به گفته وزیر آموزش و پرورش ، گاه در یک شهرستان 20 روستا در کنار هم قرار گرفته اند. این مدارس در قالب مجتمع فعال می شوند و مدیران نیز از این پس با عنوان مدیران مجتمع به کار خود ادامه خواهند داد و از این طریق، دیگر مدارس زیر یکصد نفر نخواهیم داشت .

به گزارش فردا ، حاجی بابایی که به تازگی از سفر ترکیه باز گشته است گفته است : « ترکیه 14 میلیون دانش آموز دارد با 58 هزار مدرسه؛ در حالیکه ما 12 میلیون و 800 هزار دانش آموز با 128 هزار مدرسه داریم».

شیرزاد عبداللهی ، کارشناس مسائل آموزشی در گفتگو با خبرنگار اجتماعی «فردا» ، با اشاره به سخنان وزیر آموزش و پرورش در مورد ادغام مدارس روستایی و تعطلی مدارس زیر صد نفر خاطرنشان کرد: مفهوم سخن وزیر این است که ما با دانش آموزان کمتری؛ بیش از دوبرابر ترکیه ، مدرسه داریم . بر اساس آمار وزیر، میانگین تراکم دانش آموز در مدارس ایران دقیقا صد نفر ودر مدارس ترکیه دویست و چهل و یک نفر است.

وی تصریح کرد : به نظر می‌رسد که طرح تجمیع مدارس روستایی؛ دستاورد سفر چند روزه وزیر به کشور ترکیه است. بر اساس سرشماری سال 85 ؛ جمعیت روستایی و عشایری ایران حدود 23 ميليون و پانصد هزار نفر است و این در حالی است که با اجرای این طرح ؛ بافت آموزشی مناطق روستایی و عشایری به طور کامل ویران خواهد شد.

این کارشناس مسائل آموزشی با اشاره به سابقه این طرح در دوران وزرای قبلی افزود : وزیر با بیان این سخنان غیر کارشناسی و ضد آموزشی ؛ تجربه شکست خورده‌ی علیرضا علی‌احمدی درخصوص ادغام مدارس کمتر از 15 دانش آموز را در مقیاسی بسیار بزرگتر؛ تکرار می کند.

تجمیع مدارس عامل افزایش بازماندگان از تحصیل

عبداللهی در خصوص پیامدهای منفی اجرای این طرح نیز گفت : موضوع تجمیع بیست مدرسه در یک مدرسه ، به این سادگی که وزیر تصور می کند نیست. ممکن است وزیر با یک بخشنامه دستور اجرای چنین طرحی را صادرکند، اما پیامد قهری تشکیل این مجتمع ها ، محرومیت میلیون ها کودک روستایی و عشایری از تحصیل است.

این کارشناس آموزشی تأکید کرد : پراکندگی روستاها دلایل اقتصادی و معیشتی دارد و برنامه ریزی آموزشی باید بر اساس این واقعیت صورت گیرد. یک مشکل این طرح فاصله روستاها و وجود موانع جغرافیایی بین روستاها است که تردد دانش آموزان را مشکل می کند.

وی در خصوص راه حل هایی که برای این مشکل ارائه می شود نیز افزود : استفاده از سرویس رفت و آمد رایگان ویا تشکیل مجتمع های شبانه روزی نیز در نوع خود با مشکلاتی روبرو است . برقراری سرویس رفت و آمد علاوه بر هزینه زیاد ، به دلیل صعب العبور بودن مسیرها به خصوص در زمستانها در همه جا امکانپذیر نیست. تشکیل مجتمع های شبانه روزی هم ، مشکلات اجتماعی ، روانی ، فرهنگی خاص خود را دارد. به فرض راه اندازی سرویس و یا تاسیس خوابگاه ، اکثر خانواده ها چنین راه حل هایی را نمی پسندند.

به گفته شیرزاد عبداللهی مکان یابی مجتمع نیز یکی از حساس ترین مراحل اجرای این طرح است. با توجه به بافت قومی و قبیله ای روستاها و عشایر ، انتخاب هر روستایی به عنوان مرکز آموزشی ، واکنش منفی روستاهای همجوار را به دنبال دارد و ممکن است منجربه درگیری های محلی شود. قربانی این اختلافات در هر حال کودکان واجب التعلیم به خصوص دختران خواهند بود. به دلیل تعصبات فرهنگی ، با فرض نبودن چنین مشکلاتی باز هم خانواده ها اجازه تحصیل دختران خود در روستایی غریبه و دوراز محل سکونت را نخواهند داد.

کارشناس مسائل آموزشی با ابراز نگرانی در مورد اجرای این طرح یادآور شد : در حال حاضر بر اساس آمارهای غیررسمی ، بین 15 تا 30 درصد کودکان ایرانی از چرخه آموزشی رسمی خارج شده اند. با تجمیع مدارس این آمار به شدت افزایش می یابد و دست کم نیمی از کودکان ایرانی از تحصیل باز می مانند. علاوه بر این، تعداد زيادي از مدارس كه با هزينه ی مردم محلی و با كمك خیرین مدرسه ساز و حتي بودجه دولت ساخته شده، تعطيل مي شوند و ساختمان این مدارس تخریب خواهد شد.