اشاره: آنچه در پی میخوانید بخشی از گفتگویی است که امیر حسین ترکشدوز با نشریه خیزشنو حول موضوعات مختلف مرتبط با حوادث سیاسی پس از انتخابات انجام داده است. پرسشهای این مصاحبه حذف شده است.

خط امام را باید از زبان خود امام دریافت کنیم

هر دو جناح موجود در دهه شصت، از جهتی با تفکر امام زاویه داشتند. لذا نمیتوانیم بگوییم که یکی از این دو جناح، کاملاً نظام فکری امام را درک کرده بود و از ایشان پیروی میکرد. اگر مجموعه فرمایشات امام را در نظر بگیرید، خواهید دید که گفتار و عملکرد هر یک از دو جناح با قسمتی از فرمایشات امام ناسازگار است. مثلاًَ امام در مورد مسائل اقتصادی در عین طرح ایده جنگ فقر و غنا، طرفدار مشارکت مردم در حوزه اقتصادی بودند. ایشان در یکی از سخنرانیهای خود در همان اوایل دهه 60 فرمودند: هم دولت باید مصالح بازار را در نظر گیرد و هم بازار باید مصالح دولت را در نظر داشتهباشد. البته بازاری که مدنظر ایشان بود، صرف تجار و سرمایه داران کلان نبودند. بلکه عموم بازاراریان به خصوص قشر ضعیف آن مد نظر ایشان بود.
امام، هر دو جناح را نقد کرده است و  به صراحت هر دو را تایید هم کردهاند. در این زمینه میتوانید به پاسخ امام به آقای انصاری در سال 67 که به منشور برادری موسوم شدهاست رجوع کنید. این طور نبود که دولت دهه شصت، که موسوم به چپ بود، کاملاً به ایدهآلهای امام عمل کرده باشد یا جناح راست کاملاً به مُر فرمایشات امام عمل کرده باشد. در کل، میتوانیم بگوییم که جناحی در بخشی از موارد به امام نزدیکتر بوده ولی معلوم نیست همه مواضع آنها به امام نزدیک بوده باشد. ممکن است جناح دیگر مثلاً به مواضع فرهنگی امام نزدیکتر  باشند. به هر حال، خط  امام را باید فراجناحی تبیین کرد. هیچکس در این مقام واسطه نیست. آن زمان، خود امام بود ولی حالا که خود امام نیست متن سخنان ایشان هست. به صحیفه رجوع کنیم. خط امام را باید از زبان خود امام دریافت کنیم.

نباید جناح بندیها را چه در گذشته و چه در حال حاضر چندان جدی بگیریم!

بعد از امام، هم جناح راست دستخوش تحول  شد و  هم جناح چپ. جناح راست در زمان امام، حوزه اختیارات ولایت فقیه را علی الاصول محدود به احکام فرعیه شرعیه میدید. اما در اواخر حیات امام دیدگاه برخی از اصلیترین رهبران ایشان، دچار تغییر شد. کما اینکه اواخر حیات امام، آقای آذری قمی در روزنامه رسالت مطالبی را مینوشتند که متفاوت از دیدگاه قبلی ایشان در زمینه ولایت فقیه بود. یکی از علل تحول جناحها این بود که هیچ کدام از این جناحها چندان به صورت سنجیده و منسجم و یا اساساً بر اساس مبانی فکری، شکل نگرفته بودند. به همین جهت نباید جناح بندیها را چه در گذشته و چه در حال حاضر چندان جدی بگیریم.
 الآن جناح چپ قدیم و اصلاحطلب فعلی، هم برخی عیبهای سنتی خود را دارد و هم به برخی از عیبهای راست قدیم  مبتلا شده است. از مشکلات راست قدیم در سیاست خارجی، عدم توجه لازم به پیگیری آرمانهای انقلاب و چالش با نظام جهانی سلطه، عدم توجه لازم به حیطه اختیارات ولی فقیه و سمتگیری نظام اقتصادی و اجتماعی در جهت مقابله با نظام سرمایه داری بود.

