وقتي با "روي کم شده" از محوطه فرودگاه خارج مي شديم به خانم مي گفتم ريشه اين رفتارهاي تحقير آميز به فرهنگ تعامل با نمادهاي ارزشي بر مي گردد.

به گزارش فاش نيوز، در پارکينگ ترمينال 4 فرودگاه مهرآباد يک جاي خيلي خوب براي پارک "اتومبيل جانبازان" در نظر گرفته اند که البته هيچ وقت جا ندارد! شما – يعني يک جانباز يا معلول ويلچري – ناچار هستيد مثل بقيه مسافران کلي طبقات پارکينگ را بالا و پائين برويد تا يک جايي براي پارک پيدا کنيد.وقتي از خدمه پارکينگ مي پرسي اين اتومبيل ها چرا در محل ويژه پارک خودروي جانبازان پارک کرده اند ، مي گويند : خب براي اينکه جانبازند ! و راست مي گويند؛همه کساني که پارک کرده اند کارت جانبازي نشان داده اند و پارک کرده اند.

حالا شما تصور کنيد جايي که براي پارک خودروي معلولان جسمي – حرکتي (اعم از جانباز و غير جانباز) در نظر گرفته شده ، مثل خيلي چيزهاي ديگر – از جنس همين سهميه هاي تهوع آور گوناگون – تبديل شده است به يک "امتياز" – يا به قول امروزي ها "رانت" – و هر کس که واجد تشخص و هويت جانبازي است مي تواند در آن جايگاه اتومبيلش را پارک کند ولو آن که از لحاظ جسمي مشکل خاصي نداشته باشد و بر عکس آن کسي که محتاج آن جايگاه است بايد سرگردان طبقات پارکينگ بشود.

وقت خروج از پارکينگ فرودگاه مهرآباد (ترمينال2 و 4) باز هم يک امتياز ! براي جانبازان وضع کرده اند که عبارت است از کسر درصدي از حق پارکينگ که بر اساس درصد جانبازي محاسبه شده است ! يعني اگر جانباز 20 درصد باشيد ، 20درصد تخفيف به شما تعلق مي گيرد و اگر 70درصد باشيد، 70 درصد!

البته آنهايي که اين قانون را گذاشته اند قصدشان احترام به جانبازان بوده است و مثلاً خواسته اند اين طوري به جانبازان اداي دين کنند ولي جالب است که شما هر وقت بخواهيد از پارکينگ خارج شويد ، آن آقاي مأمور حساب و کتاب کاري مي کند که شما از خير تخفيف بگذريد و براي اين که صف خودروهايي که پشت سر شما تشکيل شده ، هي بوق نزند ، کل مبلغ را بدهيد و خودتان را خلاص کنيد.مي فرماييد چطور؟ عرض مي کنم :
دفعه اول که مي خواستم ماشين را از پارکينگ خارج کنم ، آقاي مأمور حساب و کتاب گفت 15 هزار تومان. کارت جانبازي را نشان دادم که يعني جانباز 70 درصدم ، گفت بايد کپي کارت را هم بدهي ، و من کپي به همراه نداشتم.بوق هاي ممتد ماشين هاي پشت سر شروع شد و من 15 هزار تومان را دادم و....
دفعه دوم (حدود 3 ماه بعد) ... حساب ما شد 16 هزار و 500 تومان.کارت و کپي کارت جانبازي را تقديم کردم.گفت نشاني منزل و محل کار و شماره تلفن را در حاشيه کپي کارت بنويس.خودکار همراه نداشتم . خودکار خواستم. بدون آنکه سرش را بالا بياورد و به من نگاه کند با بي اعتنايي گفت: خودکار ندارم(توجه مي کنيد! در تشکيلات آن مأمور حساب و کتاب يک خودکار پيدا نمي شد)... صداي بوق ها گوش خراش شده بود.... حساب را کامل پرداختم و...

