« الآن اینهایى که انحراف دارند مشغول فعالیت هستند [...] ممکن است یکى از آنها تسبیحى دستش بگیرد و ریش هم بگذارد و در حضور شماها نماز هم بخواند و اینطور چیزها. شما باید فکر بکنید که این سابقه‏اش چى بوده، چه کاره است. و وقتى هم که وارد مى‏شود در- فرض کنید- مجله شما چه مى‏خواهد بکند، چه کارى مى‏خواهد بکند. انتخاب افراد خیلى امر مهمى است براى مطبوعات[...] اینها مى‏خواهند که راه را به طورى که کسى متوجه نشود[...] منحرف کنند [...] اگر یک کسى افکارش قبلا منحرف بوده، حالا بیاید به شما ادعا بکند که خیر، من برگشته‏ام، ما باید قبول کنیم، اما نباید او را مجله نویس کنیم. [...] براى اینکه ما نمى‏دانیم که- به حسب واقع که ما نمى‏دانیم که- این آدم توبه کرده یا این آدم مى‏خواهد با این کلمه «توبه» ما را بازى بدهد[...] این‏طور نباید که ما خوش باور باشیم. خیلى از اشخاص هستند که تمام حرفهایشان حرفهاى اسلام است، تمام حرفهایشان حرفهاى نهج البلاغه است، و تمام‏ حرفهایشان حرفهاى قرآن است، لکن مسیرشان این نیست[...] حتى اگر یک توبه‏اى کرد که همه ظواهرش هم درست بود، اقتدا هم به او بکنیم در نماز، اما نمى‏توانیم ما یک چیزى که امانت لازم است در آن، دیانت لازم است در آن، دست این بدهیم. بدتر از همه همین مجلات است، و همین مطبوعات است[...] نمى‏توانیم ساده دلى به خرج بدهیم که خوب، حالا این آدم، اسلام گفته. قبول کنید شما، ما هم قبول کردیم. اما اسلام نفرموده حالا که قبول کردید مقدّرات خودتان را دست این هم بدهید.
 
صحیفه امام، ج‏13، ص 471 تا ص 475