"به همین سادگی"، اثر انقلابی رضا میرکریمی بزرگترین ویژگی اش را در واقعی بودن و پرهیز از شعارزدگی رایج یافته است  در عین اینکه دهها پیام و نقد اجتماعی را در درون خود جای داده است. طاهره، برای ما نوستالژی مادران مان را به همراه می آورد که به راستی و ابتداءً مادر و همسرانی موفق اند و صفتی مضاف، شخصیت آنان را اهمیت نمی بخشد. در میانه فمینیزم زدگی منفعلانه جامعه مذهبی و فعالانه جامعه روشنفکری، دفاع میرکریمی از "زن خانه دار" شجاعانه و ستودنی است، مفهومی که کم کم دارد به فحش تبدیل می شود! زنی که مسوولیت سنگین حفظ امنیت خانه و تربیت فرزندان را بر دوش می کشد و کدبانویی ستودنی است و البته بتدریج نسل اش رو به انقراض است! مانند زن همسایه جدید روبرویی!

میرکریمی در این فیلم به شکلی زیرکانه زندگی شهری و مدرنیته را به نقد می کشد و در مجموع فیلمی را به نمایش می گذارد که برای ذائقه صدا و سیمایی مردم ما چنان جذاب نیست چرا که پیام ها مانند فیلم های مبتذل مذهبی و غیرمذهبی رایج مانند شاخ بیرون نزده اند! وی آنگاه که چکی از بانک اقتصاد نوین را کنار خجالت پسرک از مادر چادری اش می گذارد و ماهواره و دود و سر و صدا و زنان شاغل و مطلقه و زندگی های تک نفره و ... را می نمایاند به خوبی سلطه زندگی مدرن را بر روح و کالبد جامعه شهری ایرانیان به تصویر می کشد و با ضرب آهنگی ضمنی و پنهان، تبعات مخرب و ویرانگر آن را بازگو می کند. مسائلی که دارد دودمان فرهنگ سنتی ما را بر می اندازد و جالب اینکه کسی ککش هم نمی گزد!

شاید بتوان ادعا کرد که مسائل زنان، اساسا مساله ای مدرن است و در قرون گذشته وجود نداشته است لیکن اینک که زنانگی زن ابزار نمایاندن وی شده و وی مجبور است برای اثبات خویش همپای مردان و مشابه آنان خودنمایی کند مسائل متعددی بروز یافته اند که مهمترین آنها تهدید موجودیت خانه و خانواده است. متاسفانه در هیاهوهای سیاسی، کمتر مشخص می شود که "حضور اجتماعی زن" اصل است یا فرع! 

میرکریمی اما، به خوبی، زن ایرانی اصیل را می شناسد و نگاه وی به خانه را به نمایش می کشد و آنگاه که پایانی هر چند توام با انتقاد از بی توجهی مرد خانه و فرو خوردن دردهای ناگفته همسر را رقم می زند ولی صبر و تعهد و وفاداری زن ایرانی به خانواده را نیز بازگو می کند و اینچنین تلخ و امیدوار،در میانه مسائل اجتماعی ناشی از مدرنیته می ایستد.