درباره همایش چهره­های ماندگار شهرستان شاهرود...

چند وقتی است در مملکت ایران رسم شده است که از برخی به عنوان چهره ماندگار تجلیل شود. چراغ اول را در این رابطه صدا و سیما روشن کرد. این کار هرچند بسیار مهم و برای اعتلای نام ایران ضروری است اما به شرطها و شروطها!

اولاً که هرسال برگزار کردن این همایش در سطح ملی باعث خورده شدن کف­گیر به ته دیگ! و اتمام "چهره­های ماندگار واقعی" برای تجلیل می­شود، و راه برای تجلیل از نور چشمی­ها به عنوان چهره ماندگار باز می­شود. رسید یک شخص در هر زمینه­ای به جایی که چهره ماندگار شود تنها با گذشت سال­ها تجربه و زحمت میسر است و پس از چند سال باید سال­ها منتظر نشست که باز مردی به ماندگاری برسد.

ثانیاً در همان سال­هایی که این همایش در سطح ملی برگزار شد هنوز اعمال نظرات شخصی فراوانی در این را می­شد که باعث معرفی افرادی و عدم معرفی افرادی لایق­تر می­شد روشی که رهبر حکیم و آزادمرد انقلاب هرگز نمی­پسندند.

سوال ما در سطح ملی این است که آیا این حرکت و حرکت­های مشابه تنها برای مانور این که "ما به علم و هنر چند هزار ساله اهمیت می­دهیم!" یا واقعاً "به هدف ارج گذاشتن به فرهنگ و هنر ایران­زمین" است که برگزار می­شود. هرچند روند تجربه شده متاسفانه حسن نیت را نشان نمی­دهد. مثلاً با وجود هنرمندان و ادبای آزادمرد باید اشخاص بی­هنر مثل موسوی یا علی معلم به ریاست فرهنگستان هنر برسند؟ یا با وجود پخش موسیقی­های مبتذل به صورت Show زنده، و فیلم­های نازل از صدا سیما هنوز سیما از پخش تصویر سازهای ملی ایرانی و موسیقی­های باوقار و فاخر ملی ممانعت می­کند، می­توان اعتماد کرد که این تجلیل­ها واقعی است که به نظر بسیاری از دلسوزان فرهنگ اسلامی-ایرانی این کار نمایشی است. وقتی جوانان ما هنوز آیت الله نجومی­ها، علامه حسن­زاده­ها، امیرخانی­ها، پایورها، شهناز­ها و بسیاری دیگر را در همین صدا و سیمایی که از آنها تجلیل کرده است نبینند، آیا می­توان باور کرد این تجلیل­ها واقعی است. مگر رابطه عمیق رهبری بزرگوار با ادبا و هنرمندانی مثل مهرداد اوستا، کیومرث صابری و اخوان ثالث نباید سرمشق سیاست­مدارانی که متاسفانه زمام امور علم و فرهنگ این کشور را دارند، باشد. آنها گمان می­کنند اصحاب علم وهنر و فرهیختگی هم مثل سیاست­مداران سیاست­بازاند که با شرایط و بده­بستان­های خلوت و جلوت با آنها رفتار کرد. روح عالمان وهنرمندان بسیار لطیف­تر است.

روز 27 خردادماه 1389 در شاهرود، تالار شقایق­های دانشگاه صنعتی شاهرود، همایشی با نام چهره­های ماندگار شهرستان شاهرود برگزار شد. نفس عمل بسیار در خور و ارزنده نام بزرگ شاهرود است. اما...

اما در این میان تنها چیزی که متاسفانه مشاهده نشد رعایت نام این همایش بود. این همایش بدون همراه داشتن حتی یک نماد ملی یا بومی (البته استفاده از دو مرشد زورخانه­ای را می­توان استثنا نمود) برگزار شد. رقص نور همراه با موسیقی Show مانند که هیچ سنخیتی با محتوا و نام همایش نداشت. عدم استفاده از نماد­های ملی و اصیل بومی در تزیین فضا  نیز هویدا بود. هزینه­های گزاف اضافی و استفاده از پرسنل ملبس به لباس پذیرایی جهت توزیع فقط آب و عدم پذیرایی مناسب از مهمانان (چون در ابتدای تالار پذیرایی توزیع می­شد که کسی در بدو ورود متوجه آن نمی­شد!).

بگذریم از ظاهر برنامه...

و امااصل و محتوای برنامه

تجلیل در دو مرحله انجام شد. مرحله اول خادمین و موثرین برتر شهر و دیگر چهره­های ماندگار بودند. در مرحله اول از برخی افراد تجلیل شد که پرونده اختلاس در دادگستری شاهرود دارند و در مرحله دوم از افرادی تجلیل شد (غیر از اقدام پسندیده برای شهدا و علما) که واقعا مایه ناامیدی اهل فرهنگ و هنر و علم شهر شد. با وجود چندین استاد دانشگاهی طراز اول، هنرمند جهانی و استاد خوشنویس در رده ملی از افرادی مثل کاظم جلالی تجلیل به عمل آمد. کاظم جلالی که یکی به میخ زدن و یکی به نعل زدن او در محافل سیاسی و اخیراً همراهی با رئیس غیرقانونی دانشگاه آزاد همواره مورد انتقاد دانشجویان و دلسوزان انقلاب در شهرستان شاهرود است. یکی از مهم­ترین دلایل اجرای این برنامه به نظر مطرح کردن برخی افراد، تلاش برای انتخابات بعدی شورا و مجلس می­آید. البته هدف این مطلب توهین به بدنه محترم و خدوم شورای اسلامی شهر شاهرود و شهرداری نیست اما چه برداشتی را می توان از انتخاب یک متهم به فساد اقتصادی و یک نماینده با عرض معذرت حزب باد که هیچ سابقه درخشان علمی را از خود به جا نگذاشته است داشت. تنها به علت هم­سو بودن آن­هم نه در اصول­گرایی بلکه در منافع مدیریتی شورای شهر به این نتیجه رسیده است که او را انتخاب نماید. کسی که به اندازه­ای بی­ظرفیت است که به علت نگفتن واژه دکتر برای او از جانب دکتر طوسیان در برنامه­ای او را مورد عتاب قرار می­دهد. شخصی زمانی وزیر بوده است آیا واقعا بهمین دلیل باید برتر از اساتید و بزرگان دیگر مورد تقدیر قرار گیرد...

سخن بسیار است. اما

بجز هنر که تاج سر آفرینش است

بنیاد هیچ سلطنتی پایدار نیست