منطقه نوارغزه 41 كيلومتر طول و در بخش هايي از 6 تا 12 كيلومتر عرض دارد. مساحت كلي نوارغزه، 36 كيلومتر مربع است. نوار غزه نامش را از شهر غزه كه بزرگترين شهر در منطقه نوار غزه است، مي گيرد. مردمي كه در منطقه باريكه غزه زندگي مي كنند تماما فلسطيني هستند.
اين منطقه داراي 51 كيلومتر مرز با فلسطين اشغالي 1948 و نزديك به 14 كيلومتر با مصر است.
جمعيت اين منطقه نزديك به يك ميليون و 500 هزار نفر است و پرتراكم ترين منطقه در جهان محسوب مي شود.
خان يونس در 7 كيلومتري شمال شرقي رفح واقع شده و شهرهاي متعدد در طول ساحل بين اين منطقه و شهرغزه واقع شده است. بيت لاهيا و بيت حانون به ترتيب در شمال و شمال شرقي شهر غزه واقع شده اند.
نوار غزه داراي آب و هواي معتدلي است كه داراي زمستاني ملايم و خشك و تابستاني گرم و توام با خشكسالي است. سطح زمين مسطح يا هموار است و تپه هاي شني نيز در كنار ساحل القراره به چشم مي خورد. مرتفع ترين نقطه «جز ابوعوده» نام دارد كه داراي ارتفاع 105 متر از سطح درياست. منابع طبيعي فلسطين شامل زمين هاي قابل كشت است. (حدود يك سوم از نوار غزه را زمين هاي آبي تشكيل مي دهد) مسائل زيست محيطي فلسطين شامل كويرزدايي، استفاده از آب شور براي آبياري محصولات كشاورزي،
آب شيرين، تصفيه فاضلاب، بيماري هايي كه از راه آب منتقل مي شود، فرسايش خاك و كاهش و آلودگي منابع آب زيرزميني است. گفته مي شود نوار غزه يكي از پانزده سرزميني است كه «مهد بشريت» را تشكيل مي دهد.
اين منطقه داراي قديمي ترين بقاياي مربوط به آتش هاي بزرگ ساخته دست بشر و برخي از قديمي ترين اسكلت هاي بشر است.
پس از شكست نيروهاي امپراتوري عثماني از بريتانيا در طول جنگ جهاني اول، دولت وقت بريتانيا در 25 آوريل 1920 ميلادي كنترل نوارغزه را به همراه ديگر سرزمين هاي فلسطين برعهده گرفت و با تشكيل يك سيستم حكومتي تحت عنوان قيمومت بريتانيا بر فلسطين كنترل نوارغزه و ديگر سرزمين هاي فلسطين را در دست گرفت. مصر بعد از تشكيل رژيم صهيونيستي به مدت 19 سال اداره اين منطقه را به عهده داشت؛ ولي سرانجام اين رژيم در جريان جنگ ژوئن سال 1967 نوارغزه را اشغال كرده و اين منطقه از آن زمان به بعد تحت سلطه رژيم صهيونيستي درآمد.
در سال 2005 ارتش رژيم صهيونيستي به دنبال ضربات كوبنده مقاومت از غزه عقب نشيني كرده و اين رژيم هزاران نفر از شهرك نشينان يهود را از اين منطقه بيرون راند.
اما همچنان رژيم صهيونيستي از هوا و زمين و دريا نوارغزه را محاصره كرده و اين منطقه را به بزرگ ترين زندان روباز دنيا تبديل كرده است.
اقتصاد نوارغزه به دنبال اشغال فلسطين و جنگ هاي پياپي و اشغال اين منطقه در سال 1967 فرو پاشيده است و بيش از 70 درصد از ساكنان اين منطقه زير خط فقر زندگي مي كنند.
صنايع نوارغزه اغلب از تجارت هاي خانوادگي كه به توليد منسوجات، صابون، حكاكي بر چوب درخت زيتون، و سوغاتي صدف مرواريد مي پردازد تشكيل شده است.
نوارغزه داراي شبكه كوچك و محدودي از راه هاست. اين منطقه همچنين داراي يك راه آهن يك خطه استاندارد است كه در طول نوار در مسير شمال به جنوب از مركز اين منطقه مي گذرد. اين راه آهن به وسيله رژيم صهيونيستي تخريب شده است. اين راه آهن سابقا از جنوب به راه آهن مصر و از شمال به راه آهن داخل فلسطين اشغالي ختم مي شد.
احداث تنها بندر نوارغزه پس از آغاز انتفاضه الاقصي به صورت نصفه كاره رها شده است. فرودگاه بين المللي غزه به موجب توافقاتي كه در پيمان دوم اسلو و نيز در تفاهم نامه 1998 واي ريور به عمل آمده بود در 24 نوامبر 1994 افتتاح شد. اين فرودگاه در اكتبر 2000 به دستور اسرائيل بسته شد و به وسيله ارتش صهيونيستي در دسامبر 2001 كاملا تخريب شد.
شهر غزه بعد از بيت المقدس دومين شهر بزرگ فلسطين است كه در شمال نوارغزه و جنوب غرب فلسطين در ساحل درياي مديترانه واقع شده است. مساحت اين شهر 45 كيلومترمربع و تعداد ساكنان آن تا سال 2006 چهارصد هزار نفر بوده است.
هم اكنون كليه گذرگاه هاي نوارغزه كه بيش از 10 گذرگاه است، به جز گذرگاه رفح تحت كنترل و سيطره رژيم صهيونيستي است و گذرگاه رفح نيز به وسيله مصر بسته شده است.
نوارغزه داراي يك فرودگاه است كه در جريان انتفاضه الاقصي به دست ارتش صهيونيستي بمباران و كاملا تخريب شد.
بيشترين ساكنان نوارغزه را آوارگان فلسطين اشغالي 1948 تشكيل مي دهد. بيشتر ساكنان غزه در 80 اردوگاه زندگي مي كنند كه سازمان ملل متحد خدمات درماني و آموزشي در اختيار آنان قرار مي دهد.
تعدادي از اين اردوگاه ها در مرزهاي شهرها برپا شده اند كه بعدها به عنوان بخشي از شهرها درآمدند.