يك شهروند عرب از شرق تا غرب جهان عرب در حالت دائمي از اضطراب دروني و آشفتگي فكري به سر ميبرد. او همواره بحث هاي داغ و متنوعي را در رسانه هاي عربي در مورد انتخابات پارلماني بي نظير لبنان كه نمونه يك دموكراسي واقعي است دنبال ميكند و پس از آن شاهد خبرها و برنامه هايي پيرامون تقلب و دستكاري در آراي انتخابات رياست جمهوري در ايران است. تقلبي كه باعث يك بحران سياسي خطرناك براي نظام جمهوري اسلامي شده است يا حداقل ميشنود كه نتايج اين انتخابات ناسالم راي اكثريت مردم ايران را دربرنداشته است.  اين چيزي است كه اين روزها در رسانه هاي عربي شاهد آن هستيم.

مشكل يك شهروند عرب از شرق تا غرب جهان عرب و  همه جاي آن  اينجاست كه ملاك يا ابزار استانداردي براي كمك به خودش در صدور يك حكم منصفانه و تشخيص درست از غلط ندارد.دليل آن نيز بسيار واضح است : يك شهروند عرب هيچ تصوير درستي از انتخابات بعنوان يك عمل دموكراتيك ندارد. او خوشبينانه رفراندوم را ميشناسد و در همه اين همه پرسيها بر او رسم است كه بگويد : بله بله !!

او اگر تشخيص دهد كه رييس جمهور فعلي ديگر صلاحيت رياست جمهوري را ندارد و يا رغبتي نشان دهد كه به او نه بگويد به عنوان  يك مجرم شناخته ميشود و بر اوست كه به سرعت اشتباه خود را  بنا به قانون طلايي "آنچه او گفت آيا هرگز ديده شده است؟!" تصحيح كند

.اما لبنان، همه گواهي هاي عربي ، غربي و عبري (نبايد تكرارهاي پي در پي اسرائيلي را فراموش كنيم) و طايفه ها و فراكسيونهاي پيروز ( در حاليكه اين انتخابات كه بيانگر اراده ملي مردم لبنان در صندوق هاي راي و شايسته اين همه تعريف و تمجيد به عنوان يك نمونه منحصر به فرد دموكراسي نيست)، ادعا دارند كه شهروندان و راي دهندگان لبناني همانند يك جنگجو در جنگ جهاني هفتم ژوئن براي آنها جنگيده اند .

اما براي مردم لبنان وضع متفاوت است و  اعتقاد اكثريت بر آن است اين انتخابات با اين قوانين ناعادلانه  و  نتايج به دست آمده آنطور كه در خارج از آن ياد ميشود يك پيروزي بهجت برانگيز براي دموكراسي نيست و با ادامه حيات اكثريت پارلماني كه راي كمتري را از لحاظ عددي به دست آورده است سوالات زيادي را در داخل لبنان ايجاد كرده است كه آيا نتايج اين انتخابات بيانگر نظر مردم لبنان و موفقيتي براي نيل به دموكراسي بوده است يا اينكه كيلومترها و چند نسل آنها را به عقب بازگردانده است ؟

انتخاباتي كه پيش از آنكه يك انتخابات ملي باشد يك استفتاء فرقه اي – مذهبي است ، آنهم نه بر اساس شرايط فعلي بلكه براساس توازنات مذهبي – طائفه اي 1960 . هر فرد به طور خاص به يك يا چند فرد از طائفه اش راي مي دهد. مسيحيان عليرغم جمعيت كمشان به شكل دراماتيكي نيمي از صندليهاي پارلمان را به بهانه وحدت ملي در دست گرفته اند. نماينده اي با هزار راي به پارلمان راه پيدا كرده و ديگري با بيست هزار راي از راهيابي به پارلمان براساس قوانين دوائر راي گيري مبتني بر توازنات طائفه اي مذهبي  بازمانده است.

