اين يادداشت سرمقاله نشريه پگاه حوزه شماره 19 مي باشد كه در سال 1366 منتشر شده است.هرچند از آن دوران 22 سال مي گذرد و برخي از مطالب اين يادداشت بايد به روز شود (مثل برخي آمار و ارقام و اعداد) ولي با اين حال نقش تبليغات در استحكام انقلاب و فراگيري آن و همچنين نقش و وظايف روحانيت را در اين عرصه به خوبي توضيح داده است.
 انقلاب و تبلیغات

آفتاب، از مغرب دمید و در مشرق ماوی گرفت و لیالی عشر سپری شد و فجر فتح رخ نمود و با آراء ملت، جمهوری اسلامی نام و نشان گرفت. تهاجم دشمنان دراین سالیان، موقعیت عظیم زلزله را نشانه است و تلاش مومنان، ازاخلاص وایثار با خبرمان می کند و آنچه در صحنه های رزم می گذرد، نشانه هائی علنی ازاین دو جبهه مقابل است. اما در کنار آن، تهاجمی تمام عیار در صحنه های خبری و تبلیغی در کار است، که مقدمات و موخرات این رزمهای علنی را می سازند و می پردازند.

ازاین رو، بررسی سیاستهای تبلیغی جهان استکباری و موقعیت موجود انقلاب، ضروری می نماید و بویژه بر مسوولان تبیغی و روحانیان است، که ازاین شرائط اطلاع یابند و به اتخاذ مواضع لازم، همت گمارند. [آيت الله] آقای خامنه ای، در دیدار با سرپرستان دفاتر خبرگزاری جمهوری اسلامی ،این نکته اساسی را اشاره کرده اند.

شکست و پیروزی در میادین خبری در بعد خبر متوقف نبوده و پیروزی و شکست در تمامی زمینه ها را در پی خواهد داشت .

این تلقی صحیح، در جذب وانتقال خبر، محصور نمی ماند بلکه تمامی ابعاد تبلیغی را شامل می شود. با این توجه و درک، دراین نوشتار، اشاراتی گذرا در پاره ای از زمینه های لازم خواهیم داشت .

جایگاه تبلیغات :

مکتبها و حکومتها به تبلیغ نیازمندند و از این راه، به گسترش تفکر و با بسط نفوذ، دست می یابند. تفکراتی جاودان مانده آن و یا دراعصار طولانی، حفظ شده اند، که از داعیانی زیر دست، سود برده اند که از اهرم تبلیغ، غافل نمانده اند. بویژه در عصر معاصر، کاربرد این سلاح واضحتر می نماید. رشد کیفی و کمی ابزار تبلیغی ، همگان را به این اندیشه می افکند که در راه نفوذ قدرت و یا مکتب، از آن بهره برند. امروز جهان دراختیار دارندگان سلاحهای تبلیغی، قرار دارد. آنان هستند که اندیشه ها را می سازند و افکار را - بر معیار دلخواه - سازمان می دهند.

انتقال از شیوه ارتباطات سنتی به وسائل ارتباط جمعی موجود موجب شده است که انسانها در اقالیم مختلف، در معرض تهاجم مداوم پیام های تبلیغی قرار گیرند. به عنوان مثال، تحقیقات دانشمندان آمریکائی نشان می دهد که در شهرهای بزرگ، هر فرد بطور متوسط، 1500 بار مورد هجوم پیام های وسائل مختلف ارتباطی واقع می شود. رقم مذکور، نشاندهنده آن است که دراین شهره، انسانها به سختی قادرند که خود، تصمیم بگیرند و مراکز تبلیغی، تفکرساز جامعه بشری امروزی هستند و جز گروهی خاص، از افسون بت جدید، ایمن نیستند. بیهوده نیست که در جهان کنونی، با واقعه ذیل مواجه می شویم :

در ژوئیه 1972، زمانی که نخست وزیر و رئیس سازمان رادیو - تلویزیون فرانسه، به طور همزمان عوض شدند، بسیاری انتصاب "آرتور کنت" را به ریاست سازمان مزبور از جلوس "پی یرمسمر" به کرسی نخست وزیری مهم تر دانستند.

