هنوز گوش مسئولانِ متولی نهاد دانشگاه، به دردنامه‌های پنج ساله دانشجویان متعهد و بسیجی دانشگاه علامه طباطبایی(ره) بدهکار نیست. گویی تنها امری که قرار است بر زمین بماند، امر «آقا»ست! مگر آن بسیجیان چیزی جز پیگیری و مطالبه امر آقا حرفی هم داشتند؟
«آقا» به مسئله علم تأکید می‌کند و دانشگاه مادر علوم انسانی کشور، پنج سال آزگار را می‌سوزاند و مسئولانِ بالاتر، به فریادهای عده‌ای جوانِ دانشجوی بسیجی بی‌توجهی می‌کنند و لابد به امری مهم‌تر مشغول بوده و هستند. نمایندگان محترم مجلس با وعده‌هایی که هیچ‌گاه به واقعیت تبدیل نشد، آن جوانان دانشجو را از سر خود وامی‎کنند؛ وزیر علومِ وقت، بی‌اعتنایی می‌کند و رییس‌جمهور، وعده برکناری رییسِ دانشگاه در زمان پس از انتخابات را می‌دهد و هنوز هیچ نشده است؛ سال‌ها از طرح مسائلی نظیر «جنبش نرم‌افزاری» و «تولید علم» و «کرسی‌های آزاد اندیشی» از سوی رهبر انقلاب می‌گذرد و کسی نیست که از آقای شریعتی کارنامه طلب کند؛ تخلفات که دیگر نباید سراغش رفت!
به‌راستی اگر در میانه همه کارهای مهم، کسی برخیزد و امر آقایش را بر آنچه خود مهم می‌پندارد ترجیح دهد، باید به چوب‌های گونه‌گون رانده شود؟
جمعی از بسیجیان دانشگاه همزمان با پخش این بیانیه(صبح روز دوشنبه، دهم خرداد) در دفتر رییس دانشگاه در تحصن به سر می‌برند؛ خواسته بسیجیان متحصن، استعفای- وترجیحاً برکناریِ- مدیری است که توان مدیریتی‌اش آنقدری نیست که به درد دانشگاه بخورد. اوامرِ رهبری، مدیری تواناتر طلب می‌کند و این تازه جدای تخلفات آن مدیر است که نقض غرض است برای «اسلامی کردن دانشگاه‌ها». وزیر علوم، اعضای شورای عالی انقلاب فرهنگی و نمایندگان مجلس شورای اسلامی، مخاطبان این تحصن هستند که بالطبع باید در محل تحصن حاضر شوند و پاسخگوی کارنامه مدیریتی آقای شریعتی باشند. خواسته زیادی نیست که درباره مدیری که پاسخگوی هیچ نهادی از جمله دیوان عدالت اداری و سازمان بازرسی و... نیست، مدیر مافوقش را به پاسخگویی دعوت کنیم.
در این بیانیه هیچ استدلالی آورده نشده است. این هم به جهت رعایت اختصار بوده و هم تکرار نکردن مکرراتی که همه می‌دانند و هیچ اتفاقی نمی‌افتد. البته همه استدلالات این فعالیت چهارساله در سایت‌ها موجود است؛ کافی است واژگانی نظیر «اعتراض بسیجیان به ریاست دانشگاه علامه» را جستجو کنید.