آدمي حيران و مبهوت مي‌ماند. مقام يا مقاماتي، خبر از جاسوسي و ارتباط با بيگانه فردي مي‌دهند. پايگاهي ضمن بازتاب دادن اصل خبر، درباره كذب احتمالي اين خبر اظهار اميدواري و حتي عذرخواهي مشروط مي‌كند اما فرد مورد نظر به جاي شكايت از مقام يا مقامات، ضعيف‌كشي مي‌كند و مديرمسئول آن را به دادگاه فرا مي‌خواند و به نظر مي‌رسد قوه قضائيه نيز در اين ضعيف‌كشي مهر صحت زده است.

بعيد مي‌دانم مقامات زيربط قضائي دفاعيات مدیر مسوول «عدالتخانه» را شنيده باشند؛ اگر شنيده‌اند چرا پاي مقامات را به ميان نكشيده‌اند؟ اين مقامات بالاتر از علي(ع) كه نيستند. علي(ع) به راحتي فرا خوانده و به راحتي وارد محكمه مي‌شود.

به راستي، چرا شاكي در مقام شكايت، اصحاب قدرت در مقام برخورد، قوه قضائيه در پيگيري و ريشه‌يابي‌ها، به ندرت به ريشه‌ها و عوامل اصلي مي‌پردازند؟ آيا منش علي(ع) در چشم‌پوشي و گذشت از خطاهاي مردم و سخت گرفتن بر خطاهاي كوچك مسئولان و كارگزاران حكومتي نمي‌تواند براي ما عبرت‌آموز باشد؟ 

از كي ضعيف‌كشي در جامعه اسلامي و انقلابي ما باب شده است؟ علت يا علل اين ضعيف‌كشي‌ها و بي‌توجهي به ريشه‌ها و عوامل اصلي كاستي‌ها و نارسايي‌ها به كجا برمي‌گردد؟

به فرافكني‌ها و اغواها، به قانون، به ترس، يا به مصلحت و يا ...؟! قانون كه به اندازه كافي روشن و قاطع و برنده است و اما ترس؛ ترس از چه چيزي؟ از دست دادن مقام خود؟ از مقابله به مثل‌ها؟ از روبه‌رو شدن با اعوان و انصار افراد مرتبط و يا مصلحت‌انديشي‌هاي دروغين، جناحي و به اميد فضاسازي‌هاي سياسي براي دستيابي به پست و مقام يا ثروت و مكنتي؟! و خدا نكند كه ريشه‌هاي ماجرا به فرافكني‌ها و فريب‌ها برگردد كه سرآغاز ماجرايي غمبار و جانكاه است.

و اما ماجراي مدیر مسوول «عدالتخانه»! 

چه مي‌شود كه شاكي به ريشه نمي‌پردازد؟ چرا از عوامل اصلي و مقامات زيربط شكايت نمي‌كند؟ آيا نگران رسيدگي نكردن قوه قضائيه است؟ آيا در جرأت خود ترديد دارد؟ آيا از پيامدهاي اين كار نگران است؟ آيا با شكايت از مديرمسئول پايگاه «عدالتخانه»، قصد اطلاع‌رساني نسبت به علل ماجرا و اشاعه بيگناهي خود و كشاندن ماجرا به ريشه‌ها و عوامل اصلي را دارد؟

به هر دليل كه اين شكايت شده باشد، بر همگان مشخص شده است كه نخست پاي مقامات اجرايي به ميان كشيده نشده است، دوم آن‌كه اين آقايان هيچ دفاعي از مدعيات خود و به دنبال آن مديرمسئول اين پايگاه نكرده و حسب قراين موجود، نخواهند كرد و سوم آن‌كه به اندازه كافي اطلاع‌رساني شده است.

توصيه مكرر اينجانب به آقاي موسويان اين بوده و هست كه با رخدادهاي پيش‌آمده روش و منش مصالحه را پيش گرفته و اگر دستش نمي‌رسد از عوامل اصلي شكايت كند، ضعيف‌كشي نكرده و از شكايت خود صرف‌نظر كند. به يقين، اين امر به اخلاق و منش و بزرگواري و گذشت نزديكتر است و كشور ما بيش از هر زمان ديگر به اخلاق و گذشت براي تلطيف فضاي سياست‌زده نيازمند است.

به طور قطع، اگر به ريشه‌ها و عوامل اصلي اين ماجرا توجه كنيم، اين حكم تنها از باب جايگاه بالاي قوه قضائيه در نظام جمهوري اسلامي قابل توجه است و يقين دارم در فرجام‌خواهي، قضيه به اين‌گونه باقي نخواهد ماند. اگر در اين ميان، به لحاظ قوانين جزايي كشور، خطايي متوجه مدیر مسوول «عدالتخانه» باشد، اين خطا در كنار خطاي عوامل اصلي قابل پذيرش و تحمل بوده و اعتبار دارد.

از سوي ديگر، همان گونه كه بارها در اوج اين مساله به عزيزان جنبش‌هاي دانشجويي از جمله جنبش عدالتخواه عرض كرده‌ام، در اين گونه موارد بايد با دقت و هشياري بيشتري عمل كنند. نخست اين‌كه وارد بازي‌هاي مصداقي سياسي نشوند و دوم آن‌كه چشمشان تنها متوجه احكام قضائي صادره به رغم همه كاستي‌ها و محدودنگري‌هايش باشد و اگر در اين بين، ضعف يا كوتاهي مي‌بينند، با تحليل‌هاي مفهومي و ريشه‌يابي‌هاي خود به مقابله با اين ضعف‌ها و كاستي‌ها بپردازند.

به اميد نشر و گسترش هرچه بيشتر حقيقت‌گرايي و توجه به ريشه‌هاي اصلي، شجاعت، صداقت، حفظ حرمت و آبروي مؤمن، اخلاق و گذشت و تيزهوشي و هشياري در جامعه اسلامي.