بيانيه تشكل دانشجويي آرمان در مورد وقايع اسف بار غزه
انگار عادتمان شده كه هر روز اخبار كشتار مردم بي‌گناه فلسطين را ببينيم و از كنار آن به راحتي بگذريم. ديگر رؤيت چهره‌هاي مجروح و سوخته كودكان فلسطيني برايمان تكراري شده است. گويا با ديدن اين صحنه‌هاي دردناك، ياد صفحة حوادث روزنامه‌ها مي‌افتيم! مهم نيست كه چه بر سر اين مردم مظلوم مي‌آيد. مهم نيست كه بزرگترين جنايت‌ها و فجيع‌ترين ستم‌ها در طول تاريخ اشغال فلسطين در همين چند هفتة اخير در فلسطين رخ‌ مي‌دهد، و در مقابل، سكوت و ركود در همة ما ريشه دوانده و توجيه  بدتر از سكوت، بر عمل و نظر ما دامن گسترده است. اگر بر تمام اعتقاداتمان هم بتازند، صدايمان در نمي‌آيد.
سكوت در زماني كه فجايع دردناك غزه غريب را مشاهده مي‌كنيم، غير از كوتاه آمدن از اصول و عقايدمان چه توجيه ديگري دارد؟ غير از روگرداندن از شعار " جنگ، جنگ، تا رفع فتنه از عالم" چه معني و مفهوم ديگري مي‌تواند داشته باشد؟ در تاريخ انقلاب اسلامي ما، مردم كي در برابر جنايات و فجايع اسرائيل منحوس اين‌قدر ساكت و بي‌رمق بوده‌اند؟ كجايند متوسليان‌ها كه " پرچم لا اله الا ا..." را در آن‌سوي افق‌ها به اهتزاز درآورند؟ اگر به پيام رهبري مبني بر خروش ملت‌هاي مسلمان، كه در اسفند ماه گذشته صادر شد عمل مي‌كرديم، كار به اين فجايع اسف‌بار غزه مي‌رسيد؟ به‌راستي ما در برابر اين همه جنايت و وقاحت چه كرده‌ايم؟ فرياد "ياللمسلم" فلسطين گوش فلك را هم كر كرده است، حال چه شده است كه از خواب نيمروزي خود هم بيدار نمي‌شويم؟ آن‌قدر صبر و سكوت مي‌كنيم كه اسرائيل روز به روز جري‌تر شود، تا بيش از پيش قدرت يابد و وقاحت را به كمال برساند. غزه را به خاك وخون بكشاند و محاصره را به غايت ادامه دهد تا مردم غزه از فرط آن به مرگ تدريجي دچار شوند. از سوي ديگر، ما چگونه به اين سياسيون، روشنفكران، اساتيد و دانشگاهيان اميد داشته باشيم، وقتي عمومشان مسخ‌شدگان هيبت پوشالي ساحران غربند و ترس مرگ لرزه بر اندامشان انداخته است و قبل از مرگ، از ترس مرگ مرده‌اند؟ آنها كه پشت نقاب " چراغي كه به منزل رواست به مسجد حرامست" وحشت خويش را پنهان كرده‌اند و چشم خود را بر ستم‌هاي مدافعين حقوق بشر بسته‌اند.
و بار ديگر اي علماي اسلام! و براي بار چندم اي علماي اسلام!
بر مسلماني خويش شك كرده ايم، ما را كمك دهيد.
با اين همه حديث و روايت كه پاي منابر شما شنيده‌ايم و مدتي‌است چون پتك بر سرمان كوبيده مي‌شود، چه كنيم؟
آنجا كه مي‌فرمايد " آن‌كس كه به امور مسلمين اهتمام نورزد مسلمان نيست، آن‌كس كه سير بخوابد و همسايه‌اش در گرسنگي، شب را به صبح برساند، مسلمان نيست."