ازاین رو، می توان دریافت که در جهان امروز، "تبلیغ"، اهرم "سیاست"، "تجارت"، "قدرت نظامی" و ... بحساب می آید. در "جنگ دیپلماسی"، تهاجم و برتری تبلیغاتی، اساس کار است، و آن قدرتی، در این میدان، قادر است که رقیب را از میدان به در کند که از وسائل کارا و کارآزموده، برخوردار باشد بگونه ای که عرصه را بر خصم ننگ کند و او را از پای بیفکند و خوار سازد.

در صحنه های بازارهای جهانی نیز وسعت و قدرت این سلاح را شاهدیم. بنگاههای تجاری، بخوبی دریافته اند که تبلیغات، بیش از هزینه آن سودآور است. گفته می شود که در آمریکا، سالانه بیش از 40 ميلیارد دلار، در فعالیتهای تبلیغاتی - تجاری، صرف می شود.

در میدانهای جنگی نیز دامنه برد آن مشهود است. کسانی به خوبی قادرند که در جبهه های جنگ گرم و سرد، فاتح به در آیند که در کنار آن، تبلیغات موفق را در داخل کشور و خارج از آن، سامان دهند و رهبری کنند. تلاش استکبار جهانی در تهاجم تبلیغاتی علیه انقلاب، گوشه هائی ازاین درک را نشان می دهد. آنان دریافته اند که توفیق داخلی کشورهای انقلابی و خواهان استقلال، رهین آن است که در جو غیر ملتهب، تصمیم گیری کنند و برنامه ریزی نمایند. و استکبار در التهاب فضای کشور انقلابی، می کوشد مساله سازی می کند و سعی در آن دارد که بدبینی و نفرت را از آن کشور، ایجاد کند و توسعه دهد.

دراین میان، تهاجم همه جانبه علیه انقلاب اسلامی ایران، نیازمند به تحلیل و بررسی دقیق است. اما آن چه در این مقال، در جستجوی آن هستیم، دقت و تامل در بایستنیها و نبایستنیهائی است که انقلاب در این راستا بر عهده دارد. زهرآگین بودن کام دشمن، از طبیعت آن بر می خیزد، و وظیفه دلسوزان است که به احتراز از این کام ، بیندیشند و پادزهرهای مناسب را بجویند.

محورهای ذیل، در پی چنین تاملی نگاشته می شوند و مورد بحث قرار می گیرند:

1- هماهنگی تبلیغی
2 تبلیغ تهاجمی
3- مردم مداری تبلیغ
4- اجتناب از گروه گرائی
5- پرهیزاز سوژه سازي
6- شناخت پیام گیرندگان
7- بهره گیری ازامکانات
8- پرهیزاز روزمرگی
9- درک سیاست کشور
1- هماهنگی تبلیغی :
تبلیغ منسجم، کمیت نفوذ آن را صد چندان می کند و به پیام مکانت ویژه می بخشد. مکتبها و حکومتهائی خاکریزهای مقبولیت را یکی پس از دیگری پشت سر گذاشتند که از پیام رسانی یکنواخت بهره گرفتند و سخن خویش را در قالبهای گوناگون و با جهتی همگون به دیگران منتقل کردند. و آنان که در رساندن پیام، دچار تشتت و چند گانگی گردیدند به ناچار در خم کوچه ای پرسه زدند و درانتظار چشیدن ضربات سخت تبلیغی زندگی بر دلهره را گذراندند و با تمام حقانیتی که داشتند به مهر باطل بر جبین، زندگی را بدرود گفتند.

اگر ارکانی پتک پیام را به نعل کوبد و آن دیگری بر میخ نه راهی در نور دیده خواهد شد و نه انتظاری بر آورده خواهد گشت. اظهار نظرهای انتظاری بر آورده خواهد گشت. اظهار نظرهای ناسنجیده از سوی ارگانهای مختلف تبلیغی یک کشور، سایش مداومی است که جز فرسایش جزاء درگیر تبلیغ را در پی نخواهد داشت و ارمغانی غیر از بی اعتباری و سقوط ارزش ارگانهای مزبور را به دست نخواهد داد. و از حتمی ترین ثمره تبلیغ هم آهنگ - که بالا رفتن درصد مقبولیت آن در بین گیرندگان پیام است - محروم و از خواناترین مارک آن ، که اعتبار و صحت محصول ارائه شده باشد، فاقد خواهد گشت.

