«هر کس مسئول ظلم کننده ای را ببنید ولی با عمل و گفتار در مقابل او عکس العمل نشان ندهد خدا ام را با ستمگران محشور می کند»
امام حسین (علیه السلام)
معروف است که وقتی به حضرت امام در اوایل شکلگیری نهضتش گفته شد روز قیامت جواب این همه خون شهید را چگونه میدهی؟ در جواب فرموده است: "من نمیدانم چگونه باید جواب این همه سکوت را داد؟!"
بعضیها عادت دارند همیشه فقط یک طرف قضایا را ببیننند. به ما میگویند چرا فریاد میزنید در حالیکه ما باید از آنها سوال کنیم که چرا سکوت کرده اید؟ مگر باید در مقابل ظلم سکوت کرد؟ در جواب فورا 25 سال سکوت آقا امیرالمومنین (ص) را مطرح میکنند و هر چه سکوت در طول تاریخ است را شاهد می آورند و حال آنکه قاعده اولیه عدم سکوت در مقابل ظلم است. مگر آنکه خلاف آن ثابت شود. کونوا للظالم خصما و للمظلوم عونا. ثانیا چرا فقط سکوتهای امیرالمومنین و اهل بیت (ع) را میبینیم و فریادها و اعتراضات و مبارزات آنها را نادیده میگیریم؟ ثالثا در بسیاری موارد سکوت امیرالمومنین یا امروزه سکوت امیرالمومنین (ع) در برخی مسائل، دلیلی بر سکوت کردن ما نمیشود چرا که آنها در مقام رهبری جامعه هستند و وظیفه خاص خودشان را داشته اند و ما وظیفه خاص خودمان را داریم و البته تشخیص این وظیفه و درست عمل کردن به آن و توجیه نکردن و دنبال بهانه برای توجیه های خود نبودن بحثی دیگر است.
براستی چرا اکثریت خواص جامعه به خود و دیگران قبولانده اند که باید در مقابل ظلم برخی آدمهای رذل و پست و ضعیف سکوت کرد؟! چه مصلحتی بالاتر از این است که نگذاریم در نظام اسلامی ظلمی اتفاق بیفتد؟ مگر ما حق داریم ظلم کنیم حتی اگر به فرض محال بقاء ما در ظلم کردن باشد؟ ضمن اینکه هیچ اهل فهمی در این مطلب تردید ندارد که "الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم".
چه توجیهی دارد این همه سکوت؟ اگر توجیه آن منافع و مصالح شخصی خود ماست، ننگ و نفرین همه مادران شهید بر ما باد. چرا متدینین سکوت کرده اند؟ چرا روحانیون سکوت کرده اند؟ چرا اساتید و دانشجویان و همه اهل فهم و درد سکوت کرده اند؟
ما قصد نداریم کسی را علیه نظام و ارکان نظام بشورانیم و به قول بعضیها تشویش اذهان عمومی کنیم. بلکه میخواهیم با حفظ اصل نظام و به قصد تقویت نظام و یاری کردن مسئولین دلسوز و فداکار با بعضی مسئولان نا اهل که همچون کرمهایی به جان اسلام و انقلاب افتاده اند و از دون در حال سست کردن شجره طیبه انقلابند مبارزه کنیم و نظام مقدس اسلامی را آفت ردایی کنیم.
ما فرزندان این انقلابیم. ما میراث دار خون شهیدانیم و اصلا یکی از ثمرات خون شهیدان، ما جوانان دردمند انقلابی هستیم که احساس میکنیم امانتی عظیم و مقدس به دست ما و نسل ما سپرده شده است تا آن را از جان عزیزتر بداریم و تحت امر رهبر عزیزمان آن ار به صاحب اصلی اش بسپاریم. آری؛ ما مخالف نظام و مخالف نظم و آرامش جامعه نیستیم بلکه ما مخالف ظلم و فساد و نفاقیم و وظیفه خود میدانیم با چنگ و دندان و با تمام قدرت و و با نثار تمام هستیمان از میراث و آرمان شهیدان یعنی انقلاب و  ولایت محافظت کنیم. ان شاء الله
و پیشنهاد ما این است که هر فردی که خودش را مدیون خون شهیدان میداند به محض مشاهده اولین ظلمی که در حق خود یا دیگران اتفاق افتاد، راحت ترین و بدترین راه یعنی سکوت و پذیرفتن ظلم و ظالم پروری و شریک شدن در ظلم او را انتخاب نکند بلکه در صدد مقاومت و مبارزه برآید و البته مسلم است که مبارزه با کسانی که بعضا سالها مار خورده اند و افعی شده اند بدون تدبیر و بدون زحمت و در برخی موارد بدون تحمل سختیهای فراوان میسر نخواهد بود اما مطمئن باشیم که "ان تنصروا الله ینصرکم و یثبت اقدامکم".