دفعه سوم(حدود 3 ماه بعد از دفعه دوم)... کارت و کپي کارت جانبازي به انضمام آدرس کامل محل کار و منزل و شماره تلفن همراه و ثابت را از قبل آماده کرده بودم ، وقتي مأمور حساب و کتاب داشت حساب مي کرد لبخندي رو به خانم زدم که يعني حالا نگاه کن اين دفعه چطوري روي طرف رو کم مي کنم... حساب 18 هزار تومان بود.مدارک را رو کردم.با گوشه چشمش نگاهي به مدارک کرد و گفت : کارت ماشين ! هميشه کارت ماشين را در کيف مي گذاشتم و در اين سفر کيف را نياورده بودم. گفتم: کارت همراهم نيست ، اما اين کارت جانبازي و هند کنترل ماشين و ويلچر صندوق عقب نشون مي ده که اين ماشين مال خودمه... بوق ها سرسام آور شده بود ، اين بار اما نمي خواستم از رو بروم .ماشين را خاموش کردم و به آقاي حساب و کتاب گفتم: هر بار که به پست يکي از شما مي خورم يک مدرک جديد مطالبه مي کنيد و بايد امشب معلوم بشه اين قانون را براي "تکريم" جانبازان گذاشته اند يا "تحقير" اونا...

کم کم مأموران بالاتر آقاي حساب و کتاب سر رسيدند ... بحث و جدل بالا گرفت .گفتم: اگر نمي خواهيد اين تخفيف رو به جانبازان بديدخب نديد چرا به خاطر شندرغاز کاري مي کنيد که نتيجه اش کوچيک کردن جانبازاس؟
رئيس آن تشکيلات گفت : احتمالاً شما چند ماه است اين طرف ها نيامده ايد ، شرط ارائه کارت ماشين براي استفاده از تخفيف، چند ماهي است برقرار شده و علتش هم اينه که بعضي ها که جانباز نيستند کارت جانبازي نشون مي دن، ما براي جلوگيري از سوء استفاده کارت ماشين رو هم اضافه کرديم.

گفتم: کل اين مبلغ چيزي نيست که به خاطرش اين همه خودم و شما رو معطل کنم و شما هم مجبور بشيد خودروها را از مسير ديگري تخليه کنيد.علت مقاومت من اينه که ديگه مطمئن شده ام اينجا نمي خوان تخفيف ها روعايت کنن و هر دفعه بهانه اي ميارن ...

حدود يک ربع ساعت به مجادله گذشت ، فکر مي کردم حالا که ديگر ماشين هاي پشت سر را از مسير ديگري تخليه کرده اند و صداي هيچ بوقي شنيده نمي شود ، حتماً در خواهند يافت که من هم از سر راه کنار نخواهم رفت. ولي ديدم خيلي جدي دارند براي باز کردن اين گره با هم مشورت مي کنند و اين يعني که حاضر نيستند تخفيف بدهند. راستش عجله هم داشتم و بيش از اين تمي توانستم براي "تکريم" خودم جدال کنم! بالأخره يکي از آنها که به نظر مي رسيد نفر اول شان است گفت : کارت جانبازيشو گرو نگه داريد تا بره کارت ماشينش رو بياره!
خنده ام گرفت. به جاي 18 هزار تومان 4 تا اسکناس 5 هزار توماني دادم و گفتم : بقيه اش هم جايزه شما که اين دفعه هم روي منو کم کرديد!

وقتي با "روي کم شده" از محوطه فرودگاه خارج مي شديم به خانم مي گفتم ريشه اين رفتارهاي تحقير آميز به فرهنگ تعامل با نمادهاي ارزشي بر مي گردد.ما هنوز نمي دانيم "جايگاه ويژه پارک خودرو" يک ارزش يا امتيازاضافي نيست که بخواهيم به واسطه اعطاي آن ، جانبازان مان را تکريم کنيم و يا جانبازان ما قطعاً لنگ 4 – 5 هزار تومان تخفيف حق پارکينگ نيستند ، همه اين ملاحظات براي نيل به برابري کم توانان با بقيه آحاد جامعه است و نه وسيله اي براي برتري جويي و امتياز طلبي گروهي از جامعه که واجد و حامل نمادهاي ارزشي هستند (مثل جانبازان).

اين مميزات – و نه امتيازها – براي رعايت حال آن دسته از شهرونداني است که به واسطه نقصان هاي جسمي در شرايط برابر با ديگران حق شان ضايع خواهد شد و اين تبعيض هاي ظاهري براي جلوگيري از آن تبعيض هاي واقعي است که موجه شده است.

اکنون در فرودگاه – مثل خيلي جاهاي ديگر – به نام "امتيازات ويژه" نمادهاي ارزشي را تخريب و تحقير مي کنيم. شايد هم آن مأمور حساب و کتاب حق پارکينگ فرودگاه ، مثل خيلي هاي ديگر فکر مي کند که اين جانبازها هر جا بروند يک امتيازي و تخفيفي و سهميه اي دارند ، حالا من عجالتاً در اين يک قلم که زورم مي رسد حق ملت(!) را از اين ها بگيرم!