در مجموع اين انتخابات يك معركه جهاني  با هم پيماني عربي ، غربي و تلاشهاي آمريكا (اسرائيل )  و كمكهاي صدها ميليون دلاري آنها به مذاهب و طوائف جناح مقابل حزب الله  بود. تا جاييكه آنرا جنگ حفظ هويت عربي ناميدند و حتي پطريك ماروني از آن به عنوان حماسه عربيت در مقابل تلاشهاي ايران با همكاري سوريه براي گسترش هيمنه خود در لبنان ياد كرد .

 اما انتخابات ايران ، در طول 30 سال نزديكي روز به روز نظام دموكراسي و انقلاب اسلامي، حكومت ايران را بعنوان يك نمونه يكتا مطرح كرده است. جالب اين جاست كه كشورها و ممالك عربي كه از درك انتخابات عاجزند ، ازاين انتخابات بعنوان يك جنگ ياد كرده اند ! از سويي ديگر سيستم هاي غربي با اظهارات دروغ و اخبار غلط و حمايت لجستيكي سعي مي كنند به اختلافات داخلي دامن بزنند. و اين انتخابات را بدنامي و رسوايي اتوكراسي استبدادي ميخوانند كه نميخواهد به راي مردم احترام بگذارد.

در همين حال حكومت آمريكا در حاليكه خود را نگران راي مردم ايران ميداند سعي ميكند تا با واكنش هاي محافظه كارانه حساسيت مردم ايران نسبت به دخالت خارجي در امور كشورشان را برنينگيزد. با اينحال به جنگ سالاران در رسانه هاي عربي كمك مالي ميكند تا نظام ايران را به دليل حمايت از رييس جمهور منتخب شماتت كنند و حتي با اشتياقي بيشتر از اپوزوسيون انتخابات ايران از او بخواهند كه به تقلب در انتخابات اعتراف كرده و انتخابات جديدي را برگزار كند !

البته بايد توجه داشت كه اپوزوسيون بخشي از رژيم ايران است، برآمده از متن آن و نه برعليه آن

آنها به طور علني مخالف دخالتهاي غرب در امور داخليشان هستند، از انرژي هسته اي بعنوان يك راه براي پيشرفت در عصر فعلي حمايت ميكنند و معتقدند كه محاصره كشورهاي غربي بايد برداشته شود تا راه براي ايران براي دستيابي به جايگاه يك قدرت تاثيرگذار در معادلات جهاني باز شود.)

از سويي ديگر اسرائيل كه از روز اول به دشمني با انقلاب اسلامي پرداخته است از حكومتهاي ديكتاتور عرب ميخواهد كه بر عليه اين نظام قلع و قمع كننده آزاديها به پا خيزد !

بگذاريد براي جا افتادن اين دشمني اسرائيل با نظام ايران به بيان مشاهداتم از روزهاي اول انقلاب ايران بپردازم ، روزهايي كه در ايران بودم و با  انقلابيون و در راس آنها بنيانگذار  انقلاب آيت الله خميني  ديدار داشتم.

اسرائيل در تهران داراي يك سفارت بزرگ و قلعه مانند به اندازه يك خيابان كامل بود. مجموعه اي از ساختمانها پشت يك ديوار مستحكم دژمانند كه حدود 500 كارمند با مصونيت تمام ديپلماتيك در آن  مشغول كار بودند. و هزاران اسرائيلي و يهودي ايران الاصل در نيروهاي مسلح بعنوان كارشناسان هوايي ، دريايي ، زميني مشغول به فعاليت بودند.در مجموع اسرائيليها در همه جا حضور داشتند.

بعد از پيروزي انقلاب و برپايي يك جشن حقيقي ملي و استقرار نظام اسلامي ، جمهوري اسلامي كليه اسرائيليها را از ايران اخراج كرد و سفارت دژمانند اسرائيل را به سازمان آزاديبخش فلسطين تقديم كرد.

