بسم رب المستضعفین

بار دیگر چنگال دژخیم روزگار، رژیم غاصب و جعلی صهیونیستی، به خون انسان های بی گناه آلوده شد. این بار نه مردمان فلسطین و لبنان که انسان هایی که گناهشان تنها پاسخ مثبت دادن به فطرت پاک انسانی شان بود، با تسلیحات نظامی این غده سرطانی کشته شدند. 

دیروز ناوگان آزادی که با همراهی 9 فروند کشتی از کشورهای مختلف منطقه و کشورهای اروپایی توسط "بنیاد حقوق بشر، آزادی ها و امدادهای بشری مستقر در استانبول (ihh)"  برای شکستن محاصره غزه عازم این منطقه بود، در آب های بین المللی اطراف فلسطین با هجوم نیروهای رژیم صهیونیستی مواجه شد. این حمله تا آخرین اخبار منتشر شده 20 کشته و 50 زخمی به جای گذاشته است.

رژیم غاصب صهیونیستی به دنبال تشدید محاصره غزه است تا حماس را از عقبه ی مردمی خود دور سازد و این یعنی تاوان دموکراسی. مگر جز این است که جریان مقاومت حماس با رای مستقیم مردم سرکار آمده است؟! غزه نزدیک به 3 سال است که در محاصره است و این بار جمعی از انسان های دردمند در پی کمک رسانی به آن برآمدند. اما ظاهرا جریان مقاومت هنوز هم مانند خاری در چشم و استخوانی در گلوی سران استکبار باقی مانده است که برای تضعیف آن، مدافعان حقوق انسانی مردم غزه را این چنین به خاک و خون می کشند.

ما دانشجویان ضمن محکوم کردن این حمله وحشیانه، بدین وسیله خواسته های خود را از برخی نهادهای مسئول بیان می داریم:

1- اگر در جنگ 33 روزه ی لبنان، راهبه های فرانسوی زخم کودکان لبنانی را بستند و اگر قبل از جنگ 22 روزه غزه، جوانان اروپایی مدافع حقوق بشر، اولین کشتی حامل کمک های اولیه را به مردمان غزه رساندند، مگر جوانان مسلمان ایرانی مرده اند که از چنین فوز عظیمی بی بهره باشند. "یا لیتنا کنا معکم فنفوز فوزا عظیما" .  لذا ما به جد از دستگاه دیپلماسی می خواهیم تا ضمن ایجاد هماهنگی های لازم با هلال احمر و صلیب سرخ جهانی، شرایط امتداد یافتن چنین کاروان هایی را به وسیله ی نهادهای مردمی فراهم سازند. چرا هیچ نهادی سازماندهی انرژی های متراکم شده دانشجویان متحصن در فرودگاه های کشور در ایام جنگ 22 روزه غزه را بر عهده نمی گیرد. این بار اما اهمال بس است، هم چنان که شعار بس است. قضیه فلسطین و ماجرای مستضعفان جهان جز از طریقی که حضرت روح الله سال ها قبل فرمودند و مقام معظم رهبری نیز چند ماه قبل دوباره آن را تایید کردند، حل نخواهد شد و آن ایجاد هسته های مقاومت جهانی است.

2-ما دانشجویان از نهادها و مسئولان بلند پایه ی ترکیه می خواهیم تا نفرت شان را از رژیم صهیونیستی فقط در لغو مانورهای نظامی مشترک و همایش ها نشان ندهند. هر چند چنین اقداماتی نیز به تمامی زندگی سران کشورهای عربی، این بشکه های نفت! می ارزد. اما انتظار بیش از این حرف هاست. ترکیه می تواند بسیار اصیل تر، خط مقاومت را تائید و تقویت کند. در  حمله صورت گرفته، تمامی کشورهای جهان از منظر انسانی، ملزم به موضع گیری اند و این ماجرا برای ما، خارج از مرزهای جغرافیایی قابل تحلیل است اما ترکیه باید بداند که به هر حال 16 نفر از 20 کشته این تهاجم وحشیانه، هویت ترکیه ای داشته اند.

3-اگر نیک بنگریم، سیطره ی اقتصادی صهیونیسم جهانی چندان مبهم نیست. این روزها از کافی شاپ های ما تا فروشگاه های خوابگاه های دانشجویی، از اماکن مذهبی تا اماکن غیرمذهبی، همه و همه دانسته و ندانسته، محصولاتی را عرضه می کنند که دیگر در صهیونیستی بودن شان هیچ شبهه ای نیست و دولت هم چنان با این وضعیت در حال اهمال است. در حالی که طبق ماده ی 8 قانون مصوب مجلس شورای اسلامی اردی بهشت 1369، هر نوع برقراری رابطه اقتصادی و تجاری و فرهنگی با کمپانی های موسسات و شرکت های وابسته به صهیونیست ها در سطح جهان ممنوع می باشد.

گرچه خبرهای خوشحال کننده ای در ایام جنگ غزه از سوی وزیر بازرگانی دولت در این خصوص بیان شد ولی ظاهرا فقط در مقام حرف باقی ماند. دولت باید تمام تلاش خود را در سطح جهانی برای ضربه زدن به اقتصاد صهیونیستی که پاشنه آشیل آن است بنماید.

و در آخر باید این سوال حضرت روح الله را نه برای یک بار که هزاران بار باید پرسید که " راستی اگر بسیج مستضعفین جهانی تشکیل شده بود، کسی جرات این همه جسارت و شرارت را با فرزندان معنوی رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم داشت؟"
                                                              تشکلهای اسلامی دانشگاه شیراز