مگر خداوند از عالمان دين عهد نگرفته است كه بر گرسنگي گرسنگان و سيري شكم‌بارگان خبيث، ساكت نباشند؟ مگر حسين(ع) در خطبة گران‌قدر منا، نفرمود كه شما به‌واسطة دين آبرو گرفته‌ايد؟ آقايان! ديگر چه بايد بشود تا به جوش آييم. اگر ملاك علي است كه ماجراي خلخال را زياد شنيده ايم. اگر ملاك علي است كه قبول حكومتش تنها به واسطه‌ي پيماني است كه خداوند از علما گرفته است تا در مقابل گرسنگي مظلومان و شكم‌بارگي ستمگران فرياد زنند. پس ما را چه شده است كه با اين همه تبليغ از نام علي و حكومتي به نام علي بر تاراج خروار خروار خلخال از دست و‌ پاي دختركان فلسطيني ساكت مانده‌ايم والبته از ننگ نمرده‌ايم. حال بياييد و به عهد خود وفا كنيم و قدمي ديگر در احياي دين برداريم. بخروشيد و بخروشانيد تا جهان كفر شاهد هيبت و عظمت و اقتدار اسلام گردد. به اين اميد كه مرهمي باشد بر گرسنگي و تشنگي و بيماري كودكان و بيوه‌زنان در بند محاصره.
و البته روي سخنمان  با دولت است كه شعارهايش در قبال ظلم‌ستيزي، استكبارستيزي و محو اسرائيل جهان را پر كرده است. چه شده است كه اين روزها از سوي دولت، هيچ واكنش عملي در برابر محاصرة بي‌رحمانة اسرائيل عليه مردم مظلوم غزه ديده نمي‌شود؟ دولتي كه حاضر نيست از اين شعارها ذره‌اي كوتاه بيايد، و همواره در حال هزينه دادن در قبال اين شعارهاست، كي مي‌خواهد عملي جدي در برخورد با اين فجايع اخير از خود بروز دهد؟ تا كي بايد منتظر عملكردي شاخص، پابه‌پاي اين شعارهاي عزت‌مدارانه باشيم؟ نمي‌گوييم خاك اسراييل را به توبره ببنديد، نمي‌گوييم تنگه‌ي هرمز را ببنديد و خليج فارس را ناامن كنيد، انتظارمان زياد نخواهد بود وقتي كه ديده مي‌شود هنوز در قبال تحريم كالاهاي اسرائيلي و ممانعت از فعاليت شركت‌هاي ر‍‍‍‍ژيم صهيونيستي در كشور، اندر خم يك كوچه مانده‌ايد. اما آيا انتظار ما براي برگزاري اضطراري اجلاس كنفرانس سران اسلامي در جهت فشار آوردن به دولت‌هاي اسلامي، مصر و اسرائيل، از دولتي كه در سازمان ملل با شجاعت تمام، هويت اسرائيل را زير سؤال مي‌برد، واهي است؟ چگونه است كه علي‌رغم تأكيد رهبري مبني بر كمك كردن به مصر در جهت ابطال محاصرة غزه، دولت كمترين توجهي ندارد؟ آيا دولت نمي‌تواند از اهرم‌هاي بين‌المللي خود در جهت فشار بر مصر بهره ببرد؟
اكنون زمان آن رسيده است كه جامعة دانشگاهي به دور از مصلحت‌انديشي‌هاي كاذب و خيالي و ساختة ذهن ، جوشش و خروش خود را به نمايش بگذارد و در برابر اين فاجعه‌ها سكوت را بشكند واين را بپذيرد كه در مقابل گريه‌هاي كودكان غزه مسئول است و اگر چنين نكند ناگزير بايد روزي كه در آن توجيه، سكوت و بي‌تفاوتي راه ندارد، در پيشگاه محضر الهي پاسخگو باشد.  فرزندان خميني كبير و جوانان انقلابي اعلام مي‌كنند كه در صورت بي‌تفاوتي مسئولان نسبت به محاصره غزه، با تمام ظرفيت و پتانسيل خود وارد عمل خواهند‌شد. و تمام تلاش خود را براي رهايي مسلمانان غزه از زير بار ستم اسرائيل خواهد‌كرد.

والسلام علي من يسعي لإقامه العدل                                                                                                                 تشكل دانشجويي آرمان