قافله عشق در سفر تاريخ است و اين تفسيري است بر آنچه فرموده ¬اند: كل يوم عاشورا و كل ارضٍ كربلا….
« الا ترون ان الحق لا یعمل به و انّ الباطل لا یتناهی عنه لیرغب المومن فی لقاءالله.»مگر نمی¬بینید که به حق و عدالت عمل نمی¬شود و از باطل و ظلم و بی¬عدالتی نهی نمی¬شود، آن¬قدر که مومن از دنیا زده می¬شود و مشتاق دیدار خدا می¬گردد...
و من یصبر علی حد السیف و طعن الالسنه فلیرحل معنا و الا فلینصرف عنا.... هر کس آماده¬ی تحمل مشکلات و سختی¬ها و زخم-ها و زخم زبان¬هاست با ما همراه شود وگر نه از ما کناره بگیرد.....من کان فینا باذلا مهجته و موطنا علی لقاءالله نفسه فلیرحل... هر کس آماده فداکاری در راه ما (حق و عدالت) است و مقصد و قرارگاه خودش را دیدار خدا گرفته است با ما همراه شود...
کاروان کربلا به حرکت درامد و پیروان حقیقت و عدالت را با خود فراخواند که در این قیام تاریخی شرکت کنند. کاروان به راه افتاد و به همه¬ی تاریخ نشان داد که جایی که حق در خطر قرار می¬گیرد چه باید کرد؟ و امام حسین به ما تفاوت دو اسلام را نمایاند، اسلام منهای عدالت و ولایت و جهاد و شهادت و مبارزه با ظلم، اسلام تسبیح انداختن و کنج عزلت نشستن و اسلام در صحنه¬ی جهاد و شهادت و قیام و عدالت. امام پرده از چهره¬ی مقدس نمایان بی¬هنر و مفسدان و زراندوزان حیله¬گر برداشت و نمایاند که وقتی در صحنه¬ی مبارزه¬ی حق علیه باطل نیستی و به تکلیف عمل نمی¬کنی، هر کجا می¬خواهی باش! چه به نماز ایستاده باشی، چه به شراب نشسته.... که به تعبیر امام «سیدالشهدا قوایی نداشت در مقابل آن قوه، ولی پا شد قیام کرد، مخالفت کرد، چه کرد تا کشته شد. آن هم می¬توانست اگر تنبل بود- نعوذ بالله- می¬توانست بگوید که تکلیف شرعی من نیست« امام حسین برزخ بی¬انتهایی به گستره¬ی تاریخ برای مقابله¬ی  خط سازش و ظلم با خط عدالت و حقیقت آفرید که نشان دهد عزت و جهاد در سایه¬ی مبارزه است و اولین گام در مبارزه اراده است، آن سان که پیر جماران می¬گفت:» اگر فقط مقدسی بود و می¬رفت و توی خانه می¬نشست برای خودش و هی فقط زیارت عاشورا می¬خواند و تسبیح می¬گرداند، نمانده بود چیزی...«
کربلا صحنه¬ی جدا شدن دو اسلام بود آن¬جا که امام حسین گفت: »من رای سلطانا جائرا مستحلا لحرام الله ناکثا لعهدالله مخالفا لسنه رسول الله یعمل فی عبادالله بالجور و العدوان فلم یغیر علیه بفعل او قول یدخل الله مدخله یوم القیامه«(هر کس مسئولی و حاکمی را ببینید که ظلم می¬کند و حرام خدا را حلال می¬کند (و فساد و پارتی بازی و همکاری و سازش با ظالم را حلال می¬شمرد)و عهد و پیمان خدا را می¬شکند (که بندگی طاغوت کرده و به تعبیر امام علی در مقابل گرسنگی مظلومان و سیری ظالمان سکوت می¬کند)و مخالف سنت بنیان¬گزار نهضت اسلامی (پیامبر) رفتار می¬کند و در مقابل او کاری نکرده و یا نهی از منکر زبانی نمی¬کند، خداوند او را روز قیامت در جایگاه او محشور می¬کند. چنان که در زیارت عاشورا نیز آمده سکوت کنندگان(ممهدین لهم بالتمکین) در کنار قاتلان امام حسین مورد لعن و نفرین قرار گرفته¬اند.
