به ‏اذن‏اللَّه تعالى بايد دهۀ چهارم اين انقلاب دهۀ «عدالت و پيشرفتِ توأمان» باشد؛ يعنى پيشرفت چشمگير و عدالت محسوس در سطح كشور. برنامه‏ها را بايد اينجور تنظيم كرد.

خطبه‌های نماز جمعه تهران در روز هجدهم رمضان 1429 (30/6/1387)

به ‏اذن‏اللَّه تعالى بايد دهۀ چهارم اين انقلاب دهۀ «عدالت و پيشرفتِ توأمان» باشد؛ يعنى پيشرفت چشمگير و عدالت محسوس در سطح كشور. برنامه‏ها را بايد اينجور تنظيم كرد. و اين، ملت و كشور ما را آسيب‏ناپذير مي كند.  
بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامى‏ در ديدار اساتيد و دانشجويان دانشگاههاى شيراز (14/2/1387)

ما در آستانه‏ى ورود در دهه‏ى چهارم هستیم. نزديك به سى سال، گذشته؛ ... هدف انقلاب چه بود؟ هدف انقلاب عبارت بود از ساختن يك ايرانى با اين خصوصياتى كه عرض ميكنم: مستقل، آزاد، برخوردار از ثروت و امنيت، متدين و بهره‏مند از معنويت و اخلاق، پيشرو در مسابقه‏ى جامعه‏ى عظيم بشرى در علم و بقيه‏ى دستاوردها، برخوردار از آزادى با همه‏ى معانى آزادى. هم آزادى اجتماعى مورد نظر است، هم آزادى به معناى رها بودن و آسوده بودن و آزاد بودن كشور از دست‏اندازى بيگانگان و استيلاى آنها و هم آزادى معنوى، كه آن رستگارى انسان و تعالى اخلاقى انسان و عروج معنوى انسان است، كه هدف اعلى‏، اين است. همه‏ى كارها مقدمه ای براى تكامل انسان و عروج انسانى است. اين بايد در جامعه‏ى اسلامى خود را نشان بدهد. ايران با اين خصوصيات، مطلوب انقلاب بود.

بيانات رهبر معظم انقلاب در اجتماع بزرگ زائران و مجاوران حرم مطهر رضوى (1/1/1387)

خب، ما می‌خواهيم وارد دهه‌ی چهارم بشويم؛ برای دهه‌ی چهارم جمهوری اسلامی، ما بايد نگاه كنيم به عرصه‌ی زندگی خود و ببينيم كمبودهای ما كجاست؛ ما كمبودهای زيادی داريم. در زمينه‌های‌ زيادی ما وارث عقب ماندگيهای صد ساله‌ی دوران طاغوتيم و در بخشهای زيادی عقب مانده‌ايم. بايد شتابمان و نوع حركتمان را جوری تنظيم بكنيم كه بتوانيم به صفوف مقدم برسيم؛ والا اگر بخواهيم با همان سرعت و با همان شتابی كه به طور متعارف ملتها پيش می‌روند، پيش برويم، باز در اين مراحل عقب می‌مانيم.

