"با درود به روان پاك رهبر كبير انقلاب..." هواپيماي چارتر شركت نفت هواپيمايي آسمان تن سنگينش را روي باند فرودگاه خارك به جلو ميكشد. صداي موتور فوكر صد كه عمرش شايد از من هم بيشتر باشد و چند لحظه بعد تا جزيره بيايد آن پايين به يك نقطه تبديل شود، بوشهر را هم رد كرده ايم. خارك در هشت سال جنگ 2888 بار بمباران شده است. هشت سال يعني 2920 روز. من از مدير منابع انساني ميپرسم دريافتي ام چقدر است؟ معاون سرپرست بهره برداري در اتاق لودينگ يك شاسي سفيد نشانم ميدهد:"اين دكمه آژير خطر است. كنار اين آژير زمان جنگ يك تلفن قرمز مستقيم به ستاد جنگ وصل بود. از اين تلفن به ما ميگفتند كه هواپيماي دشمن حول و حوش خارك است و ما يك بار آژير ميزديم و اگر هم ميگفتند هدف خود خارك است سه بار ميزديم. آنكه آژير ميزد آخرين نفري بود كه ميتوانست خودش را به پناهگاه برساند..." من به مدير منابع انساني ميگويم چرا سالن بيليارد و استخر وقتش با شام يكيه؟! "يك شب سر شام تلفن قرمز زنگ زد و گفت هواپيما داره مياد. بلند شدم و يك بار شاسي رو زدم و اومدم نشستم سر غذا. دوباره تلفن زنگ زد كه داره مياد خود خارك رو بزنه. دوبار ديگه شاسي رو زدم و نشستم سر شام. يعني گفتم تو اين جزيره كه سطحش از يكي از محله هاي تهرون هم كوچكتره و قطرش 40 كيلومتر هم نميشه كجا برم؟!" به مدير منابع انساني ميگويم اين جا چرا واحد تحقيق و توسعه نداره؟! "گاهي هليكوپتر هاي عراق ميرفت سر بچه هايي كه رو سكو وسط دريا هيچ پناهگاهي نداشتن و بعد با مسلسل دور سكو ميچرخيد و بچه هايي كه لابه لاي ميله ها و لوله ها براي نجات جانشان به اين طرف و اون طرف ميدويدن دونه دونه ميزد. هنوز جاي گلوله ها روي ميله هاي سكوي فروزان هست انگار..." يك قلپ بستني نسكافه مفتي شركت نفت ميزنم حواسم را متمركز ميكنم و به توپ سفيد ضربه ميزنم. توپ سفيد بي آنكه به توپ هاي تك رنگ يا دو رنگ بخورد چند بار به لبه ها كمونه ميكند و در نهايت ميايستد. آن يكي همبازي ميخندد كه پيتوك دادي يا يك هميچين كوفت و زهر ماري..."بعد هر بمباران راه ميافتاديم از بين لوله ها و مني فولها و مبدلها و دي سلترهاي كارخانه دست قطع شده و پاي كنده شده و سر بريده بچه ها را جمع ميكرديم. يادم هست كه وقتي نفتكش رعنا را كه تازه بار گيري اش تمام شده بود زدند، بيست و نه روز در آتش ميسوخت." هواپيماي چارتر هواپيمايي آسمان به سمت تهران كه ميايد آن ديو سفيد پاي دربند از دور پيداست و آن چاله بين كوهها كه از درونش دود ميجوشد همين تهران است. آهاي گنبد گيتي ما كه اين خاك پاك را اين همه سال از آن بالا ديده اي، براي من تازه از جزيره ته دنيا برگشته از ارزش اين خاك روشن هر چه قصه داري بگو....
سوم ارديبهشت ماه سالروز آغاز نبردی ست كه بعدها به "جنگ نفتكش ها" معروف شد. چهار سال پس از آغاز جنگ، با اين ايده كه بريدن منبع درآمد ايران يعني نفت، باعث عدم توانایی ایران جهت خريد اسلحه از بازار سياه ميشود و اين ميتواند سرنوشت جنگ را عوض كند، قرار بر اين شد كه عراق نفتکشها و سایر تجهيزات نفتي ايران را بمباران كند. علاوه بر این تصمیم این شد که جهت جبران كاهش عرضه انرژي که در اثر این نبرد محتمل بود، ساير كشورهاي توليد كننده نفت، میزان توليد خود را افزايش دهند.