برای انقلابی که داعیه دگرگونی در زندگی انسانیت را در سر می پروراند، همگونی و یگانگی تبلیغی جزء مقوم آن بشمار می آید و اگر از آن بهره نگیرد، در مرزهای جغرافیائی خواهد پوسید و در دراز مدت ، بر سر دوراهی هضم و در نظام بین المللی یا بایکوت تمام عیار، سرگردان خواهد گشت و قدرت گزینش را از دست خواهد داد و هر دو راه، چیزی جز پایان خط برای انقلاب نخواهد بود.

اگر در برابر سکوتهای دسته جمعی رسانه های تبلیغی بیگانگان در پیروزیهای انقلاب، فریادها و خروشهای همسوی رسانه های داخلی و مراکز تبلیغی انقلاب وارد گود نشوند، نباید انتظار داشت که چهره انقلاب غبار اندود نگردد و اگر در کنار تبلیغات سوء دشمن، روشنگریهای هم جهت ارگانهای تبلیغی پا به میدان نگذارند، توقع مقبولیت برای انقلاب در خارج از مرزهای کشور، انتظاری بیهوده خواهد بود. تبلیغات دشمن در خارج و داخل تنظیم شده و هم آهنگ است و همه آن در جهت وارونه نشان دادن انقلاب وارزشهای اصیل انقلاب اسلامی ایران می باشد. مقابله با چنان تبلیغات، همسویی دقیق و ظریف از سوی ارگانهای تبلیغی کشور را می طلبد و دست اندرکاران تبلیغ را به گزینش یک سیستم منسجم و تنظیم شده فرا می خواند و آفت خود محوریهای تبلیغی را گوشزد می کند. و باید مسوولان تبلیغی کشور، توجه داشته باشند که عرصه تبلیغ قبل از آنکه میدان مسابقه برای مراکز تبلیغ داخلی باشد، صحنه کارزار و زورآزمائی انقلاب و دشمنان جهانی آن می باشد و دراین موارد پافشاری برای "سهام بندی" بهره تبلیغ، چیزی جز حراج "رأس المال" نیست و پایانی جز "خسران" نخواهد داشت.
- تبلیغ تهاجمی :
هر نهاد تبلیغی که از اصل "یورش و تهاجم" بهره گیرد، از مصونیت بیشتری برخوردار خواهد بود. ضربات پی در پی و بی وقفه موجب خواهد گشت که دشمن در کلاف سر در گم توجیه، و روشن کردن افکار گیرندگان پیام، قبل از رهائی از یورش قبلی گرفتار آید. انتخاب روش "جریان سازی" و "مساله آفرینی" علیه دشمن، قدرت ابتکار را از وی می گیرد و از تسلط بر اعصاب خویش و تصمیم گیری معقول باز می دارد. نمونه روشن استفاده از ابتکار عمل را در جریان مسافرت "مک فارلین" به خوبی دیدیم. دراین جریان با اینکه بسیاری از مراکز تبلیغی کشورمان، فعالیت چشم گیری از خویش نشان ندادند و قبل از موضعگیری و رهنمود حضرت امام، سر نخ مساله را بدست نیاوردند، لکن بخاطر تهاجمی بودن موضع گیری جمهوری اسلامی ایران، دشمن در چنبره توجیه و تطهیر "فضاحت سیاسی" گرفتار آمد و از تهاجم باز ماند.

برای روشن شدن اهمیت موضع تهاجمی جمهوری اسلامی ایران در جریان یاد شده و سرمشق گیری از آن در صحنه تبلیغی، اعتراف ذیل که در تاریخ 25/08/1365 در ساعت 20:30 از رادیو صدای آمریکا پخش شد، قابل توجه است:

"تحولاتی که در هفته های اخیر در مناسبات آمریکا و ایران روی داده از دیدگاههای گوناگون با چنان وسعتی در رسانه های خبری آمریکا انعکاس یافته که می توان آن را با روزهای اوج انقلاب اسلامی و ماجرای اشغال سفارت آمریکا در تهران مقایسه کرد. "

تلاشهائی که رسانه های غربی و شرقی برای دخالت دادن اسرائیل، ارتباط با ضد انقلابیون نیکاراگوئه و ... در مساله مزبور، انجام دادن همه در راستای خروج از موضع انفعالی و بدست گرفتن ابتکار عمل بود، لکن با همه آن تلاشها، انقلاب اسلامی ایران با برخورداری ازاصل "تهاجم"، توانست صحنه گردان جریان یاد شده باشد و اگر ارگانهای بهتری برخوردار می بودند، بطور قطع برد موضع گیری مورد بحث بیشتر می گشت.

