وحدت، یکی از رکان اساسی پیروزی و تداوم حیات انقلاب اسلامی بوده است. این مبنا و فریادی است که مردم ما از امام عزیز خود و جانشین شایسته اش به خوبی در گوش جان شنیده اند .یک دستی و هم داستانی این ملت بزرگ بود که پیروزی در اصل انقلاب ، پیروزی بر جریان آمریکایی لیبرال ها در روزهای نخست پس از پیروزی ، پیروزی در جنگ و پیروزی در فتنه های اخیر را در پی داشته است.

و اما اعتدال در این میانه مفهومی مشکک و مشکوک دارد. اگر اعتدال به معنای آن باشد که در انتخاب های اساسی چونان انتخاب قاطع بین حق و باطل، بین امریکا و مظلومان عالم، بین اسلام و کفر، بین خوبی و بدی، بین اسرائیل و فلسطین، بین حسن نصرالله و اوباما، بین شهیدبهشتی و بنی صدر، بین خط مستقیم انقلاب اسلامی و نقیض آن بین اجرای احکام الهی و لاابالی گری و.... باید یک راه میانه را انتخاب کرد ! نه این و نه آن! حتما نادرست است.

اما اگر منظور از اعتدال آن است که در هنگامه ی بر هم خوردن تعادل های مطلوب در زندگی فردی و اجتماعی آنگاه که احساسات با حاکمیت بر عقل تفاوت ها و انشقاق ها را بیش از واقع بزرگتر می نماید و در نتیجه گسست ها را تقویت میکند و نمیگذارد تفاوت های قابل اغماض، انشقاق های پایان پذیر ، اختلاف های قابل حل، پایان برسد. الحق و الانصاف اعتدال و میانه روی حکم خوبی است، اما نه عقل و نه تجربه ی تاریخی اسلام و ایران روا نمیدارد که با دشمن ، با براندازان، با مخالفان اسلحه بر دست، با آنان که اگر فرصت کنند با شیوه ی انقلاب نرم همه چیز را جمع خواهند کرد، آنان که بر چهره ی نورانی امام حسین علیه السلام نیز سیلی میزنند آنان که دشمن اند و آنان که ناباورانه سران این ماجرای باورنکردنی اند، وحدت کنیم و به اعتدال رفتار شود، آن هم کی؟!

دقیقا در زمانی که در جنگی که آنها شروع کرده اند، و تا توانسته اند در همه چیز اختلاف کرده اند و تا توانسته اند دشنام داده اند ـ کلماتی در دشنام دهی آفریده اند که در تاریخ سياسي ايران بی سابقه بوده است ـ خنجر بر دل ها زده اند و دشنه بر قلب ها ...

و حال که مردم ـ در حالی که برخی از مسئولان خوابند ـ دارند کار را تمام میکنند باید با خواست همان افراد مسلح، همان افرادی که هر روز یک دشنه ی جدید بر قلب امت و امام فرو میکنند و آبرویی از این آب و خاک می برند و زمینه ترور جدیدی را فراهم میکنند، با همان ها وحدت کنیم تا میانه رو باشیم!
عجیب است، تاریخ به این روشنی تکرار می شود! دشمن برای جنگیدن با حصرت امیر علیه اسلام هیچ کم نگذاشت، و آنگاه که دست امیر لشگر حق به تیرک دروازه ی چادر فرماندهی امیر لشگر باطل رسید ، عمروعاص جبهه ی باطل مقدسات را بر سر نیزه ها کرد تا بر مدار آن ضرورت وحدت امت را به رخ بکشد. تا چند لحظه ی قبل که امید پیروزی داشت، شهوت قدرت بود که حکمرانی میکرد و حال که انتظار شکست تا دیوار به دیوار چشمان تنگ نظرش رسیده با شعار مقدس قرآن و وحدت، میخواهد بین مردم اختلاف ایجاد کند! و آیا نکرد؟!
او میخواست حاکمیت قرآن ناطق را براندازد، آیا نکرد؟

