعر ایشان در ذیل می‌آید: نوبهار آمد و خندید و دهان گل سرخ / صبح شد بار دگر رنگ لبان گل سرخ...