شيعه همواره منتقد وضع موجود بوده است بزرگترين منتقد وناظر به حكومت علوي، خود حضرت علي(عليه السلام) بود. آن‌جا كه مي‌فرمايد «وقتي عدالت برپا مي‌شود كه ضعيف‌ترين شما بتواند به راحتي حقش را از حكومت بگيرد» و يا انتقادهاي صريح از كارهاي خلاف استاندارانش و صدها نمونه‌ي ديگر. شيعه به خاطر همين روحيه‌‌ي انتقادي- انقلابي‌اش‌ است كه تا به‌حال مانده و دشمن بسيار داشته و دارد. نه توجيه‌گر وضع موجود بوده است ونه ثناخوان اشتباهات. در عمل كاملاً واقع‌بين و در فكر و نظر كاملاً آرماني. پيامبر بعد از آن همه پيروزي‌هاي پي‌درپي سپاه اسلام خطاب به فاتحان مي‌فرمايد گرچه جهاد اصغر تمام شده است اما جهاد بزرگتري در پيش است «مبارزه با نفس». اين دستور پيامبر را چرا صرفاً اخلاقي- فردي تفسيرمي‌كنند؟ وچرا به جنبه‌هاي اجتماعي آن اشاره‌اي نمي‌شود؟ مبارزه با نفس ابعاد اجتماعي نيز دارد و عرصه تجلي آن در نوع رابطه فرد با افراد وحكومت است. جز وارستگان كسي ديگر شايستگي نقد و راهنمايي حكومت را ندارند. ( لذاست كه اين وظيفه‌ي ديني آنان نيز هست.) براي همين است كه شاگردان خاص حضرت علي چون ابوذر، سلمان، مقداد و... به حكومتهاي وقت هم مشورت و ياري مي‌دادند و هم به نقد و مبارزه با انحراف آنها مي‌پرداختند.
مرحوم بازرگان در اوايل پيروزي انقلاب و در شرايطي كه مديريت اجرايي كشور را برعهده داشت سخني بيان كرد قريب به اين مضمون «ملت محترم وعزيز! انقلاب كرديد، خسته نباشيد، حالا برويد خانه‌هايتان». اين سخن چندان به مذاق نيروهاي انقلابي خوش نيامد، زيرا آن را در تقابل با سخنان وشيوه امام مي‌ديدند. امام، امتي هميشه در صحنه مي‌خواست وهمواره روي سخنش با ملت بود. ولي آقايان معتقد بودند كه حضور مردم تنها در سرنگوني رژيم طاغوت لازم بوده واكون نيز كافي است كه مردم تنها در انتخابات شركت كنند و بهتر است كه در ساير امور كشور دخالت (فضولي) نكنند. مثلاً قطع رابطه با آمريكا، مذاكره با برژينسكي و... چندان ارتباطي به مردم ندارد و اين مسئولين هستند كه بنا بر مصالح كشور اقدام مي‌كنند. مسايل مهم كشور در خيابان‌ها تصميم‌گيري نمي‌شود، بلكه پشت پرده‌هاست كه تعيين كننده منافع مردم است.
در انتخابات اخير رياست‌جمهوري، بسياري از نيروهاي بسيجي وانقلابي كه نگران فاصله گرفتن نظام از آرمان‌ها و اهداف اوليه بودند، با همت عالي وتلاش خالصانه، براي احياي شعارها وآرمان‌هاي انقلابي به حمايت از احمدي‌نژاد (كه بيش از ديگران اين شعارها در گفتار و كردارش متجلي شده بود) پرداختند. طلابي را مي‌شناسم كه چندين ماه درس را رها كرده بودند تا در ستاد احمدي‌نژاد فعاليت كنند، دانشجويان فوق ليسانسي كه تا پاسي از شب در ترمينال‌ها با رانندگان به بحث مي‌پرداختند تا راضي‌اش كنند به جاي نمايش فيلم هندي و فيلم‌فارسي، فيلم تبليغاتي «دكتر» را براي مسافران پخش كنند و...