مسوولان تبلیغی کشور باید توجه داشته باشند که دشمن در داخل نظام خویش از نقاط ضعف فراوانی برخوردار است و مسائلی را که می توان روی آن مانور رفت، بیشتر از کشورهای جهان سوم داراست، آنچه که موجب شده است، استکبار جهانی از پیامدهای سوء مدیریت و فسادهای فراوان خویش، در امان بماند، تبلیغات تهاجمی است که علیه جهان سوم به کار انداخته است. اگرارگانهای تبلیغی روی آن نقاط انگشت بگذارند و برای جامعه ملموس تر کنند، دشمن را به موضع "تبلیغ انفعالی" خواهند کشاند و فرصت یورش و تهاجم برانقلاب را از وی سلب خواهند کرد.

استکبار جهانی در سیستم تبلیغی خویش اصل "ضربه قبل از ضربه" را در پیش می گیرد تا کشورهای جهان سوم و ب به ویژه کشورهای انقلابی به یکی از دو موضع گیری "ضربه در مقابل ضربه" یا "عقبگرد در برابر ضربه" کشانده شوند به لحنی که در پاراگراف ذیل بکار رفته، توجه کنید:

"در هر حال تاکید روی آشوبهای جهان سوم بی فایده است زیرا افکار بین المللی دراین باره بیش از حد مطلع می باشند."

و در کنار آن :
"البته سازمان عفو بین المللی خاطرنشان می سازد که اروپا تنها قاره ایست که در آن مجازات مرگ [که هدف اصلی مبارزه عفو بین المللی است ؟] نسبتا ملغی شده است!"

بااین تهاجم تبلیغی، هر خواننده و شنونده جهان سومی در خط دفاع از آرامش گرائی خویش و تلاش برای همطراز نشان دادن خود با اروپا، خواهد افتاد و کشورهای اروپائی با فراغت بال از پیامد آدم کشیها و جنایاتشان به راه خویش ادامه خواهند داد. مقابله با چنین روند تبلیغی، افشاگری گسترده و هماهنگ از سوی ارگانهای تبلیغی در زمینه قتل و آدم کشهای اروپائیان و آمریکائیان خواهد بود نه تلاش برای اثبات آرامش جهان سوم با اجراء بی کم وکاست رهنمودهای جهت دار سازمان عفو بین المللی!
- مردم مداری تبلیغ :
افکار عمومی هدایت شده و آگاه، بهترین پشتوانه برای هر انقلاب غیر وابسته به قدرت خارجی است. توده آگاه و مطلع موضعگیریهای حکومت را به خوبی درک می کنند و برای دفاع از آن مناسبترین روشها را می یابند. در برابر توده های ناآگاه و بی خبر به سرعت به ابزار قدرت دشمن تبدیل می گردند و با فشاری که بر حکومت وارد می کنند، آن را به موضعگیریهای معارض با منافع ملی، می کشانند. بی توجهی به افکار عمومی و بی خبرگذاشتن آنان به بهانه حفظ اسرار حکومتی، زمینه مناسب را برای القاء شک و تردید، نسبت به مشروعیت حکومت بوجود می آورد. عدم تمایز بین اسرار حکومتی و اطلاعات مورد نیاز مردم، از سوی پاره ای از ارگانهای تبلیغی و خبری، مشکلی است که گاه موجب بهره برداری دشمن می شود و میدان تبلیغی وسیعی را برای مخالفان می گشاید. در عمر انقلاب اسلامی ایران، از این نوع حرکتهای تبلیغی نسنجیده فراوان دیده می شود که با مقداری دوراندیشی و نکته سنجی می شد از آن احتراز کرد.

مسوولان مملکتی باید توجه داشته باشند در مملکتی که بولتن های خبری رویش قارچ وار دارد اخباری که بايد از کانال سالم رسانه های گروهی کشور به مردم برسد و اعتماد مردم را فزونی خشد، از طریق این گونه بولتن ها به سمع محرم و نامحرم می رسد و در این بین، تنها بهره ای که بدست می آید نامحرم تلقی شدن مردم است. از آن گذشته، کشوری که با تهاجم وسیع رادیوهای بیگانه مواجه است و ستون پنجم دشمن مثل خوره بر جان اخبار و اطلاعات آن افتاده است واخبار دست و پاشکسته را با پرداختهای مغرضانه از طریق رادیوهای مزبور به جامعه منتقل می کنند، چرا باید مردم از اطلاعات درست و لازم محروم باشند؟ آیا بهترین روش برای مقابله با نفوذ رادیوهای یاد شده، خلع سلاح کردن آن نیست ؟ کدامین راه برای بی اعتبار کردن آن نیست ؟ کدامین راه برای بی اعتبار کردن آنان ، برتر از این است که با آگاه ساختن مردم، میدان عمل را از دستشان خارج کرد؟

