1- بعد از مناظره آقاي احمدي نژاد و رضايي، به خيابان رفتم.نزديکي تقاطع خيابان انقلاب و ولي عصر(ارواحنا فداه) از تاکسي پياده شدم و به سمت خيابان ولي عصر ارواحنا فداه حرکت کردم. دو گروه طرفداران دکتر احمدي نژاد و مهندس موسوي با انواع شعارها و حرکات از کانديداي مورد علاقه شان حمايت مي­کردند.همين طور که خيابان را به طرف ميدان ولي عصر بالا مي­رفتم، با پير مردي وسط خيابان هم صحبت شدم. پير مرد خسته به نظر مي­رسيد. گفت:« صحبت­هاي رضايي در مناظره را شنيدم. اگر راست بگويد که...» و من قدري مشکلات را توجيه کردم تا به گمان خودم گره­ها ذهني پير مرد را باز کرده و او را از شبهاتي که به جانش افتاده بودند خلاص کنم. البته خودم مي­دانستم که حرف­هايم براي پير مرد باد هواست و فقط مي­خواهم حرفي زده باشم.( چيزي که بارها بعد از انتخابات احساس کردم و بارها سعي کردم سکوت کنم و اين طور حرف نزنم!) پير مرد گفت:« آقا شما بگو! منِ پيرمرد با 300 تومان* حقوق و دختر دانشجوي دم بخت چطور بايد روزگار بگذرانم. من که فکر مي­کنم هيچ کدامشان براي مردم کار نمي­کنند.» پيرمرد بغض کرده بود. پير مرد بغض کرده بود و مرا نگاه مي­کرد و اين حرف­ها را مي­گفت. راستش من خيلي از آمار­هاي مناظره کننده­ها سر در نياوردم اما عددي که پيرمرد گفت خوب فهميدم.

     2-  رفته بوديم براي خانواده کيف بخريم. فروشنده خيلي از مارک کيف­هاش تعريف مي­کرد و اينکه نمي­تواند تومني تخفيف دهد. مي­گفت 450 تومان* خرج کرده­ايم، بايد متناسب با آن کار کنيم. ايستاده بوديم که دختري بي مو و ابرو، با روسري آبي و کاپشن صورتي وارد شد. به سراغ کيفي رفت. دست پير مردي را گرفته بود و دنبال خودش مي­کشيد. اينکه پير مرد دنبالش کشيده مي­شد خوب فهميدم. پير مرد پا نداشت! چون پول نداشت! بابايي که پول نداشته باشد خجالت مي­کشد. بابايي که پول نداشته باشد پايش فلج مي­شود وقتي دخترش بگويد بابا! برويم خريد. ... دختر پرسيد:« چند است؟» فروشنده گفت:« 20 *تومان». پدر و دختر اندکي سکوت کردند و دختر نگاهي به پدر. دختر گفت:« شمام گرون مي ديد ديگه». فروشنده گفت:« 30 تومنه، به شما گفتم 20 تومان». دوباره سکوت شد و بابا به دختر گفت حالا بريم. پير مرد پول نداشت. دختر سرطان داشت و بزرگترين آرزوي پدر شاد کردن او بود اما جيب پير مرد خالي بود.آبرو از سر و رويش مي­باريد.


3-       BRT شلوغِ شلوغ بود. کسي از دم در داد مي­زد، اقا لابي خاليه بريد داخل. منظورش وسط اتوبوس بين دو کابين بود، کسي به من نگاه کرد، گفت:لابي!، و خنديد. مردي دم در شروع به صحبت کرد. کسي گفت چه بوي سيگاري هم مي ده. مرد همان دستمال کاغذي فروش هميشه بود. مسافران هميشگي مسير فروشنده را مي شناختند. رو کرد به خانم­ها و گفت تقويم سال جديد دارم 800 تومان*، دستمال کاغذي هم 200 تومان*. گفت:« نه بچه سرطاني دارم. نه مريضم و نه... فقط عائله مندم. بايد خرج زن و بچه را در بياورم.» فقط يک نفر يک دسمال خريد. مرد پياده شد. پشت شيشه اتوبوس داد زد که:« انشا الله خرج دوا و دکتر بکنيد اين پول ها را و...!» مرد عصباني بود. شايد نمي دانست چه مي­گويد اما فهميدم که عائله مند است. 

4-    دم عيد که بشود بعضي لباس نو مي خرند و بعضي نمي­خرند. بعضي شيريني و آجيل مي­گيرند و بعضي نمي­گيرند. بعضي مسافرت مي­روند و بعضي نمي­روند. بعضي با خريد آنچه زن و بچه شان مي­خواهند آنها را شاد مي­کنند و بعضي زن و بچه­ها با نخواستن آنچه مي­خواهند ، نمي­گذارند مردشان زير بار خواهشِ نشدني فلج شود. دم عيد که بشود بسياري از مسئولين و ارگان­ها از کنترل قيمت و بازار حرف مي­زنند و بسياري زير بار قيمت­ها لال مي­شوند، بغض مي­کنند و حرف مي­زنند. دم عيد که بشود بعضي به هزار چيز دلشان خوش مي­شود و بعضي دلشان فقط به يکي خوش است.؛ کنز الفقرا.  


* واحد­ها به تومان، هزار تومان و ميليون تومان است