این جماعتی که این چند ساله ما شناخته ایم، اساسا برای ضرورت اختلاف و طرح روشن اختلاف ها، ضرورت مبارزات حزبی، حاکمیت دوگانه، انشقاق های قومی، انشقاق های نسلی، گسست بین همه چیز و در همه چیز استدلال و تئوری دارند! اینها میخواستند و میخواهند تا خود  و آنگاه سهم خود را متمایز کنند. مگر نبود که در اوج قدرتشان در سال های حاکمیت دوم خرداد هر شعار وحدت آفرین اسلامی و انقلابی و ملی را نشانه ی ضعف جناح رقیب میدانستند و بر آن بودند که جناح رقیب هر موقع ضعیف میشود شعار وحدت میدهد؟
مگر ما یادمان رفته است؟ ، مگر این مردم یادشان می رود؟

حال که امروز ماهیت فتنه گران آشکار شده و همسویی شان با منافقین و سلطنت طلب ها رسوایشان کرده، و بدنه ی اصلی مردم با ایستادگی بر حق، بر مبارزه با امریکا، بر استواری به ایمان و اسلام ، بر حمایت از سیدحسن نصرالله، بر حمایت از غزه و لبنان، بر مدار مقتدای مظلوم  و حکیم انقلاب اسلامی، تمامی افراد صادق و حق گرای از جنس خود را از جبهه ی آنها جدا کرده اند و آنها کم کم  با ریزش نیرو مواجه شده و تنها گرفتار آمده اند، پیشنهاد می کنند که "در هم حساب کنید" !  تا یک بار دیگر بیایند و همه چیز را فاسد کنند.

اما و در هر صورت، وحدت همیشه خوب است، به شرط آنکه مجرمان و معاندان با انقلاب اسلامی ، یا چونان رجوی و بنی صدر فرار کنند، یا چون بازرگان خانه نشین شوند یا چون قطب زاده به دار مجازات آویخته شوند و آنگاه با آنان که یا با تحلیل غلط، یا به دلیل غلیان احساسات، یا به دلیل انتقادات به حق، یا به دلیل ناتوانی ها وناراستی ها جناح رقیب، یا به دلیل آرمان خواهی در آن جبهه قرار داشتند، وحدت ملی و اسلامی باید بازسازی شود. و قطعا آغوش مهربان امت و امام و اسلام به به روی آنان باز است. اما  نه معقول است و نه مشروع که طرف مقابل هر وقت خواست وحدت و اعتدال و انسجام اجتماعی را به هیچ بگیرد چون میخواهد سهم و وزن خود را معلوم کند. چون میداند آرمان اسلام و انقلاب بر بستر وحدت و اعتدال تحقق پذیرند و حال ان که با وزن کشی معلوم شد که وزنی ندارند بخواهد با شعار وحدت صورت مساله را عوض کند.
این مردم قطعا این بار عمروعاص را ناکام خواهد گذاشت ...
حالا ببینید !

انقلاب مخملی معکوس در ایران به نقطه ی اوج خود نزیک شده است و مشخص است كه اینان درپايان راه، با شعار وحدت به جنگ وحدت آمده اند.

چگونه معقول و مشروع است که با یک فرد متوهم که در طی دوره ی هفت ماهه با حدود بیست بیانیه ی جنگی و با فرمان های پشت سر هم برای آتش باری و هتاکی و دقیقا در نقطه ی شکست و ناکامی اش، باخواست خود او؛ وحدت کنیم!

بنابراین هر موقع او خواست باید بجنگیم و هر موقع او خواست باید صلح کنیم... و نه! بلکه باید وحدت کنیم!.

اما این مردم؛  دچار توهم نمی شوند به خوبی میدانند که میتوان با دشمن و با کفر صلح نامه امضا کرد اما با نفاق و منافق، نه!

با نفاق و منافق هیچ راهی جر مبارزه وجود ندارد، در غیر این صورت او در متن دریای جامعه گم خواهد شد و فتنه ای دیگر بپا خواهد کرد.

آغوش نظام باید برای آشتی ملی و به روی همه کسانی که اشتباه کردند باز باشد. همه از محبت و دوستي و وحدت و يكدلي و يكرنگي در ميان مسئولان حال و گذشته كشور خوشنود و خوشحال مي شويم. بازگشت كساني كه اين فتنه را بپا كردند به مسير قانون، آرزو و خواست قلبي ماست، اما وحدت با کسی که آتش این فتنه مهیب را شروع کرد و اکنون نه از روی اختیار و نه از سر انتخاب بازگشت به مسیر قانون؛ بلکه به دلیل از دست دادن کنترل آشوبگران، دعوت به وحدت می کند، معقول است؟