نگاه دولتی: منظور از دولتی بودن این نیست که دولت نباید دخیل در برنامه های فرهنگی شود. منظور این است که نباید صرفا و منحصرا متصدی اجرای امور فرهنگی گردد. بلکه بیشتر باید نقش تمهید شرایط برای اجرای ایده های مردمی و دانشجویی را داشته باشد. بخش نامه های دولتی نباید جایگزین ابتکارات دانشجویی شود، تا جایی که اندیشه و انگیزه عمومی برای پرداختن به کارفرهنگی کاهش یابد و صرفا منتظر باشند دولت برنامه های فرهنگی را مدیریت و اجرا نماید. (به معنی عام آن: مثلا در دانشگاه یعنی معاون فرهنگی دانشگاه، ریاست نهاد، رئیس ناحیه ی بسیج دانشجویی و... که نباید برای دانشجو تصمیم بگیرند. بلکه باید در راستای اهداف اسلام و انقلاب نقش حمایت کننده و در برخی موارد گوشزد دهنده را ایفا کنند.) به فرموده ی رهبر انقلاب: «آنچه كه در مقوله‏ى فرهنگ بر عهده‏ى حكومت است، عبارت است از نظارت هوشمندانه، متفكرانه، آگاهانه، مراقبت از هرز روىِ نيروها و هرزه‏رويىِ علف هرزه‏ها، هدايت جامعه به سمت درست، كمك به رشد و ترقى فرهنگى افراد جامعه؛ بايد به اين همه مجموعه‏ى انسان و بخصوص جوان كه در جامعه هستند، كمك كرد تا بتوانند راه صحيح و رشد خود را پيش ببرند. ما نه معتقد به ولنگارى و رها سازى هستيم، كه به هرج و مرج خواهد انجاميد، نه معتقد به سختگيرى شديد؛ اما معتقد به نظارت، مديريت، دقت در برنامه‏ريزى و شناخت درست از واقعيات هستيم.» به راستی چرا برخی فعالیت های هنری-فرهنگی که گروه حزب الله لبنان انجام می دهد برایمان این قدر دست نیافتنی شده است؟ و اینقدر فارغ از کلیشه و عادت کار می کنند و اصلا اول انقلاب آن همه سرود و تئاتر و کلیپ و خلاقیت با امکانات حداقلی و ناچیز چگونه می جوشید و می رویید؟ آیا جز این است که همه خود را مسئول می دیدند و فرهنگ را به دولت و حکومت نسپرده بودند. چه شده که مردم از عرصه های مملکت یکی یکی به حاشیه رانده می شوند؟

نگاه کلیشه: و وقتی فرهنگ محبوس در میان همه ی این آفات است از ابتکار و خلاقیت و نوآوری که لازمه ی کار فرهنگی است... خبری نیست که نیست. و دوباره همان سمینارها و سخن رانی ها و... . . به فرموده ی رهبر انقلاب:«رشد فرهنگي با ابتكار و آزادگي و آزادي و میدان دادن به اراده‌هاست». اما با همان نگاه دولتی از بروز و ظهور این ابتکارات جلوگیری می شود. از سویی دیگر از ابزار هنر به خوبی بهره برده نمی شود و هنر را که مخاطب عام دارد به مباحث مبتذل می آرایند و از آن طرف از ابزار هنر برای بیان معارف دینی و انقلابی بهره ی وافی نمی برند. یا مخاطب به کلی فراموش می شود و ما در مفاهیم سنگین با بیانی کسل کننده و کلیشه غور می کنیم. و یا محتوا به کلی فراموش می شود و برنامه های زرد و بی محتوا و خام و تهی از معنا و معرفت نثار مخاطب می شود.آفت هنر در دوچیز است: هنرمندان بی تعهد و متعهدین بی هنر... . باید یاد گرفت محتوا و فرم، مخاطب و معنا و صورت وسیرت کار فرهنگی را با هم ارتقا بخشید. فرم خود محتواست و نشانه ی جدی گرفتن مخاطب و احترام به ذایقه ی سمعی و بصری او در میان انبوه انتخاباتی که وی پیش رو دارد. و محتوا... آن چه رسالت فرهنگ است. هر دو باید جدی گرفته شود.

و چند سوال:

انتخاب مدیران فرهنگی و خصوصا معاونت فرهنگی دانشگاه بر اساس چه معیار و مبنایی است؟ آیا صرف این که فردی انسان خوبی است و دکترای الهیات دارد و حافظ قرآن و نهج البلاغه است و استاد معارف، کافی است تا یک فرد شایسته ی این مقام مهم در دانشگاه گردد. آیا برای معیارهایی هم چون نگاه تحلیلی و شفاف به فرهنگ داشتن، اطلاعات کافی از فضای زنده ی فرهنگ داشتن و در فضای فرهنگ و هنر استنشاق کردن و نگاه های آفت دار ذکرشده را نداشتن و برای دانشجو و شان و جایگاه پیشروی وی ارزش و اعتبار قایل بودن و از مقام و قدرت و نفوذ خود استفاده ی نابجا نکردن و ملتزم به قانون بودن و... جایی هست تا فردی اصلح و موثر برای تصدی این مسئولیت خطیر انتخاب گردد؟ تا بیش از این شاهد عدم سیاست گذاری های صحیح در زمینه های فرهنگی دانشگاه و پرکاری ها ی مسرفانه و بی محتوا و بی انگیزگی و سرخوردگی قشر دانشجو... در سطح دانشگاه نباشیم.

آیا متولیان خواب... می توانند فرهنگ بیدار گر انقلاب اسلامی را اشاعه دهند؟

توضیح: سخنان مقام معظم رهبری را نه به عنوان تاییدی بر عرایض خود که به عنوان چراغی روشن گر راه مسئولین دلسوزی که می خواهند...ذکر کرده ام.