دست یابی به مصونیت تبلیغی، منحصرا درانتقال درست اخبار از طریق رسانه های گروهی می باشد و جز آن، راهی برای حراست "صدور الناس"، از وسوسه های "خناسان" مسلح نیست.
4- اجتناب از گروه گرائی :
حکومتهای مبتنی بر باورهای الهی، موضع گیریهای سیاسی را در حصار حق می دانند و دوری از "غوغاسالاری" و "جنجال آفرینی" را خصیصه ذاتی آن به حساب می آورند. کشاندن نزاعهای سیاسی به صحنه تبلیغ، غلطیدن در مزبله شیطانی فریب و دو رویی است و پی آمدهای ناگوار آن، گناههای نابخشودنی که از دید حکومت الهی توجیه پذیر نمی باشد.

تبلیغی شدن موضعگیریهای سیاسی، قرار گرفتن در سراشیبی رقابت ناسالم است که رقیبان را دست به دامن دروغ ، تهمت، افشاگریهای مضر می کند. دو دستگی، نفاق ایجاد زمینه تبلیغی برای دشمن، درز اسرار حکومتی، ترور شخصیت و دهها ثمره تلخ دیگر، حاصل شجره خبیثه ای است که در "قلوب ضیق" دنیاپرستان ریشه دارد. در جامعه اسلامی، انتظار می رود که موضعگیریهای سیاسی، از جایگاه اعتقادی فاصله نگیرد و موارد اختلاف در محیط سالم تحقیقی و کارشناسی فیصله یابد، تا مراکز تبلیغی و رسانه های گروهی کشور، تنها به تبیین موضع حق انقلاب در جهان بپردازند و به صحنه جدال سیاسی درون اجتماعی، تبدیل نگردند.

در جهان آکنده از ستم و زور، صدای عدالت، به رسایی و طنین نیازمند است و با بگومگوهای باندی کاری از پیش نخواهد برد. بر این پایه ، مطبوعات باید مرکز تبلور وحدت ملی و اعتقادی باشند و نه ابزار تشدید گروهگرایی و خط مداری! و مسوولان تبلیغی کشور و متصدیان رسانه های گروهی، ساحت "تبلیغ" را از رذالت "باندبازی" پاک نگهدارند و به زد و بندهای سیاسی، فرصت ظهور در وسائل تبلیغ را ندهند!

5- پرهیزاز سوژه سازی :
دشمن، بطور طبیعی به دنبال سوژه های تبلیغی است. اگر این سوژه ها را در قوانین و مقررات اسلام بیابد فرصتهای طلائی برای حمله به اسلام پیدا کرده است. برای دنیایی که از خشونت و ستم هراس دارد انتقال ابهام آلوده و گنگ پاره ای ازاحکام جزایی اسلام تبلیغ کارآیی علیه انقلاب واسلام می تواند باشد بویژه که سیستم تبلیغی دشمن بر این اصل استوار است که جهان سوم را مرکز شرور و خشونتها معرفی کند، به پاراگراف ذیل دقت کنید.

[خبرگزاریهای غربی بیشتر در فکر کسب اخبار مربوط به خشونتهای جنگ، جنایات، فساد، فاجعه، قحطی، آتش سوزی و سیل هستند و نسبتا در رابطه با اخبار جهان سوم صرفا به جنبه های منفی توجه می کنند] .

در چنین شرایطی توضیح مقررات اسلامی واحکام حقوقی و جزایی اسلام جهت خنثی کردن تبلیغات دشمن کار اساسی سازمانها و نهادهای تبلیغی خواهد بود و آنهم نه با شاقول حقوقی غرب!

تبیین حقوق اسلامی بعنوان خط نوین در تنظیم روابط انسانها و جوامع، فوریتی انکار ناپذیر دارد و تساهل در آن موجب می گردد که تبلیغات غرب غبار نفرت بر چهره آن نشاند و اگر دراین مورد سنجیده و آگاهانه گامهای سریع برداشته نشود نه تنها فرصت جایگزینی سیستم حقوقی اسلام در نظام حقوقی جهان از بین خواهد رفت که خود چماقی می گردد بر فرق انقلاب!

