جنبش سبز قبل از آنکه ساخته و پرداخته ­ی آمریکا، انگلیس، جین شارپ، سورس و یا بی بی سی فارسی باشد زاییده­ ی اهمال کاریها، ناکارآمدی ­ها، ندانم­ کاری ­ها و برخوردهای نسنجیده­ ی جبهه­ی خودی است! هر چند باور این ادعا در ابتدا دشوار می ­نماید اما ملاحظه ­ی دلائل زیر این ادعا را پذیرفتنی می ­سازد :

۱- اگر در روزهای قبل از انتخابات توصیه­ های جدی رهبری نظام در خصوص اهمیت مشارکت حداکثری و اولویت آن، (در برابر آنانی که اولویتشان انتخاب فردی خاص بود!) صلاحیت ۴ نامزد موجود و صالح بودن آن­ها و خودداری از تخریب رقبا و بسنده کردن به ذکر ویژگی­ های مثبت نامزد مطلوب از سوی طرفداران نامزدها جدی گرفته می ­شد، اگر نیروهای جبهه ی خودی و مدعی اصول ­گرایی به جای تخریب موسوی و انگ و اتهام زدن به او و هوادارانش و تلاش برای پیدا کردن بهانه برای حذف یا له کردن او، سرمان به کارخودمان گرم بود و توصیه­ ی رهبری را جدی می­ گرفتیم و موسوی و یارانش را اپوزیسیون، ضد ولایت، دجال و منافق نمی ­نامیدیم تنور حامیان موسوی گرم نمی ­شد! موسوی چهره ­ای گمنام و ناشناخته در میان اکثریت جامعه بود که به برکت تخریب­ های نیروهای خودی یک شبه به چهره ­ای  مشهور و مهم تبدیل شد! (همان گونه که تخریب ها خاتمی را خاتمی کرد!).

۲- موج سبز قبل وبیش از آن ­که بنا به محبت موسوی و حامیانش پدید آید بر اساس بغض بخش ­هایی از جامعه نسبت به عملکرد و ناکارآمدی مدعیان اصول­ گرایی و دولت نهم شکل گرفت! وقتی بدون اغراق می­ توان ادعا کرد جمعیت انبوهی که در ۲۵ خرداد ۸۸ فاصله” انقلاب” تا “آزادی” را پر کرد­، بیش از آن­ که محب موسوی و موج سبز باشند، مخالف احمدی نژاد و مدعیان اصول ­گرایی و جناح موسوم به راست بودند!

۳-موج سبز نه در قد و قواره ­ای بود که کودتای مخملی راه بیاندازد و نه توان و عرضه­ ی آن­ را داشت که دست به براندازی بزند! اما این نیروهای خودی و مدعی اصول­ گرایی بودند که با تکرار ادعای ناپخته ­ی کودتای مخملین (از روزهای قبل از انتخابات تا پس از آن­!) به موج سبز جرأت و جسارت ورود به عرصه­ ی خیابان­ ها و رقصیدن علنی به ساز بی­ بی ­سی و صدای آمریکا را بخشیدند!

۴-موج سبز جنازه ­ای است که در حین تولد وفات کرده و اگر تا امروز زنده می­ نماید به برکت یادآوری ­های ماست! روزی نبوده که مطبوعات و رسانه­ ها و شخصیت­ های اصولگرا نامی از موج سبز و رهبران آن نبرند و در کعب این جنازه ندمند! جنازه­ ای که با دم وقت نشناس برخی اصولگرایان هنوز زنده می ­نماید!

۵- شک نکنید کسانی که بیشتر از همه از حمله به موج سبز خوشحال می ­شوند رهبران این موجند­! این عده از آن ­جا که بهره ­ای از واقعیت ندارند و ساخته و پرداخته­ ی رسانه­ اند آرزو دارند در اخبار روزانه نامی و یادی از آن ­ها به میان بیاید­! چه خیر و چه شر­! اگر یاد و نام این جماعت از رسانه­ های خودی محو شود ناقوس مرگ این جنبش مجازی نواخته خواهد شد! حکایت موج سبز حکایت گرد و خاک است که با فرو نشستن باد و طوفان اثری از هیمنه و فراگیری گرد وغبار باقی نخواهد ماند! و البته حملات و تهاجمات جبهه­ ی خودی ( اعم از رسانه ­ای و…) مانند بادی است که گرد و خاک را به هوا بلند می کند و اگر وزش این باد متوقف شود دیگر غباری وجود نخواهد داشت!

۶- نه موسوی ونه کروبی و نه هیچ فرد دیگر در حد و اندازه­ای نبودند که توان بسیج مردمی و رهبری و شورش بر ضد نظام را داشته باشند! هنوز هم نیستند! این دو آدم­ های ساده لوح و قابل ترحمند که بازی سیاست بازان و قدرت طلبان حرفه ­ای را خورده­ اند و اگر امروز به شخصیت ­هایی  مشهور در سطح جامعه ­ی ایرانی و حتی بین­ الملی تبدیل شده ­اند بایستی به عملکرد کسانی ایراد گرفت که این دو را در حد و اندازه ­ی دشمنان و مخالفان نظام بالا برده­اند! (با توجه به این حقیقت که دشمن واقعی و اصلی نظام استکبار جهانی و صهیونیسم بین المللی هستند و معرفی کردن افرادی مانند موسوی و یا کروبی به عنوان دشمن نظام پایین آ وردن شأن نظام محسوب می شود!) .

۷- بهترین شیوه­ ی مقابله با موج سبز فراموش کردن آن است! موج سبز حبابی است که با آرام گرفتن رودخانه ­ی انقلاب خواهد ترکید و هیچ اثری از آن بر جا نخواهد ماند! بدون تردید فقط آدم­ های بیکار به جنگ با حباب خواهند پرداخت! الباطل یموت بترک ذکره!

۸- امروز نظام و انقلاب بیش از همیشه به آرامش نیاز دارد! آرامشی که زمینه ساز تولید علم، عدالتخواهی­، نوآوری و شکوفایی خلاقیت­ ها و تلاش برای حل مشکلات جامعه خواهد بود! یادمان باشد که انگشت اشاره رهبری بر خلاف بعضی ­ها به جای جنبش سبز و نابودی آن، تلاش برای تولید علم، عدالتخواهی، صدور ارزش ­های انقلاب، ترویج تفکر دینی و گسترش اسلام خواهی را نشانه رفته است، و آزمون بزرگ مدعیان اصول گرایی در این­ جاست که آیا پیروی از رهبری نظام را بر خواهند گزید و یا هم­چنان مقلد عقل ناقص خود خواهند ماند!