وقتی نگاه می‌كنيم، برای دهه‌ی چهارم ـ برای اين ده سالی كه پيش روی ماست ـ دو شاخص عمده وجود دارد كه بايد اين دو را حتماً بدست بياوريم: يكی پيشرفت است، يكی عدالت. ما مثل بعضی از كشورها و نظامهای دنيا فقط به پيشرفت فكر نمی‌كنيم؛ ما پيشرفت را همراه با عدالت می‌خواهيم.  ما می‌خواهيم كشورمان از همه‌ی جهات ـ از لحاظ علمی، از لحاظ اقتصادی، از لحاظ فناوری، از لحاظ سياسی ـ به پيشرفت برسد، مردم به رفاه دست پيدا كنند؛ اما در كنار پيشرفت، می‌خواهيم كشور عادلانه و با عدالت اداره بشود؛ اين مهم است. نه عدالتِ بدون پيشرفت مطلوب است، نه پيشرفتِ بدون عدالت. عدالت بدون پيشرفت يعنی برابری در عقب‌ماندگی، برابری در فقر؛ اين را نمی‌خواهيم. پيشرفت، همراه با عدالت. مطالبه‌ی ملت از دولتها، از مجالس پی‌در‌پی شورای اسلامی، از قوه‌ی قضائیه و از همه‌ی مسئولان باید این باشد. کشور باید پیشرفت کند؛ پيشرفتِ در همه‌ی بخشها: پيشرفت در توليد ثروت، پيشرفت در افزايش بهره‌وری، پيشرفت در عزم و اراده‌ی ملی، پيشرفت در اتحاد ملی و نزديكی قشرهای مختلف به يكديگر، پيشرفت در دستاوردهای علم و فناوری، پيشرفت در اخلاق و در معنويت، پيشرفت در كم كردن فاصله‌ی طبقاتی، در رفاه عمومی، در انضباط اجتماعی، در بوجود آمدن وجدان كاری در يكايك آحاد ما مردم، پيشرفت در امنيت اخلاقی، پيشرفت در آگاهی و رشد سياسی، پيشرفت در اعتمادبه‌نفس ملی...

ديدار رئيس‏جمهوری و اعضاى هيئت دولت با رهبر انقلاب (2/6/1387)

...اين دو شعار، شعار دهه‏ى آينده است: پيشرفت، عدالت. نه اينكه تا حالا پيشرفت نكرده‏ايم، نه اينكه تا حالا بكلى به عدالت بى‏اعتنائى شده باشد؛ نه، ما ميخواهيم در اين دهه يك پيشرفت جهشىِ همه‏جانبه و يك عدالت‏گسترى وسيعِ همه‏جانبه اتفاق بيفتد. البته خب، بديهى است كه بدون معنويت و بدون عقلانيت، عدالت تحقق پيدا نميكند؛ اگر معنويت نشد، عدالت تبديل ميشود به ظاهرسازى و رياكارى؛ اگر عقلانيت نشد، عدالت اصلاً تحقق پيدا نميكند و آن چيزى كه انسان تصور ميكند عدالت است، مى‏آيد و جاى عدالت واقعى را ميگيرد. بنابراين معنويت و عقلانيت در تحقق عدالت شرط است.

خطبه‏هاى نماز عيد سعيد فطر،اول شوال 1429 (10/7/1387)
بحمداللَّه در آستانه‏ى دهه‏ى چهارم پيروزى انقلاب، ملت ايران با نشاط، با آمادگى، جوانها - نسل زنده‏ى پرشور انقلابىِ امروز - با انگيزه‏ى كامل در ميدان هستند، آماده‏اند براى كار كردن. مى‏بينيد نتائج كار كردنها را؛ در زمينه‏ى علم، در زمينه‏ى فناورى، در زمينه‏ى فعاليتهاى گوناگون اجتماعى، در زمينه‏ى نشاط سياسى؛ اينها خيلى مغتنم است.
ديدار دانشجويان با رهبر انقلاب (7/7/1387)
ما وارد دهه‏ى چهارم عمر نظام جمهورى اسلامى داريم مي‏شويم. البته يك نظام اجتماعى در سى سالگى و سى و پنج سالگى يك نظام كاملاً جوان است؛ اگر چنانچه بخصوص در اين نظام، تحرك و تحولهاى درونى بموقع و بجا وجود داشته باشد، به‏آسانى سالخورده و فرسوده هم نخواهد شد؛ ليكن آنچه مسلّم است، در اين سنين، يك نظام اجتماعى، يك نظام جوان است. يعنى چه جوان است؟ يعنى هنوز به تجربه‏ى بيشتر احتياج دارد؛ هنوز به كار و تلاش بيشتر در زمينه‏ى مبانى نياز دارد تا به پختگى و قوام برسد.