در شرایطی که دشمن تلاش می کند مجازات شرعی اسلام را شکنجه بنامد رسانه های گروهی داخلی روی مسائل جزئی بر هم خط و نشان می کشند و به نزاع لفظی می پردازند و نهادهای تبلیغی به کتابفروشی مشغولند و به پوستر چسبانی گرفتار! واین یعنی گم کردن "محل نزاع" و نقبی به بیراهه زدن!
- بهره گیری ازامکانات :
بهره گیری صحیح از امکانات، رکن تبلیغ موفق بشمار می آید و برای انقلاب اسلامی ایران که از سویی، با هجوم بی رحمانه تبلیغی دشمن، مواجه است و از سوی دیگر، به جاذبه های معنوی انقلاب، از امکانات فراوان و کم هزینه ای برخودار است. استفاده معقول از ظرفیت تبلیغی، تنها شانس سیاسی در سطح جهان است. سهل انگاری دراین عرصه، گناهی نابخشودنی و نوعی فرصت کشی است. جاذبه های انقلاب از قشر تحصیل کرده و آگاه جهان سوم و بویژه دنیای اسلام، سربازان فداکار و از جان گذشته ای ساخته است که فریاد عدالت را از فراسوی انبوه شایعه و دروغ می شنوند و به مردمشان منتقل می کنند. به همین خاطراست که دنیا شاهد "ملاهای سیار" در جمهوریهای دینی در یک هلال وسیع ازاندونزی تا مراکش در جهان اسلام است.

بهره گیری از این امکانات، نیاز به مدیریتی قوی، به دور از بده و بستانهای مرسوم با استفاده از مبلغان چیره دست و خوش فکر دارد تا با هماهنگ کردن خانه های فرهنگی ایران، با مراکز فعالیت طرفداران انقلاب و دانشجویان خارج کشور و سامان دادن به هیئتهای تبلیغی، تبلیغات دشمن را خنثی کند. باید توجه شود که در هیئتهای اعزامی ، قبل از مراعات آینده سنجیهای شخصی، توان و قدرت اعضا در نظر باشد و از تبدیل شدن این بخش، به سکوهای پرش سیاسی پرهیز شود.

پس از هشت سال از انقلاب اسلامی ایران، امکانات داخلی همچنان از دسترس مراکز تبلیغی انقلاب، خارج است. "هنر" بطور جدی، در عرصه تبلیغ بکار گرفته نشده است و " کلام" همچنان راس هرم "قالب تبلیغ" را به خود اختصاص داده است. استفاده از هنر در تبلیغات دینی نوعی کم انگاری تلقی می شود و در نتیجه اهانت به ساحت "معارف اسلامی"، واین در حالی است که دشمنان انقلاب، با بهره گیری از رمان، داستان، تئاثر، فیلم، شعر و دیگر ابزار مشروع و نامشروع بی پیه ترین سخنان خویش را به ذهن قشر تحصیل کرده تزریق می کنند. حضرت آیت الله منتظری در مورد غفلت از هنر هشدار داده می گویند:

"امروز در دنیا توجه خاصی به تبلیغات از راه هنر است و تاثیر فوق العاده آن هم مجرب و طبیعی است و ما نباید از آن روش غافل باشیم."

غفلت از هنر در تبلیغات که دامنگیر دواثر تبلیغی گشته است ضربات سنگین تر دشمن در عرصه تبلیغ باشیم. مراکز تبلیغی کشور باید برای پرورش نویسندگان توانمند و متعهد و هنرمندان و هنر پیشه گان پر تلاش و قوی سرمایه گذاری اساسی بکنند و بپذیرند که آینده تبلیغات در دست صاحب هنران قدرتمند است.
- پرهیزاز روزمرگی :
وحشت استکبار جهانی، ازارزشهایی است که یک انقلاب، در اذهان جامعه ایجاد می کند و مردم را در پی دست یابی به آن، وارد گود می سازد. خروج ارزشهای اولیه از دستور کار مراکز تبلیغی انقلاب و قرار گرفتن در کانال روزمرگی، جاذبه ارزشهای نخستین را به افول می کشاند و ضرورت انقلاب را در ذهن مردم به زیر سوال می برد. هدف استکبار از تنیدن تار عنکبوت روزمرگی، به دست و پای انقلابها چیزی جز خلع سلاح کردن آنها از ضرورت نیست و بی توجهی مراکز تبلیغی انقلاب به ارزشهای نخستین، گامهایی دراین خط!