در پاسخ امام به در خواست جمعی از مسئولین برای تشکیل مجمع تشخیص مصلحت برای داوری بین مجلس و شورای نگهبان، امام میفرمایند اگر فقهای محترم شورای نگهبان شرایط زمان و مکان و دامنه اختیارات ولایت فقیه را در نظر بگیرند اصلاً نیازی به مجمع تشخیص نیست. ظاهراً مطلوب امام این بود که شورای نگهبان به نقش دو عنصر زمان و مکان در اجتهاد و گسترده بودن حیطه اختیارات ولایت فقیه توجه بکنند. البته این افراد را حفظ کرده بودند و در مقابل برخی مخالفتها از ایشان جانبداری هم میکردند .

خطری موجود در شرایط فعلی این است که عناصر موسوم به راستگرا علمدار مبارزه با جریان فتنه بشوند.

اگر خط امام را به معنای گفتار شخص امام درنظر بگیریم هنوز هم خط امام زنده است. منتهی آیا در قالب جناحها و احزاب موجود، بازتاب کامل و موثری هم دارد؟ پاسخ من منفی است. اما خوشبختانه ظرفیت این بازتاب پیدا کردن در میان توده حزب اللهی به نحو چشمگیر موجود است. در نسل جدید این ظرفیت وجود دارد که جناح یا جناحهایی حول گفتار امام به وجود آورد و فی الواقع  خط امامیهای جدید و اصیل باشند.
خطری هم در شرایط موجود وجود دارد. خطری با این مضمون که در مقابله با خط آشوب، برخی عناصر موسوم به راستگرا تفوق پیدا بکنند و آنها  علمدار مبارزه با جریان فتنه بشوند. حال آنکه میدانیم هر صلاحیتی اینها داشته باشند -که منکرش نیستم- شایستگی علمداری و سخنگویی انقلاب را ندارند. باید سعی کرد از موضع خط امام و از موضع گفتار شخص امام، با جریان آشوبگر برخورد شود. این کار را نسل جوان خیلی خوب میتواند انجام دهد. همانطور که گفتم، واسطه گروهی و شخصی در فهم کلام امام، لازم نیست و بلکه مخل است. الحمد ا... صحیفه امام هست. افراد هم  باید صلاحیت خود را در جریان عمل به فرمایشات امام اثبات کنند.

خط مشی کارگزاران آشوب را در جهت کنار گذاشتن محترمانه « حضور موثر راه امام » از جامعه میدانم

اگر در هیچ شرایط دیگری ارزش و مزیت گفتار رهبری آشکار نبود در ماجرای پس از انتخابات آشکار شد و مشخص شد که تا چه میزان گفتار و خط مشی مقام معظم رهبری در ادامه گفتار و خط مشی امام شکل گرفته است. جبهه ای هم که عملاً مقابل رهبری قد علم کرده خواسته یا ناخواسته در مقابل مقاومت ایشان بر سر خط امام قرار گرفته بود. بسیاری توجه نداشتند که این جبهه جهانی که در مقابل رهبری شکل گرفته به جهت مقاومت ایشان در نگهداشتن پرچم امام است. اما اگر عده ای توجه نداشتند که در یک سناریوی جهانی استعماری، بازی میکنند، مشکل خود آنها بوده و هست. یک وقت است که کسی نقدی میکند با این مضمون که مثلاً چرا در صدا وسیما شاهد مظاهر غیردینی هستیم! و به عبارت دیگر از موضع راست کیشانهی مکتبی نقد میکند. اما برخی توجه نداشتند که نقد موجود واقعاً از این جنس نبود. من به نیت و قصد این و آن کار ندارم اما گفتار و خط مشی ای که از جانب کارگزاران آشوب  در یکسال اخیر شاهد بودیم را در تقابل با عناصر مکتبی خط مشی رهبری و در خوشبینانه ترین تحلیل در جهت کنار گذاشتن محترمانه « حضور موثر راه امام » از جامعه میدانم.

آقا و این بچه های بینام و نشان حزب اللهی شکوهمندانه پای گفتار و راه امام مقاومت کردند. اما...