آری، «اين محرم و صفر است که اسلام را نگه داشته است....محرم ماهي است که عدالت در مقابل ظلم و حق در مقابل باطل قيام کرد، و به اثبات رسانده است که در طول تاريخ هميشه حق بر باطل پيروز است....تکلیف ما را سید الشهدا مشخص کرده است.»
و به تعبیر پیر جماران ائمه¬ی ما این نقشه را کشیدند و این ثواب¬ها را خدا برای اقامه¬ی عزای حسین و گریه بر او مشخص فرمود تا جبهه¬ی حق و اسلام ناب محمدی بی¬هیچ هزینه¬ای متشکل بشود و این گریه¬ها سیدالشهدا را حفظ کرد و این پیام نسل به نسل منتقل گردید و در هر عصر و مصری انقلاب¬ساز شد. آن روز که شیعه تحت فشار بود و حکام جور در سرزمین ما حاکم بودند، پیام شهادت طلبی و قیام و عزت  عاشورا به مردم قدرتی می¬داد باعث شد علی رغم تمام این خطرات سینه¬ها را مقابل گلوله¬ها قرار دهند و آن¬گاه که حکومت دینی تشکیل شد، صبر پیشه کنند و آن¬گاه که از هر سو به این مرز و بوم حمله شد تن مقابل تانک و خون، مقابل پیشرفته¬ترین سلاح قرار دهند.
امام می¬گفت که »عاشورا حرف روز می¬آورد« و تاریخ نشان داد که آورده. شعارهای عاشورا کهنه نمی¬شود اما در هر عصر و مصری جنبه¬ای که باید تأکید بیش¬تری روی آن کرد با نیاز زمانه تغییر می¬کند. یک روز شهادت، یک روز عدالت، و روز دیگر... به تعبیر دکتر علی شریعتی »آنان که رفتند کار حسینی کردند و آن¬ها که ماندند باید کار زینبی کنند و گرنه یزیدی¬اند.«
العالم بزمانه لم تهجم علیه اللوابس! روحیه¬ی شهادت طلبی مسئله¬ی همیشه است چه این که در حدیث آمده اگر کسی بمیرد و آرزوی جهاد نداشته باشد بر شعبه¬ای از نفاق مرده است،اصول اطاعت و بندگی خدا، قیام لله، شهادت¬طلبی و عدالت همیشه باقی است. اما پیامی که عاشورا برای روز دارد متفاوت است. کما این که ائمه همه مثل سیدالشهدا به جهاد (به معنی خاص مبارزه¬ی مسلحانه)  نپرداختند، به تکالیف مختلفی بسته به مقتضیات زمان و مکان پرداختند و جهاد مناسب زمان اختیار کردند، اما آن اصول را حفظ کردند و همه هم شهید شدند.(و ما منا الا مقتول او مسموم) و همه هم برای عدالت به انحاء مختلف مبارزه کردند. و ممکن است اقتضائات یک مکان در دو زمان و دو مکان در یک زمان، مختلف باشد یک جا تکلیف قیام و جهاد مسلحانه، و یک¬جا تبلیغ و جایی دیگر  تکلیفی دیگر.  به تعبیر امام راحل امام حسین(ع) و خاندانش در عاشورا کیفیت مبارزه در همه¬ی این موارد را برای ما معین کرده¬اند.