اما اكنون پس از پيروزي در انتخابات و اقبال عمومي به شعارهاي احمدي‌نژاد، بسياري از فعالان انقلابيِ عرصه انتخابات، كار را تمام شده و اهداف را دست‌يافته فرض كرده‌اند و به منازل بازگشته‌اند. گويي حتماً بايد خطري ملموس و عيني انقلاب را تهديد كند تا اينان (مجاهدان عرصه بحران!) گام در صحنه گذارند. شايد كمتر كسي باور مي‌كرد پس از گذشت بيش از دو دهه از دولت موقت، بسياري از نيروهاي انقلابي – در عين انتقاداتي كه به بازرگان دارند- خود از عاملين به آن سخن باشند.
بسيجي تنها مرد بحران نيست، هميشه در صحنه است. او تنها به تكليف مي‌انديشد. همان اشتباهي كه در خلط ميان انقلاب اسلامي و نظام جمهوري اسلامي براي خيلي از طرفداران نظام پيش آمد، درباره‌ي اشخاص نيز رخ مي‌دهد. خلط بين اشخاص وعملكردشان، بين اشخاص وآرمان‌ها و... اين اشتباهات است كه نيروهاي حزب‌ا‌لله را به انفعال مي‌كشاند. چه در بعد ايجابي و چه سلبي. يعني به ناگاه بعد از آن همه فعاليت و فرياد، به محاق سكوت مي‌روند و نه‌تنها به ياري و نقد آنكه به او رأي داده‌اند نمي‌شتابند بلكه آنان را هم كه به نقد (اصولگرايانه) پرداخته و يا به ياري مي‌روند، تضعيف‌كنندگان يا طمع‌پيشگان مي‌دانند.
اين رجعت دوباره مردم به آرمان‌هاي انقلاب يا گفتمان «مردم - انقلاب» از آن فرصت‌هاي نادر و نعمت‌هاي مغتنمي است كه شكري درخور مي‌طلبد. شكر اين نعمت تلاش و استمرار برجهاد مضاعف در جبهه‌ي آرمان‌خواهي ديني است. و كفران آن سكوت ونشستن در همين ابتداي راه.
ما هنوز در ابتداي راهيم. همان دلايلي كه نيروهاي انقلاب را به فعاليت در عرصه انتخابات فرا مي‌خواند، امروز آنان را به ياري احمدي‌نژاد و دولت نهم فرا مي‌خواند. دولت نهم براي دستيابي به اهداف ترسيم شده و صيانت از انحراف محتاج حمايت، نقد، پيشنهاد، فضاسازي وفرهنگ‌سازي است. امروز سكوت، بي‌تفاوتي وعافيت‌طلبي نيروهاي انقلابي تمام آن‌چه را خود در جبهه‌ي انتخابات رشته‌اند، پنبه خواهد كرد.
« ان مع العسر يسرا. فان مع العسر يسرا. فاذا فرغت فانصب و الي ربك فارغب.»
***
چاپ دو مطلب انتقادي نسبت به عملكرد دولت احمدي‌نژاد در شماره‌ي پانزده نشريه بازتاب‌هاي متفاوتي در بين مخاطبن نشريه داشت. برخي تشكر مي‌كردند ونشان‌دهنده‌ي صداقت ما در اصول‌گرايي مي‌دانستند، و برخي ما را به بي‌تقوايي، زمان‌ناشناسي، خوارج‌گري و... متهم مي‌كردند. اين انعكاس‌ها ما را برآن داشت كه در اين شماره با اختصاص نگاه ماه به موضوع «تعامل جنبش دانشجويي و دولت جديد»، به طرح جدي اين سوال بپردازيم كه: «تعامل تشكل‌هاي انقلابي و آرمان‌خواه، با دولتي برخاسته از شعارهاي انقلابي و آرماني چگونه بايد باشد؟»

به نقل از نشریه حیات