مدتي كوتاه  پس از انقلاب ، صدام حسين به تحريك آمريكا و با حمايتهاي بيدريغ كشورهاي عربي براي نابودي نظام اسلامي به ايران حمله كرد. جنگي كه باعث ويراني دو كشور و ميليونها كشته و مجروح شد با اينحال ايرانيها كماكان التزام خود را به مسئله فلسطين حفظ كردند و اين حمايت همه جانبه تا كنون نيز ادامه دارد

در جهان عرب بسياري از كساني كه جاهلانه و شرورانه به نظام ايران حمله ميكنند هرگز قادر به عمق التزام ايرانيها به اسلاميت و ايرانيت نيستند.غروري كه هرگز ناپسند نيست

مصريها تيز امروز به تدين اسلامي و عربيت و دوران فراعنه افتخار ميكنند اما فارسها يك تفاوت دارند كه اين افتخار فقط مربوط به گذشته آنها نيست.

امروز ايرانيها با استفاده از نفي نژادپرستي در اسلام نقش استثنايي و ويژه اي را درغياب مسلمانان و در راس آنها اعراب در جهان ايفا ميكند.

باز گرديم به دموكراسي و انتخابات

خودسرانه نيست كه بگوييم انتخابات 7 ژوئن يك چنگ داخلي نوين را در لبنان سبب شد. دموكراسي طائفه اي و مذهبي كه هر فردي كه در صفهاي انتخاباتي قرار ميگيرد به هموطن خود به چشم يك دشمن و يا حداقل با ظن و گمان مينگرد. طرفداران جناحها براي به رخ كشيدن قدرت هم به خيابانها ريختند و با اين فضا ديگر هيچ جايي براي نزديكي انديشه ها ، خلاقيت و ابداع و پيشرفت علمي باقي نميماند.

و نتيجه اي كه بر جا ميماند : فقط پيروزي غرب در انتخابات لبنان است، پيروزي كه حتي اسرائيل در موكب برندگان است و بارديگر با آرزوي گسترش اين اختلافات در درون جهان عرب روياي دولت يهود بزرگ را در سر ميپروراند.

لبنان امروز ،‌نه يك لبنان واحد كه دولت درون دولت است هر طائفه از اهل سنت ، شيعه ، دروز ،كاتوليك ،ارتدوكس و حتي ارامنه براي خود قوانين خاص خود را دارد.

اين شرايط را مقايسه كنيد با ايران كه با وجود تمام حوادث پيش  آمده در طول سي سال اخير امروز با رهبري ولي فقيه به يك نمونه يگانه براي يك نظام ديني دموكرات تبديل شده است و بالاترين دليل بر صحت ادعاي من در طي انتخابات اخير رياست جمهوري اتفاق افتاد و بحران بوجود آمده از طريق رهبر انقلاب بازخواني و ريشه يابي شد.

امروز نسلهاي جديد ايراني ملتزم نظام آن هستند و آنها با بلندپروازيهايي كه در سر ميپرورانند خود را در بين قدرت هاي جهاني ميبينند. نسل جديدي كه امروز بوجود آمده است نظام اسلامي را در اوج رفاه و آزادي انديشه ميخواهد  و ما اين مطالبه را در خيابانهاي ايران بين دو شاخه اسلامگرا شاهد بوديم.

انتخابات لبنان بيانگر سست شدن اتحاد مردم،دولت و ميهن و تحكيم كننده استقلال طوائف از هم ديگر بود. اما انتخابات ايران آزموني ديگر براي قدرتمندي نظام اسلامي و تجديد پيمان مردم با آرمانهاي آن بود. نه انقلابي بر عليه آن بلكه طلب دوباره اهداف انقلاب بود و درها و پنجره هاي جديدي را براي ايران گشود تا آنرا به سمت كشورهاي بزرگ رهنمون سازد.

امروز ما در مقابل 2 تجربه متضاد هستيم

يكي از آن دو انقلاب طائفه اي و ضديت را نمايندگي ميكند و ديگري انقلابي است در درون انقلاب يا بهتر بگوييم انقلابي براي انقلاب اسلامي براي مردميكه استحقاق دموكراسي بيش از اين را دارند و هيچگاه از انقلابشان به سمت دموكراسيهاي غربي عقب نشيني نكردند و به سمت اسرائيل دست دوستي دراز نكردند
|