13 آبان 58، روز دانش آموز؛ قرار است بدون اينکه کسي شامه اش تيز شود، تعدادي از دانشجويان مسلمان که اغلب از دانشگاه هاي اميرکبير، صنعتي شريف و تهران هستند از ديوار سفارت عريض و طويلي کشوري که 3 روز قبل امام امت در پيام خود دانش آموزان، دانشگاهيان و محصلين علوم ديني را به گسترش حملات خود عليه آن با تمام قدرت سفارش کرده است، بالا روند. هنوز پاي برخي از اين دانشجويان به آن طرف ديوار نرسيده که حتي برخي اعضاء ارشد شوراي انقلاب داد اعتراضشان بلند مي شود که يعني که چه يک عده جوان خام کشور را با بحران مواجه کرده اند، فرداي آن روز هم دولت موقت به نخست وزيري مهندس بازرگان استعفا مي دهد ولي امام با تعبير از تسخير سفارت امريکا به انقلابي بزرگ تر از انقلاب اول و پذيرش استعفاي دولت موقت گويا نشان مي دهد که نه تنها منتظر، بلکه به استقبال هر دو رخداد بوده است.
پس از 13 آبان 58 اما اگرچه ديگر سفارتخانه اي در تهران تسخير نشد اما تجمع مقابل سفارتخانه ها و مورد عنايت قرار دادن در و پنجره و شيشه هاي آن به ويژه در طول 10 سال اخير به يک سنت جاريه تبديل شد. پاييز 75، پس از آنکه دادگاه محلي ميکونوس آلمان عليه مقامات ارشد جمهوري اسلامي براساس اظهارات يک فراري رأي صادر کرد، حسين الله کرم و دوستانش که آن روزها با حضورشان، "حزب الله تهران" رونق ويژه اي داشت، جمعي از نمازگزاران جمعه تهران را به سمت سفارت آلمان حرکت دادند و تجمع بزرگي در خيابان فردوسي تهران رقم زدند.
اما شايد سفير و کارکنان هيچ سفارتخانه اي در تهران مانند سفارت انگليس، در تخليه محل کارشان از درب پشتي سفارت، به هنگام تجمعات دانشجويي حرفه اي نشده باشند، چون بيشترين تعداد اين تجمع ها طي سال هاي اخير مقابل سفارت اين کشور بوده است. از ماجراي حمله به فلوجه گرفته تا قضيه هسته اي.
سه شنبه شب گذشته اما تعدادي از دانشجويان خشمگين از جنايات صهيونيست ها در غزه که دومين شب تجمع خود را مقابل دفتر حافظ منافع مصر آغاز کرده بودند، غافلگيرانه مسير خود را به سمت باغ قلهک انگليس که در دوره ناصرالدين شاه به انگليس ها واگذار شده است، کج کردند و در ميان عدم پيش بيني نيروهاي ناجا، از ديوار اين محل بالا رفتند. طي شب قبل و همان شب هم درگيري هاي نسبتاً شديدي ميان نيروي انتظامي و دانشجويان در مقابل دفتر حافظ منافع مصر رخ داده بود.
تب غزه در دانشجويان، آنان را به تاب سفارتخانه گيري انداخته است، شايد خاطره خوش 13 آبان 58، بيش از همه محرک باشد، هر چه که هست، تجمع و اعلام اعتراض اگرچه قابل دفاع است اما تعرضي که در نهايت به قهر و ناز طرف مقابل مي انجامد و دولت اصولگرا را وامي دارد که براي جبران، دست به کار عذرخواهي شود، قابل دفاع نيست.
مصر در ايران اساساً سفارت خانه اي ندارد که قرار باشد، تعطيل شود و اين کشور در کنار رژيم صهيونيستي و امريکا، جزء ليست سياه دولت ايران در برقراري رابطه است. از آن طرف، انگليس و اردن هم علي رغم سکوت و عدم حمايت علني از رژيم صهيونيستي در کشتار مردم غزه، با اين حمله بر مبناي اين تحليل که نتيجه آن به نفع اسرائيل نخواهد بود، مخالف بوده اند. اشتباه نشود! بنا بر تطهير اين دولت ها نيست که قصه آلوده بودن دست آنان به خون مسلمانان فلسطيني سر دراز دارد، ترمز را بايد اينجا زد که اگر بنا بر گوشمالي دادن حاميان اسرائيل است، از فرانسه و ايتاليا و آلمان گرفته در اروپا تا عربستان و قطر و ترکيه و کويت در آسيا و... کجا ديده شده اند و آيا در قبال تمام اين کشورها، بناست، به اين سفارت خانه ها تعرض يا آنها اشغال شوند؟ پاسخ معلوم است: نه! حالا که نه، شايد لازم باشد، بگرديم تا روش هاي بهتري براي اعلام اعتراض پيدا کنيم. تجمع و تحصن مقابل اين سفارتخانه ها بدون درگيري با نيروهاي خودي انتظامي و عزم جزم تسخير اين مکان ها هم ممکن است. حرکت نمادين تحصن در فرودگاه شايد عمقي تر و مؤثرتر از اقدامات فرسايشي مانند تعرض به سفارتخانه ها باشد.
و بالاخره اينکه تب پرحرارت و قابل ستايش "غزه"، نبايد گرفتار و اسير تاب مجهول سفارتخانه گيري شود تا اگر اين نشد، آن هم خاموش شود