« ... السلامُ علیکَ ایها النَبیُ و رحمةُ الله و برکاته. السلامُ علینا و علی عباد اللهِ الصالحین. السلامُ علیکم و رحمه الله و برکاته... » به سجده رفت و با متانت خاصّی شروع به زمزمه کرد. با اینکه پنجره اتاق، نور شکسته و کور کننده آفتاب را منعکس می نمود امّا همچنان هوای اتاق به حال سابق خود مانده بود.
گرم و دَم کرده. از سجده بلند شد و باز شروع کرد به سلام دادن: « السلام علیکم یا انبیاءَ الله. السلام علیک یا رسول الله. السلام علیک یا... ».
از همان دیروز که هُتل را کرایه کرده بود هوا همین طور بود. یادش نمی آمد تا حالا در «کوناکری»، ساحل عاج یا حتی بیروت هم گرما اینقدر اذیتش کرده باشد. حس می کرد از کولر اتاق هم باد گرم بیرون می زند. دستِ چپش را بالا آورد و نیم نگاهی به ساعتی که کمتر از دو هفته پیش نامزدش برایش خریده بود، انداخت. عقریه های ساعت حرکت می کردند، ولی حرکت شان آنفدر کُند بود که انگار گیر کرده بودند. پیراهن تابستانی سفید رنگی را که پوشیده بود آرام آرام از تنش بیرون آورد و ماده انفجاریِ «سی – چهار» را با مهارت خاصی به دور کمرش بست.
ناخودآگاه نگاهش سُر خورد روی قاب عکسی که بالای تخت خواب چسبانده بودند. قابِ زمینه سفیدی که جمله « دوستت دارم » را با رنگ قرمز بر روی آن نگاشته بودند. یاد قاب اتاقش افتاد که با خط خودش جمله ای از مرجع محبوب القلبش را در آن نوشته بود:
« ... و به یاری خداوند تعالی از قطرات پراکنده پیروان اسلام؛ و توان معنوی امّت محمّد ( صلی الله علیه و آله و سلم ) و امکانات کشورهای اسلامی باید استفاده کرد و با تشکیل هسته های مقاومت حزب الله در سراسر جهان، اسرائیل را از گذشته جنایات بارِ خود پشیمان و سرزمین های غصب شده مسلمانان را از چنگال آنان خارج کرد...»
از روی تخت بلند شد و گرمکن سبز ورزشی را که صبح دیروز از یک پیرمرد در مغازه روبروی هتل خریده بود، پوشید. به سمت آیینه بزرگِ پشتِ سرش گردن کشید و خواست برای آخرین بار تمام قیافه اش را برانداز کند طوری که انگار می خواهد برای خودش کت و شلواری اندازه بگیرد. به اطراف و اکناف نگاهی انداخت و خوب که از جمع کردن وسایلش مطمئن شد، به سمت دربِ اتاق به راه افتاد.
سنگینیِ بیش از حدِّ مواد منفجره همراهش و گرمای غیر قابل تحمّل فضای سالن، کلافه اش کرده بود. به هیچ نحو این مشکل را پیشبینی نکرده بود. مجبور شد قید بالا رفتن از پلّه هایی که به طبقه سوم منتهی می شدند را بزند و از آسانسور استفاده کند. عرق مثل قطرات باران از دو سمت شقیقه هایش به سمت پایین جاری شدند. عرصه برایش کاملا تنگ شده بود. نگاهش را به سقف آسانسور سوق داد و کلامی را در دهانش مضمضه کرد امّا نتوانست بر زبان جاری اش کند. چون دیگر گرما کار خودش را کرده بود و موجب زود عمل کردن مواد منفجره شده بود و مصطفی را... .
شخص مورد هدف یعنی « نویسنده کتاب آیات شیطانی » فکرش را هم نمی کرد کسی براي اولين بار به هتل محل اقامتش، آن هم در لندن، نفوذ کرده باشد و... .