 وقتی  جنگ تمام شد، باید حرف روز از عاشورا گرفته می¬شد. که به تعبیر علامه حکیمی»واژه¬های عاشورا تنها تشتگی، شهادت و اسارت نیست. نماز و عدالت نیز هست. نماز واژه¬ی شب عاشوراست و عدالت واژه¬ی روز عاشورا!«و فراموش شد شعار زمان انقلاب که »هر کس که عدالتخواه است، از خون حسین آگاه است، این منطق ثارالله است« آن روز اما جوان مسلمان تغییر شرایط را درک نکرد، و هنوز در شرایط قبل ماند و البته عده¬ای هم در چرخ زمانه جبهه عوض کردند و فراموش کردند که این نهضت برای چه به تحقق پیوسته بود. ارزش¬ها ذبح شد و به جای مسائل کلان که از زبان ولی فقیه عصر مثل مبارزه با اشرافیت و تهاجم فرهنگی گفته می¬شد یا تمسخر می¬شد یا به نازل¬ترین سطح به برخورد شدید با قربانیان این موج تحمیل می¬شد. حال آن¬که زمان عوض شده بود و مبارزه دیگر می¬طلبید. اگر آن¬روز با سینه¬ی باز مقابل گلوله¬های شاه رفته می¬شد و تن به مبارزه¬ی تانک می-رفت و اهدای خون نماد ولایت¬مداری و دین¬داری بود، امروز فکر به مقابله¬ی فکر می¬آمد و به تعبیر امام راحل در پیام قطعنامه با»امروز جنگ حق و باطل، جنگ فقر و غنا، جنگ استضعاف و استکبار، جنگ پا برهنه¬ها و مرفهین بی¬درد آغاز شده است.«اما این پیام دریافت نشد! دشمن به جای این¬که ریشه¬ها گرفته شود شاخ و برگ گرفته شد و شد آن¬چه شد...
می¬گویند هر قومی که تاریخ نخواند ناگزیر از تکرار آن می¬گردد! کما این¬که نسل پیامبر که تاریخ انبیای گذشته را که در قرآن هم آمده بود، توجه نکرد و مجبور به تکرار آن شد و سر حسین(ع) مانند سر یحیی(ع) که تقدیم فاحشه¬ای شد، به دربار یزید رفت!
اکنون سه دهه از پیروزی انقلاب می¬گذرد و هر زمان اقتضائات خاص خودش را دارد. امام می¬گفت که عاشورا حرف روز می-آورد و امام معصوم زمان¬شناس گرفتار گرد و غبار زمانه نمی¬شود. سه دهه از انقلاب گذشته و آرمان¬«ها مورد سوال قرار گرفته و عدالت و آزادی و ولایت و استقلال و استکبارستیزی احتیاج به تعریف دوباره دارد. سه دهه از انقلاب گذشته و مردم به دنبال آثار حکومت دینی می¬گردند. حال آن¬که هنوز حکومت دینی تنها به چهارچوب¬های کلی و پذیرش اصول کلی اسلام و چارچوب کلی ولایت فقیه پرداخته بی¬آن¬که اصول عملی آن برای اداره¬ی جامعه از دل دین تبیین شود و پیام عاشورا محدود به این شده که آدم مظلومی –که اتفاقا امام معصوم بوده- در گوشه¬ای از کره¬ی خاکی کشته شده و بچه¬ای که دوست داشته داماد کنه و چه و چه کشته شده...(اشتباه نکنید کسی با جنبه¬ی عاطفی عاشورا مخالف نیست که اگر جنبه¬ی عاطفی عاشورا نبود جنبه¬ی عقلانی آن نمی¬ماند و این¬همه فداکاری برای دین آسان نمی¬شد. و صدالبته اگر جنبه¬ی عقلانی عاشورا نمی¬بود جنبه¬ی عاطفی آن ارزش ندارد.) مسئله این¬جاست که حسینی که به ما شناسانده¬اند غیر از حسینی است که بود! و زمان امروز بعد دیگری از حسین(ع) را می¬طلبد. که امام می¬گفت: »این کلمه¬ی کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا یک کلمه¬ی بزرگی است که اشتباهی می¬فهمند. آن¬ها خیال می¬کنند که یعنی هر روز باید گریه کرد لکن این محتوايش غیر از این است. کربلا چه کرد همه¬ی زمین¬ها باید آن¬طور باشد .... همه روز ملت ما این معنا را داشته باشد که امروز عاشوراست و ما باید در مقابل ظلم بایستیم و همین¬جا هم کربلاست و باید آن نقش کربلا را ما پیاده کنیم.... نه سید¬الشهدا احتیاج به این گریه¬ها دارد و نه این گریه¬ها خودش -فی نفسه- کاری از آن می¬آید لکن این مجلس¬ها مردم را همچو مجتمع می¬کنند... جنبه¬ی سیاسی این مجالس بالاتر از همه¬ی جنبه¬های دیگری است که هست.59/8/14«