آغاز بمبارانها از جزيره خارك بود كه يكي از مهمترين مراكز توليد نفت چه آن موقع و چه حال، به شمار ميرود. جزيره خارك شامل سه ميدان نفتي ست. میدان "درود" زير خود جزيره و میدانهای "ابوذر" و "فروزان" در فاصله ی حدود90 كيلومتري جزيره قرار دارند. نفتی که از این میدانها استخراج میشود، ابتدا از طريق لوله هاي زير دريايي جهت تصفيه مقدماتي (تصفيه شن، آب و نمك همراه نفت) به سه كارخانه با نامهاي درود، ابوذر و فروزان منتقل و سپس از طريق دو اسكله به نامهاي "آذرپاد" و "تي" (اسكله تي شبيه يك حرف تي انگليسي ست) بار كشتي ميشود.
اينها را بايد ديد تا عظمت كار به دست آيد. يعني حدود پنج تا ده دقيقه شايد طول بكشد تا شما دور يك مخزن يك ميليون بشكه اي قدم بزنيد. و ارتفاع را هم كه ده پانزده متر، حالا حساب كنيد يك هواپيما در ارتفاع پايين، اينقدر پايين كه شما در خودي بودن آن شك نداريد، همينطور كه بالاي مخزن ايستاده ايد و داريد ارتفاع نفت مخزن را اندازه ميگيريد، هلك و هلك مياد و يكهو مخزن كناري شما را ميزند. بمب به سقف متحرك مخزن ميخورد و بعد از انفجار آن، محتويات مخزن آتش ميگيرد.
فلش پوينت نفت خام حدود 170 درجه سانتيگراد است. این یعنی شما نمیتوانید با كبريت نفت خام را آتش بزنيد، ولي احتمالا میتوانید تصور کنید که وقتي یک مخزن نفت خام آتش بگیرد، چه جهنمي درست ميشود. به سرعت حرارت به چند صد درجه سانتیگراد میرسد و شما ميتوانيد ببينيد كه چگونه جوشهاي بين صفحات آهني بدنه مخزن (كه از ورقه هايي با ضخامت 10 سانت درست شده) از یکدیگر باز شده و رودخانه از نفت كه سطحش از آتش پوشيده و شعله ور شده، در همه جهات مخزن راه ميافتد. حالا حساب كنيد كل طول جزيره ما 40 كيلومتر هم نشود.
و اينها را اضاف كنيد كه جزيره و سكوهاي اطراف آن، در چهار سال باقيمانده جنگ، به طور متوسط روزي دوبار بمباران ميشده است، که نه تنها اين جزيره، بلکه ساير جزاير و مناطق نفتی مثل لاوان، سيري و غیره هم از اين نتیجه اجماع قدرتها و دنباله روان آنها در سرنگونی کشور ما، ایران، بي نصيب نبوده اند.
حالا در این شرایط اگر شما مسئوليتي در قبال کشور و مردمتان داشته باشيد، چه كار ميكنيد؟ راه متمدنانه كه معمولا به ذهن ميرسد اين است كه برويد به شوراي امنيت شكايت كنيد و اتفاقا مسئولين آن موقع هم همين كار را كردند. شوراي امنيت هم در راستای وظیفه اش، یعنی حمایت از امنیت بعضی کشورها، گفت درست است كه عراق كار بدي كرده و به ايران حمله كرده است، ولي ايرانيان كه فرهنگ و تمدني قديمي دارند بهتر است كه از خود خويشتنداري نشان دهند. اما شما كه نميشود دائم خودت را داشته باشي در حالی که طرف مقابلت جرثومه ای ست که تا تو را از روی کره زمین محو نکند کینه اش آرام نمی نشیند! و اين جرثومه صبحي كه به حمله به ايران را آغاز كرد، با خبرنگارها مصاحبه داشت. بعد وسط مصاحبه، ناگهان سوار هلي كوپتر شد و به خبرنگارهای متعجب گفت: "بقيه مصاحبه ظهر در تهران!!" حالا وقتي كه از طرفی با چنين جانوری طرف هستي و ساير حامیانش هم قطعنامه ميدهند كه خودنگهدار باش و از آن طرف ديگر هم فرانسه ميراژهاي جديد را به عراق داده است كه از ارتفاع بالا و دور از دسترس ايران، با موشك ميزند درست داخل دودكش نفتكشهاي ايران، پس يك اقدام خشن تر از خويشتنداري لازم است. کاری که شما میکنید این است که دو تا اف 14 بلند كني بروند چاههاي نفت بصره و چي و چي را بزنند. اما هنوز اين هواپيماها از پايگاه شكاري بوشهر و دزفول بلند نشده، شوراي امنيت يك قطعنامه صادر ميكند در محكوميت اقدام ارتجاعي و شنيع ايران كه تمام كنوانسيون هاي بين المللي را نقض كرده، حقوق بشر را زير سوال برده و جريان انرژي در دنيا را با تهديد جدي مواجه ساخته است.
