هوا سرد است و تاریک است
و من تنهای تنهایم
در این صحرای ظلمانی
ولی یک گوهر رخشنده دارم نزد خویش اکنون
و آن آزادی انسان قرن ماست!
***
و از اطراف من:
صدای زوزه گرگان رسد بر گوش.
-    چه گرگانی که در ظاهر نمای آدمی دارند
و در نزدیک ان ها.
روبهان.
آن روبهان پست و هر جایی.
که هر لحظه زنند بر پای زشت گرگها بوسه
***
و بعد از ساعتی آن روبهان
با چهره های زشت خود.
که گویی چهره عاص است و نمرود است.
به سوی من همی آیند و مکارانه می گویند:
«برون افکن از دستت
چه چیز است آن؟!
خرافات است و ننگین است!
و گویی تو نمی دانی.
تو اکنون «نسل امروزی» و پیروزی
برون افکن، از دستت!»
***
و من با خشم هم چون شیر می غرم و می گویم.
نفس بندید ای نامردان!
ای نوکران پست هرجایی!
من آگاهم.
و می دانم که می خواهید.
ربایید از کفم ایم گوهر فرزانگی ما را.
همین گوهر که:
آزادی انسان است و انسان است.
و نور پاکی از انوار اسلام است.
***
نه هرگز من نخواهم داد این گوهر
که نور پاک قرآن و فضیلت های انسانی است.
نه، من هرگز نخواهم داد این گوهر
که آغشته به خون پاک مردان است
همان مردان که در جنگ «احد» آهسته جان دادند
***
شما ای روبهان پست ناآگاه!
عبث کوشید
دیگر نسل ما آگاه و بیدار است
گذشت آن دوره سستی و بیهوشی
که بیداری ما در پرتو انوار اسلام است
***
رسانید این پیام من
به اربابان خویش اکنون
همان گرگان، از فضیلت دور
نه من هرگز نخواهم داد این گوهر
که رونش ساخته راهم به سوی نور و ازادی
رها شد جنگ ما از چنگ پستی ها
و اکنون دوره ننگ شما باشد
نجات «مکتب اسلام» نجات جاودان باشد
***
هوا سرد است و تاریک است و صحرا سخت ظلمانی
صدای زوزه ی گرگان رسد بر گوش
اما گوهر رخشنده در دستم
و در مشرقريال فراز کوه ها و قله ها
من نور می بینم
و گویی صبح نزدیک است
***
سرودی می رسد بر گوش من
گویی سرود پاک مردان است
و من در اوج شادی می شناسم آن صداها را
غریو پرخروش مردها، روشن گران راه آزادی
که جان دادند در راه فضیلت های انسانی
همان مردان
«ابوذر»ها و «یاسر»ها و «حر»ها را که می گویند:
اکنون دوره آزادی نسل جوان باشد
نجات مکتب اسلام نجات جاودان باشد

م کیمیا 1352