در جبهه ای که مقابل رهبری شکل گرفته بود، بودند افرادی که عاطفه ای هم نسبت به امام داشتند. منتها در حد همین عاطفه! امام در زندگی ایشان عملاً نقشی تشریفاتی و تزیینی دارد و عواطف آنها را ارضاء میکند. آنها عملاً کار خود را میکنند. اینان به زنده نگهداشتن گفتار و راه امام ملتزم نیستند. در چند ماهه اخیر خوشبختانه آقا و این بچه های بینام و نشان حزب اللهی شکوهمندانه پای گفتار و راه امام مقاومت کردند. اما سنتی و مدرن و  چپ و راست و به اصطلاح مستقل!! در مقابل خط مشی و گفتار ایشان ایستادند. (حال هر کدام در مرتبهای و به انگیزهای )

آنها مشکل شخصی با آقا نداشتند بلکه با پرچم امام و با مقاومتِ رهبری مشکل داشته و دارند 

 برخی که از اساس امام را قبول نداشتند. بعضیها هم معتقد بودند که خط امام، خط مشی خوبی است ولی مقاومت کردن پای آن به مصلحت نیست. ولی بالاخره در واقعیت امر همه به اتحاد عمل رسیده بودند و زبان حالشان این بود که آقا باید پرچم را زمین بگذارد. اگر ایشان این کار را میکرد حداقل حجم هجمه ها علیه ایشان خیلی کمتر میشد. آنها مشکل شخصی با آقا نداشتند بلکه با پرچم امام و با مقاومتِ رهبری مشکل داشته و دارند و راستش را بخواهید فراتر از این تبیین، تضادی که پس از انتخابات آشکار شد، یک تضاد فکری و جهانی بود. و برخی  آگاهانه یا ناآگاهانه، خواسته یا ناخواسته، عملاً در سناریوی دشمن، یعنی نظام جهانی سلطه، بازی کردند. جنگ، یک جنگ جهانی بوده و هست. در مقابل این فرد که دارد مقاومت میکند و نگهدار پرچم اسلامِ امام است، یک جبهه جهانی شکل گرفته است. بنا بر سناریوی دشمن، اسلام امام میباید نابود شود. اسلام امام موی دماغ ایشان است. آمریکا دیگر نمیتواند آن را تحمل کند. چرا که مشکل ساز شده، انتفاضه فلسطین را شکل داده، داخل کشورها الگو شده و لذا باید از معادلات جهانی حذف شود. آنها تمام عزم خود را هم در جهت ریشه کنی آن جزم کردهاند.

انقلاب بر سه رکن مکتب، رهبری و مردم استوار است

اگر به یوم الله 9 دی استناد کنیم، ملاحظه میکنیم که مردم هم دارند مقاومت میکنند. از اول انقلاب تحلیلی شایع بود با این مضون که: انقلاب بر سه رکن مکتب، رهبری و مردم استوار است. نقش رهبر هم در این میان حفاظت از مکتب است. در ماجرای پس از انتخابات نقش آفرینی  این سه رکن به خوبی آشکار بود. پیش از این ماجرا، پایگاه مردمی رهبری ( وفی الواقع خط امام)  آنچنان که باید و شاید برای برخی آشکار نبود. در همین 9 دی هیچکس پیشبینی نمیکرد که جمعیتی بیشتر از 22 بهمن و روز قدس هر سال در خیابانها حضور پیدا کنند.( این مصاحبه پیش از 22بهمن امسال انجام شده است).
حضور مردم در راهپیمایی واقعاً حیرت انگیز بود. از هر کس سوال میکردم برآورد شما چیست؟ همه میگفتند جمعیت مردم بیش از 22 بهمن و روز قدس هر ساله بوده است. یک چنین حضور مردمی داشتیم، یوم الله 9 دی نشان میدهد که مردم با هوش فطری میفهمند از کجا بوی خوب و کجا بوی بد به مشام میرسد. منتها آن نیروهایی که نقش واسط را ایفا میکنند، یا کم کاری میکنند یا بدکاری و این دستاورد را بخصوص در همین یکی دو ماهه اخیر، نتوانستند پاسداری بکنند. باید این حضور مردمی را تبدیل به یک فرآیند کنیم و آنرا از حالت نقطهای در کوتاه مدت بیرون بیاوریم و پایگاه اجتماعی انقلاب را سازماندهی کنیم. اتفاقاً هر جا مردم حاضر  میشوند، دشمن نمیتواند هزینهای بر نظام تحمیل کند مثلا کشته بگیرد. حال آنکه آنجا که منحصراً  برخی نیروهای رسمی در صحنه حاضر می شوند، ممکن است لطماتی به آبروی نظام وارد شود. تصور میکنم که چاره کار این است که همیشه بر حضور  ضابطهمند و کنترل شده مردم تکیه کنیم. اگر روز عاشورا الگوی 16 آذر را پیاده میکردیم هزینههای مزبور از بین میرفت.