اين قضايا را يك طرف ذهنتان نگه داريد، برويم آن طرف ديگر كه شما بالاخره مجبوري نفت را صادر كني تا بتواني دوام بياوري زير بار اين جنگ كمر شكن و خلاصه آنقدر خون پاک به پای درخت نورسته آرمانها ریخته شده و آنقدر نگاه ملتمس و امیدوار از هرجای دنیا دوخته شده به شما و آنقدر حلقه امید گره زده اند به شاخسار این درخت که شما مجبوری دوام بياوري. ميايي سر تشكيلات نفتي ات كه از کوره و پمپ و توربين ها گرفته تا پيچ و مهره و لوله هايش همه از فرق سر تا نوك پا آمريكايي ست و انگليسي و قطعه يدكي اش را كه نداري هيچ، اصلا بعضي هايش را نميداني چطور كار ميكند. شما که هرچي نيروي جوان داري در جبهه ها با گوشت و پوست و استخوان در برابر كل این دنياي متمدن غرب وحشي وحشي وحشي ايستاده اند. پس بايد با همين كارگرها کاری کرد،همين ها كه زمان آمريكايي ها روي آتش كبابشان ميكرده اند اگر يك قطره نفت از زير يك شير بيرون ميريخته و نميرفته آن جاي درستش كه به زعمشان باك ماشين هاي شهروندان آمريكايي بوده. آن غربی این طور فکر میکرده که ما خودمان حتی پیچ و مهره نمیتوانیم ببندیم و صنعت نفت ایران به یک روز نکشیده خواهد خوابید. حداقلش این بود که آنها تمام این مدت کار به اصطلاح ضد فرهنگی کرده بودند که نیروی کار ما خودش به این باور برسد که اگر کار قرار است انجام شود به دست صنعتگر غربی باید باشد. اما اين كارگرهاي گمنام با دست خالي چنان شاهكاري كردند كه بعدها ما شديم يه پا صاحب تكنولوژي در اطفاء حريق چاههاي نفتي و ديديم كه در جنگ كويت از همين كارگرها دعوت شد تا پا به پاي بقيه مهندسان آمريكايي و انگليسي، چاههاي نفت كويت را كه جرثومه به آتش كشيده بودشان، خاموش كنند.
حساب كنيد كه يك پيچ به ما نميداده اند و سيم خاردار به ما نميفروخته اند چون كاربرد دوگانه داشته و باطري بيسيم و پايه دوشكا كه ديگر جاي خود دارد. ميدانم كه با اين حرفها نميشود آنها كه خواب آمريكا را ميبينيد، و يا خواب انگليس را و يا خواب خيلي جاهاي ديگر از اين غرب متمدن را كه شوراي امنيت دارد و يونيسف دارد و يونسكو دارد و هزاران ظاهر دلفريب ديگر دارد، از خواب غفلت بيدار كرد كه با خيلي حرفهاي ديگر هم نميتوان. اصلا با چه چيز ميتوان يكي را كه خودش را به خواب زده بيدار كرد؟!! با ويشگون؟! نه داداش، نه آبجي، اصلا نقل اين حرفها نيست. اصلا حرفي نيست براي كسي كه ميگويد پيشرفت تكنيكي ما به هزينه اي كه برايش ميپردازيم نمي ارزد. اصلا انگار اگر ما هم مثل خیلی از همان کشورهای غربی، هزينه اين پيشرفت هاي تكنيكي از منابع مادي و معنوي ديگر كشورها دزدي نکنیم، به هزينه اش نميارزد. و اصلا انگار تا غرب پيشرفتهای ما را تاييد نكند، ما همان صفری باقی خواهیم ماند که از اولش همان مستشاران و مستشرقان غرب در کارنامه ما چپانده بودند باشد برای اینکه راحت تر بهشان اجازه بدهیم که یوغ بندگی شان را بر گردنمان بیاندازند.
و اصلا براي چي دائم ما برای آنها استدلال کنیم؟! بگذار آنها بشنوند از افاضات پرزيدنت بوش كه فرموده اند هدف ما اين است كه اينقدر روي ايران فشار بياوريم كه مردمش بيايند در خيابانها و فرياد بزنند كه آهاي دولت، اين پيشرفت به هزينه اي كه ما داريم برايش ميپردازيم نميارزد! و بگذار ما بشنویم از همان پير جوانهايي كه آن صبح تا ظهر يكي از روزهاي شهريور 59 را تبديل كردند به 8 سال پايمردي و ايثار و فداكاري، بگذار ما از همين گلوهاي خاموش بشنویم كه صدايشان در طول اين تاريخ پيچيده، بگذار بشنویم با تمام وجود در زماني كه گوشهاي شنوا حكم كيميا را يافته و در عوض چشمهاي ظاهربين را اينقدر زياد داريم كه ميتوانيم صادر كنيم....
نظرات کاربران :