از سویی نگاه نوستالوژیک به امام حسین(ع) و عاشورا (مانند آن¬چه به جنگ تحمیلی خودمان می¬شود،) این واقعه را از دایره¬ی اثر گذاری بیرون برده است. خارج کردن ما از دایره¬ی عاشورا و نگاه تاریخی کار را به این¬جا رسانده و از سوی دیگر برداشت غیر مطابق با زمان و مکان و ناقص از عاشورا تنها شهادت¬طلبی را ( از نوع فرار از مسئولیت و مبارزه و برای راحت شدن از سختی و فعالیت در شرایط فعلی و نه از روی عمل به وظیفه) موجب شد است که عاشورا از سودرسانی خارج شود. و تنها به گریه کردن محدود شود و البته برای حسینِ ذلیلِ خارج از صحنه، نه حسینی که بود چنان که پیامبر وقتی از مصائب حسین(ع) سخن گفت اهل مدینه گریستند و آن¬گه با عتاب به آن¬ها گفت: اتبکون ولا تنصرونه؟! آیا گریه می¬کنید ولی او را یاری نمی¬کنید؟!
باید این سوال را جلوی تمام مراسم¬های ما گذاشت که آیا حسین(ع) و پیام او را تنها می¬گذارید و مثل سراسر تاریخ شیعه که تنها گذاشتن تمام ائمه بوده است، فقط به زاری مشغول می¬شویم؟! اشتباه نشود و عده¬ای روشنفکرنما به گریه و زاری حمله نکنند! گریه و زاری ما به تعبیر شهید مطهری انسان¬ساز است و به عجز در مقابل بزرگی و عظمت آن¬ها باز می¬گردد و یا به تعبیر امام گریه بر مظلوم فریاد بر ظالم است. سخن این¬جاست که این¬ها مقدمه¬ی ورود به صحنه¬ی اصلی است.
کربلا همین تهران خودمان است و لحظه¬ی انتخاب همین¬جاست. چه قدر که مقابل چشم ما منکرات دیده می¬شود (منظورمان منکرات ساده¬ی جوانانی که خود محصول سکوت¬های ما و در صحنه بودن دیگران هستند نیست. که البته آن¬هم نهی مناسب با خود را می¬خواهد.) بلکه سخن منکرات بزرگ و بی¬عدالتی¬های آشکار است. دستگیری طلبه¬ی آزاده¬ی سیرجانی، طرح مذاکره با آمریکا، عادی سازی روابط با مصر و لیبی بر خلاف صریح نص فرمایش بنیان¬گذار انقلاب، مسئله¬ی فلسطین و سایر بلاد اسلامی، آمار 14میلیونی فقر که با سکوت همه مواجه شد و بگیرید تا کلاس¬های درسی که هر روز در آن¬ها مسلمات اعتقادی زیر سوال می¬رود و کسی هیچ پاسخی نمی¬دهد. تا اخراج اساتید مسلمان از دانشگاه¬ها و عدم اجازه¬ی ورود اساتید مکتبی به هیئت علمی¬ها علی الخصوص در گروه¬های مافیایی و فراماسونی علوم انسانی.
امام می¬گفت که عاشورا حرف روز می¬آورد و امام معصوم گفت العالم بزمانه لم تهجم علیه اللوابس! پیام امروز عاشورا برای ما احساس مسئولیت و درک فضای تاریخی و امر به معروف و نهی از منکر آن¬هم از نوع کلان است. و اگر که به موقع و به¬جا تصمیم نگیریم و از این تضاد حسینی- یزیدی در نیاییم و جبهه¬ی¬مان را مشخص نکنیم... ما هم با مردم آن عصر که لعن و نفرین-شان می¬کنیم. تفاوتی نداریم.
صحرای کربلا به وسعت تاریخ است و كار به یك یا لیتنی كنت معكم ختم نمی شود. ... ای دل تو چه می¬کنی؟ می¬مانی یا می-روی؟ داد از آن اختیار که تو را از حسین جا کند....