شب جمعه برنامه ای از سیمای جمهوری اسلامی پخش شد که نیاز به توضیح و عذرخواهی رئیس سازمان صدا و سیما دارد. ویژه برنامه ای با نام "نود"(!) که 2 ساعت وقت سیمای ملی و هزینه مردم را صرف کرد تا آقای "دایی" از ظلمی که مدعی است بر وی رفته است دفاع کند. علی دایی به سیما دعوت شد تا از حقوق 800 میلیونی خود بگوید و از عقب افتادن این حق شکایت کند.

آقای دایی و ظلم بر او رفته و حقوق 800 میلیونی و قرارداد و عملکرد مسئولین و غیره به جای خود و کشمکش های آن بماند برای اهلش؛ اما پرداختن به این موضوع در رسانه ملی، موضوعی نیست که بتوان به
چطور حق از دست رفته 800 میلیون تومانی آقای دایی، برنامه شاخص صدا وسیما را نگران کرده است اما 17 ماه عقب افتادن حقوق کارگران (...) نیاز به فریاد و اعلام رسانه ای ندارد. آیا حقوق 250 هزار تومانی یک کارگر که از عید به این طرف پرداخت نشده است نیاز به پیگیری ندارد؟
سادگی از کنار آن گذشت.

از برنامه 90 بیش از این انتظاری نیست اما از آقای ضرغامی که حکم مسوولیت خود را با تذكر جدي رهبری به دست گرفته اند بسیار بعید و دور از انتظار است.

طی چند ماه گذشته که به هر دليل هر روز یک خبر از ورشکستگی صنایع کشور منتشر شده است و کارخانجات با 20 درصد ظرفیت خود کار می کنند و به گزارش رسمی دولت، نرخ بیکاری از 9 درصد به 13 درصد رسیده است و هر روز به خیل بیکاران اضافه می شود، آیا رسانه ملی یکبار حاضر شده است این رکود و بیکاری و عقب افتادن حقوق کارگران و شرمندگی آنها در خانواده را تصویر کند و به رخ مسئولین بکشد؟

چطور حق از دست رفته 800 میلیون تومانی آقای دایی، برنامه شاخص صدا وسیما را نگران کرده است اما 17 ماه عقب افتادن حقوق کارگران (...) نیاز به فریاد و اعلام رسانه ای ندارد. آیا حقوق 250 هزار تومانی یک کارگر که از عید به این طرف پرداخت نشده است نیاز به پیگیری ندارد؟ 7 کارگر در یک معدن به خاطر زیاده خواهی کارفرما جان می دهند و چرا طنین تکان دهنده زنان بیوه و کودکان یتیم آنها، نباید به گوش مسئولین و مردم برسد؟

10 روز پیش خبر کشته شدن 4 کارگر در فلان معدن و پالایشگاه نفتی منتشر شد. این کارگران به دامن مرگ رفتند تا
چطور می شود نمایش فقر و نداری و صورت هائی که با سیلی سرخ نگه داشته می شوند، ضد امنیت ملی و به زیان انقلاب است، اما دادخواهی برای حقوق 800 میلیون تومانی که فهم و باور آن هم برای مردم سخت است، فخر نظام و رسانه ملی است؟
شرمنده خانواده خود نشوند و اما این داستان تلخ جائی برای طرح در رسانه ملی نداشت. حتی خبر آن هم منتشر نشد. چطور می شود نمایش فقر و نداری و صورت هائی که با سیلی سرخ نگه داشته می شوند، ضد امنیت ملی و به زیان انقلاب است، اما دادخواهی برای حقوق 800 میلیون تومانی که فهم و باور آن هم برای مردم سخت است، فخر نظام و رسانه ملی است؟

هر از گاهی یک کودک گل فروش در جاده منتهی به بهشت زهرای (س) تهران کشته می شود آیا این حادثه دردناک نیاز به مطالبه و تصویر ندارد؟

چطور است که عقب افتادن حقوق 800 میلیون تومانی آقای دایی شما را نگران می کند تا آنجا که یک طرفه و بدون شنیدن سخنان طرف دعوا و در برابر چشم میلیون ها بیننده به قضاوت می نشینید اما مصائب و مشکلات همین کارگرانی که بسیارشان تماشاگر این برنامه بودند نیاز به برنامه و ویژه برنامه ندارد؟ آیا این به سخره گرفتن مردم مستضعف کشور نیست؟ آیا این برنامه به سخره گرفتن مشکلات کارگران و زحمتکشان جامعه نیست؟ محکمه بر پا کردن برای حقوق 800 میلیون تومانی آقای دایی یعنی بی توجهی به مشکلات صدها هزار کارگر که حقوق شان را چند
محکمه بر پا کردن برای حقوق 800 میلیون تومانی آقای دایی یعنی بی توجهی به مشکلات صدها هزار کارگر که حقوق شان را چند ماه است نگرفته اند. یعنی به سخره گرفتن فقر کسانی که نداری شان ناشی از ظلم مترفین و مسرفین ویژه خوار است.
ماه است نگرفته اند. یعنی به سخره گرفتن فقر کسانی که نداری شان ناشی از ظلم مترفین و مسرفین ویژه خوار است.

