شعارهاى مطرح شده، در جهت مبارزه با فساد بوده است‏ .

اين‏جا بحث بعدى را مطرح مى‏كنم كه چون بحث قبلى طول كشيد، مجبورم كوتاه عرض كنم. چند شعارى كه ما در اين دو سه سال داده‏ايم، همه در جهت مبارزه‏ى با فساد بوده است، چون فساد در جامعه رخنه ايجاد مى‏كند. جنبش عدالتخواهى - در بلند مدت - جنبش نرم‏افزارى و جنبش توليد علم. البته جنبش توليد علم بدون پيشرفت علم ممكن نيست. بدون پيشرفت علم، در اين دنياى متنوع نمى‏شود رقابت كرد و پيش رفت. حتماً پيشرفت علم لازم است، كه اين وظيفه‏ى دانشگاهها و دانشجوها و اساتيد را بسيار سنگين مى‏كند. جنبش آزاده‏انديشى كه چند ماه قبل مطرح شد، اصرار بر مسأله‏ى اشتغال كه اين دو سه سال اخير در اين زمينه خيلى تلاش شده است و اصرار بر تقويت پول ملى، از شعارهايى است كه ما اين چندساله روى آن تكيه كرديم و براى هر كدام يك حساب خاصى باز شد و به فضل الهى حركت خاصى در دستگاههاى مربوط به آن آغاز گرديد. اينها همه براى همين است. كه وقتى انسان مى‏بيند دشمن چه مى‏خواهد و چه مى‏خواهد بكند، مى‏فهمد كه بايد در داخل چه‏كار كند. البته در دو سه سال قبل از اين، در قالب نفى فقر و فساد و تبعيض، بسيارى از اين حرفها بود. در سياستهايى هم كه به شكل سياستهاى كلان نظام، رهبرى بايد به دولت اعلام كند و مجلس بر اساس آن سياستها، مقررات و قوانين را بگذراند، همه‏ى اين مطالبِ كُلّى لحاظ شد؛ يعنى هم در سياستهاى برنامه‏ى سوم و هم در سياستهاى برنامه‏ى دوم كه مال هفت هشت سال قبل از اين است، لكن بسيج كردن و متوجه كردن افكار عمومى بخصوص جوانها به اهميت بعضى از اين سرفصلها، ايجاب مى‏كند كه هر كدام از اينها به تنهايى مورد توجه قرار گيرد و دنبال شود. البته خيلى از اين شعارها وقتى مطرح شده است، از سوى بعضى از بخشهاى جامعه مورد بى‏توجهى قرار گرفته، لكن وجدانهاى پاك، بخصوص جوانها در محيطهاى جوانى، احساس كردند كه اين شعارها همان چيزهايى است كه مورد علاقه‏ى خود آنهاست. در محيط دانشجويى شوق به علم، شوق به عدالت و شوق به آزادى وجود دارد. اينها شوقهاى اصلى در محيطهاى علمى است. من مايل بودم راجع به هر كدام از اينها توضيح مختصرى عرض كنم كه مجال نيست.

وجود فساد را نبايد انكار كرد

اين را هم در پرانتز بگويم كه از دو طرف، از دو نقطه‏ى متقابل، گاهى بعضى از اظهارات و بعضى حرفها يا حركات هست كه به نظر ما درست نيست. وقتى مثلاً فرض كنيد بحث مبارزه‏ى با فساد مطرح مى‏شود، از يك نقطه كسانى مى‏گويند آقا چرا اصلاً شما مسأله‏ى فساد را به‏عنوان يك مسأله در جامعه مطرح مى‏كنيد؟ به‏نظر ما اين حرف نادرستى است، چون فساد وجود دارد. البته فساد، گسترده و سازمان‏يافته نيست. مثلِ «مافيا»هايى كه در دولتها و نظامهايى هست، به فضل پروردگار در نظام جمهورى اسلامى - لااقل در تشكيلات مسؤول و تشكيلات دولتى - وجود ندارد، اما فساد به ميزانى وجود دارد و در همه‏ى جاها و در همه‏ى زمانها هم امكان بروزش هست، كه بايد با آن مبارزه كرد. در دنيا بعضى از دستگاهها هستند كه اصلاً مبارزه‏ى با فساد و مبارزه‏ى با تبعيض و بى‏عدالتى را قبول ندارند. اصلاً اعلامِ مبارزه نمى‏كنند، مبارزه هم نمى‏كنند، حتّى اسمش را هم نمى‏آورند. بعضى جاها ممكن است به‏صورت نمايشى لازم باشد چنين كارهايى بكنند. بعضى جاها نمايشى هم نيست؛ از روى ناچارى است، به‏عنوان سوپاپ امن ناچارند اين كارها را بكنند؛ اما اين حركت و اين فكر، برخاسته از اعتقاد ماست؛ فلسفه‏ى وجودى ماست. هرچه نكنيم، ناشى از نتوانستن است؛ اين راه و حركت ماست. لذا اگر كسى اعتراض كند چرا بحث مبارزه‏ى با فساد را پيش مى‏آوريد؟ اعتراض به‏جايى نيست. فساد را انكار نبايد كرد؛ مبارزه‏ى با فساد را بايستى قبول كرد؛ اما مبالغه‏ى در مسأله‏ى فساد هم نبايد باشد.

در بيان وجود فساد نبايد مبالغه كرد

يك عدّه هم از آن طرف، مقابله مى‏كنند و همه را فاسد و غلط و كج‏دست و ناپاكدامن تلقّى مى‏كنند و اگر كسى هم چنين تلقّى‏يى داشته باشد، خوششان مى‏آيد. خوب؛ دشمن هم حرفى ندارد. نيازمند به اغتشاش افكار عمومى - و همين‏طور كه اول گفتم - ابهام‏آفرينى است. آن دشمن از هر دو موجِ مخالف با مبارزه‏ى فساد و نهضت ضد فساد استفاده مى‏كند. از يك طرف آن را دليل مى‏گيرد به وجود فساد و مبالغه‏ى در فساد مى‏كند؛ از يك طرف خواهد گفت اين كارى نمايشى است؛ از همه طرف از لحاظ تبليغاتى محاصره مى‏كند. ما بايد صراط مستقيم را بشناسيم و راه درست را دنبال كنيم. همين‏طور است مسأله‏ى نهضت عدالت، عدالتخواهى و عدالت‏جويى كه من خطاب به دانشجوها اين را گفتم. البته من مى‏دانم علاقه‏ى به اين حركتها و نهضتهاى اجتماعى در بين دانشجوها زياد است؛ در بين جوانها كلاً زياد است؛ اين را من كاملاً آگاه هستم. سؤالهايى هم در اين زمينه دارند. <span dir="lt