امام در تبیین حرکت تبلیغی دشمن، در زمینه هدف گیری ارزشهای انقلاب می فرمایند:

[...در حقیقت این تبلیغات علیه اسلام است و می خواهند وانمود کنند که اسلام دراین زمان قدرت اداره کشورها را ندارد].

و این هم شاهد سخن :
[ اکنون توجه همه ناظرین به سوی ایران جلب شده تا ببینند که آیا اجرای احکام اسلام توسط نیروهای افراطی که حکومت را در دست دارند موفقیت آمیز خواهد بود؟] .

بااین وضع، مسوولیت مراکز تبلیغی تاکید فراوان و آگاهانه به پایه های اعتقادی انقلاب وارزشهایی که بر آن استوار است خواهد بود و هشدار مداوم به مسوولان در عقبه های روزمرگی!

بی توجهی به ارزشهای یاد شده در تحلیلها و تفسیرها و انگشت گذاری روی مسائل جزئی و روزانه، به دنبال خود غلطیدن در بستر رویاهای استکبار را خواهد داشت و آبی در آسیاب دشمن!

به سخن یکی از مهمانهای دهه فجر در زمینه حساسیت دشمن در برابر انقلاب توجه کنید:
[حملات تبلیغات علیه انقلاب اسلامی ایران دراروپا زیاد است. تمام این تبلیغات یک هدف را دنبال می کنند و آن وارونه جلوه دادن ارزشهای انقلاب اسلامی و پیامدهای آن است زیرا این انقلاب منافع غرب را بخطرانداخته است].
9- درک سیاست کشور:
در کشوری که بین خواسته های حکومت و مردم، همخوانی وجود دارد برارگانهای تبلیغی است که در سیاستهای خارجی حکومت هم آوایی کامل داشته باشند. ناآگاهی از منافع ملی و عدم درک روابط بین الملل، از سوی پاره ای دست اندرکاران وسائل ارتباط جمعی، موجب پنبه شدن رشته های حکومت، در صحنه سیاست بین الملل می گردد. وسائل ارتباط جمعی در شرایط همخوانی هدفهای مردم و نظام، مسوولان و دست اندرکاران زبردستی می طلبد که از قدرت تحلیل بالایی برخوردار باشند تا نه از سر سوز به چنبره خودسانسوری بیفتند و نه از سر جهل آتش بیار معرکه گردند. و به اعتقاد آقای میرحسین موسوی نخست وزیر:

[خود سانسوری در کشور ما ناشی ازاین است که روزنامه نگار احساس می کند حرفی را که می زند آیا با ملاکها و معیارهای انقلاب سازگار است یا خیر و آیا ممکن است ضربه بزند یا نه ... واگراطلاعات روزنامه ها از جریانات سیاسی اقتصادی گسترده شد و طبیعتا خودسانسوری هم از بین می رود].

و از سوی دیگر، در مورد روزنامه هایی که شجاعت نوشتن را دارند و قدرت اندیشیدن را فاقدند می گویند:

[اگر مطبوعات شجاعت را داشته باشند ولی آگاهی را نداشته باشند، طبیعتا تیترها و مقالات طوری می شوند که هم به خود روزنامه ها لطمه می زنند و هم به خود نظام].

در پایان نوشتار، تاکید مجدد را براین واقعیت، بی سود نمی دانیم که "انقلاب" در "محاصره تبلیغاتی" قرار دارد و رفع این حصر، جز با همتی مردانه و همگانی میسر نیست. و در پرتو رعایت اصول سابق و اموری مشابه آن، امکانپذیر می نماید.

بخشی ازاین وظیفه راارگانهای تبلیغی، بر عهده دارند. اما رکن اساسی آن بر دوش حوزه سنگینی می کند. اگر "حوزه ها" به تبلیغ اسلام موظفند، دراین روزگاراین وظیفه با تبلیغ انقلاب ، عجین شده است . و آیندگان ، توفیق روحانیت را دراین عصر، با میزان حفاظت و پاسداری از دستاورد مقدس این زمان ، می سنجند و قضاوت می کنند. و خداوند، حکم خود را بر زبان بندگانش جاری می کند.