چه اتفاقی در صداوسیما افتاده است که مشکل این آقا، ملی تلقی می شود و اما مشکل میلیون ها کارگر مشکل شخصی شان است؟

این عدالت را چطور می توان برای مردم توضیح داد که اهن وتلپ برای احقاق حقوق میلیونی می تواند از رسانه ملی و از هزینه مردم مطرح شد اما یک کارگر نمی داند حق از دست رفته اش را به کدام محکمه صالحه ببرد. سالها است قرار دادهای سفید امضا و یک طرفه رایج است و به این کارگر فهمانده شده است، به ظلمی که به او می شود باید بسوزد و بسازد. آقای ضرغامی این مشکل نیاز به برنامه ساختن نداشت؟ نیاز به مطالبه نداشت؟ نیاز به طرح موضوع نداشت؟

تعداد فزاینده بیکاران و نیمه بیکاران به گونه ای محتوم در ورای این رکود و ورشکستگی پیاپی کارخانجات است. کارگران به اقشار زیر طبقه سقوط می کنند و هر روز آمار فساد و آسیب های اجتماعي به تبع آن افزایش می یابد. آیا این فتنه قرمز نیاز به مناظره و سخنرانی و فیلم و سریال و برنامه 90 و 100 وغیره ندارد؟

وقتی آقای ضرغامی، مملکت را در
این عدالت را چطور می توان برای مردم توضیح داد که اهن وتلپ برای احقاق حقوق میلیونی می تواند از رسانه ملی و از هزینه مردم مطرح شد اما یک کارگر نمی داند حق از دست رفته اش را به کدام محکمه صالحه ببرد.
نیاوران و اقدسیه و آدم های بی رگ وبی خون جردن و شکم دله های درکه و دربند می بیند و برای شغال مستی کردن های بالا شهر تهران برنامه می سازد، طبیعی است که غذای توصیه شده در این رسانه ملی را سریال "آشپزباشی" آموزش دهد و رسم و رسوم ازدواج را "عمارت فرنگی" به نمایش کشد و الگوی زن در خانواده را دخترکان بزک کرده سریال های خانواده و مجریان هر روز یک رنگ تصویر کنند و صد البته انتظاری جز این نیست که عدالت و دادخواهی را هم، به احقاق حق 800 میلیون تومانی آقای دایی ببیند.

مدیریت صدا و سیما توضیح دهد که که با کدام دلیل و حجت، "آئینه گردان توانگران" و "خاصه تراش مدعیان و چیز داران" شده است و رسانه ملی را "هم سرا" و "هم نواز" و "هم ساز" معرکه گیران کرده است؟

آقای ضرغامی پدری که کودک خود را به قیمت 100 هزار تومان می فروشد و سوژه خبرنگاران صفحه حوادث روزنامه ها می شود شما را به درد نیاورد؟ صاحب خانه ای که به خاطر 200 هزار تومان اسباب و اثاثیه مستاجر را به خیابان ریخت برای شما ارزش دادخواهی نداشت؟
آقای ضرغامی پدری که کودک خود را به قیمت 100 هزار تومان می فروشد و سوژه خبرنگاران صفحه حوادث روزنامه ها می شود شما را به درد نیاورد؟ صاحب خانه ای که به خاطر 200 هزار تومان اسباب و اثاثیه مستاجر را به خیابان ریخت برای شما ارزش دادخواهی نداشت؟
صف های طویل بیمارستان های دولتی و زنانی که به دلیل نداشتن حداقل امکانات برای گرفتن اورژانس، فرزندشان روی دستشان دست و پا می زند و تشنج می کند ارزش برنامه ساختن ندارد؟ آیا این به سخره گرفتن پابرهنگان نیست که تریبون و رسانه ملی را خرج زیاده خواهی کسانی کنید که با پول توجیبی این مردم شهرتی پیدا کردند و مدالی گرفتند؟ آقای ضرغامی هر چه زودتر پاسخ دهید و از پابرهنه ها و ولی نعمتان و وارثان این مرز و بوم به خاطر پخش این برنامه سؤال برانگیز عذر خواهی کنید. گر چه دل شکسته این مردم را که تمام آبرو و زندگی خود را برای این انقلاب گذاشته و مي گذارند و امروز تماشاگر زشت ترین نمایش عدالت در رسانه ملی هستند را نتوانید به این سادگی بدست آورید.

یاد آن پیر فرزانه به خیر که می گفت :"واقع آن است كه آن قدر كه پابرهنه‏ها به راديو - تلويزيون حق دارند، ما نداريم. اين يك واقعيت است و تعارف نيست؛ واقع اين است كه آنها اين نظام را درست كرده‏اند و اين نهضت را به وجود آوردند؛ همين جمعيت هستند كه پيروزي‌ها را به دست آوردند؛ از قشر بالا كسى در اين مسئله حقى ندارد. البته ما هم در اصل مطلب شركت داشته‏ايم، اما حق با آنهاست." امام خمینی 27 مرداد 1364