«وحيد جليلي» در برنامه پنج‌شنبه شب «رو به فردا» كه با حضور عليرضا سجادپور و جواد اردكاني برگزار شد، به عنوان كارشناس تلفني برنامه، به ايراد نقطه‌نظرات خود در خصوص پرسش‌هاي مطرح شده پيرامون سينماي ايران پرداخت.

* فيلم‌هاي سفارشي در سينماي اين كشور حاكميت مي‌كنند
اين منتقد گفت: يكي از مهمترين مشكلات ما، طرح غلط مساله است. مثلا شما داريد در مورد سينماي ايران بحث مي‌كنيد. اول اين كه ببينيم اين چيزي كه در موردش داريم بحث مي‌كنيم چقدر سينما است و ثانيا چقدر متعلق به ايران است؟ آيا اينكه در سال يك كميتي فيلم ساخته مي‌شود دليل است تا بگوئيم سينماي ايران جزو ده سينماي برتر دنيا است. چرا كه از 100 فيلمي كه ساخته مي‌شود 95 فيلم متعلق به شمال تهران است.پس اين چه سينماي ايراني است؟!. من به نظرم مي‌رسد كه دو مشكل اساسي در سينماي ايران داريم. يكي غلبه سفارشي سازي است و فيلمهاي سفارشي در سينماي اين كشور دارد حاكميت مي‌كند. انواع و اقسام فيلم‌هاي سفارشي داريم كه يكي از مهم‌ترين جاهايي كه سينماي ايران را سفارشي كرده جشنواره هاي جهاني است.
وي ادامه داد: يكسري ديگر از سفارش دهنده‌ها، بعضي از محافل نخبگاني هستند. سينماي ايران نسبت به ساير كشورها هنر كم‌خرجي است چرا كه عمده بودجه از دولت مي‌آيد و طرف بدون اينكه بخواهد دست در جيبش كند، مي‌تواند برود با فلان مدير دولتي ارتباط برقرار كند و چند صد ميليون پول بگيرد و بعد ببيند كه فلان مجله سينمايي چه نوع فيلمي را دوست دارد.
وي ادامه داد: نوع ديگر سفارش‌هايي است كه شركت‌ها مي‌دهند، مثلا شركت فرش و ده نفر مي‌آيند پاي كار و اصلا هم فكر نمي‌كنند سفارشي سازي است و دو‌ن شان هنرمند است و سرشان بالا مي گيرند و ده تايي راجع به فرش فيلم مي‌سازند.ولي اگر يكي به همين افراد بگويد بيائيد راجع به خون‌هايي كه براي استقلال و آزادي اين مملكت ريخته شده فيلم بسازيد، مي‌گويند ما سفارشي ساز نيسيتم!
سردبير مجله «راه» گفت: يك جريان سفارشي‌ساز ديگر هم، اسلام ظاهرگرا است كه پايگاه اصلي آن در تلويزيون است و بزرگ‌ترين نمادي كه از اسلام مي‌شناسند، مادر بزرگي است كه ته يك اتاق نشسته است و سجاده‌اش پهن است!‌ اين اسلام ظاهرگراي منهاي عدالت، اسلامي كه روح دين را ندارد، عدالت‌خواهي درش نيست، اسلام انجمن حجتيه، اين اسلام متأسفانه در بسياري از مديران فرهنگي ما، ريشه دوانده است و نسبتي با آن اسلام كه در پيام مهجور حضرت امام(ره) به هنرمندان عنوان شد، ندارد. اين اسلامي است كه سفارش مي‌دهد و برايش فيلم ساخته مي‌شود.

* خطوط قرمزي كشيده‌اند تا سينماي ايران به سمت انقلاب نرود
وي در بخش ديگري از صحبت‌هايش گفت: مشكل ديگر خطوط قرمزي است كه ما در سينماي ايران داريم و يك خطوط قرمزي داريم كه بايد شكسته بشوند. اين بحثي كه در قبال خطوط قرمز در برخي محافل مطرح مي‌شود در مقبال خطوط قرمزهايي كه من به آنها اشاره مي‌كنم مسخره است. سال‌هاست و شايد بيش از دو دهه است كه ما دچار يك خطوط قرمزي در سينماي كشورمان شديم كه اين خطوط قرمز نگهباناني دارد كه به شدت مراقب هستند تا مبادا ذره‌اي از آن عدول شود. خطوط قرمزي دور سينماي ايران كشيده‌اند كه سينماگر ما به سمت انقلاب نرود. اگر سينماگر بخواهد دست از پا خطا كند، به سمت انقلاب اسلامي برود، به سمت ارزش‌هاي نظام برود بلافاصله نگهبانان تيزهوش و شب بيدار اين خطوط قرمز، سر و صداي‌شان بلند مي‌شود و با انواع و اقسام شگرد‌ها تلاش مي‌كنند تا اجازه ندهند يك چنين اتفاقي بيافتد.
صد فيلم در سال ساخته مي‌شود، در طي دو دهه صدها فيلم ساخته شده است اما به تعداد انگشتان يك دست ما فيلم درست و حسابي راجع به انقلاب اسلامي نداريم.اين جالب نيست؟!. و بعد ادعا مي‌كنيم ما جزو ده كشور برتر جهان هستيم.
وي اظهار داشت: اساس سينما درام است و در انقلاب ما اساسي‌ترين چيزي كه داريم ماجرا است. انقلابي كه فراز و فرود‌هاي بسياري در طي اين 30 سال داشته است.چرا سينما به سمت اين‌ها نمي‌رود؟!. كدام خطوط قرمزي كشيده شده است دور فيلمسازان ما كه اجازه ورود به اين‌ها را نمي‌دهند؟ خطي دور سينماگران ما است كه از «آژانس شيشه‌اي» برسند به «به رنگ ارغوان»، از «ليلي با من است» برسند به «هميشه پاي يك زن در ميان است»، از «بچه‌هاي آسمان» برسند به «بيد مجنون» كه اگر ما حتي اصلا قضاوت ارزشي هم نكنيم و از لحاظ كارگرداني قضاوت كنيم، پسرفت سازندگان اين فيلم‌ها را ببينيم.
وي گفت: ما هر موقع كه به طرف انقلاب رفتيم و به طرف مضامين ناب مردمي انقلاب اسلامي رفتيم هم در هنرمان پيشرفت كرديم و به قله‌ها رسيديم و هم با اقبال عمومي مواجه شديم، اما شما مي‌بينيد كه جريان ديكتاتوري روشنفكري كشور يك خطوط قرمزي، ايجاد كرده كه كسي نمي‌تواند سراغ اين‌ها برود.
جليلي گفت: مميزي فقط اين نيست كه مسئولي در وزارت ارشاد بگويد يك فيلم را كم يا زياد كنند.
اين منتقد و كارشناس در ادامه اين پرسش را مطرح كرد كه چرا درباره آلنده فيلم ساخته شده اما سينماي ايران، فيلمي درباره شهيد رجائي نساخته و چرا جريان سينماي روز ايران به گونه‌اي رقم خورده كه فيلمي درباره حزب‌الله لبنان ساخته نشود...