عالمان علم سياست به خوبى از شرايط و ويژگى هاى دانشگاه باخبرند. آنان مى دانند دانشگاه شرايط ويژه و تأثيرگذارى روى فعاليت هاى توده مردم دارد.

مرتضى فيروزآبادى، دبير جنبش عدالتخواه دانشجويى اين موضوع را تأكيد مى كند و در اين باره مى گويد: «دانشگاه به واسطه ويژگى هايى كه دارد پتانسيل بالقوه اداره يك جامعه است. اهميت دانشگاه از جمله تاريخى امام خمينى(ره) قابل درك است. « اگر دانشگاه اصلاح شود، جامعه اصلاح مى شود.» اين واقعيت به خاطر وجود جوانان صادق، آرمان خواه، بى تعلق در دانشگاه و همچنين محيط علمى آن است. از اين رو صداقت و آرمانخواهى دانشجويى و تأثيرگذارى دانشگاه مورد طمع جريان هاى سياسى و اصحاب قدرت بوده است به طورى كه هوشمندان عرصه سياست به خوبى درك كرده اند كه بهترين نقطه براى آغاز تغيير گفتمان يك جامعه دانشگاه است.»
با اين همه بايد در چگونگى حضور جريان هاى مختلف سياسى كشور در دانشگاه ها تأمل بيشترى صورت بگيرد به نظر مى رسد اگر مجموعه هاى دانشجويى بتوانند شرايط سالم حضور اين جريان ها را فراهم كنند اين پديده منفى نيست اما بايد پرسيد اين شرايط كدامند. فيروزآبادى در اين باره اين چنين مى گويد: «نقطه تحريك براى حضور جريان هاى سياسى در دانشگاه بايد از داخل باشد نه خارج از آن و نيت دعوت دانشجويى از سياستمداران و يا هر سخنران ديگر در دانشگاه آشنايى با ديدگاه هاى آنها باشد و نه فراهم سازى زمينه تبليغ در دانشگاه.» وى تأكيد مى كند: « نگرش دانشگاه و دانشجويان به جريان هاى سياسى بايد مطالبه گرى و حفظ روحيه انتقادى باشد. استقلال دانشگاه و مجموعه هاى دانشجويى از جريان هاى سياسى بايد حفظ شود. در صورتى كه چنين شرايطى در نظر گرفته نشود مجموعه هاى دانشجويى بازيچه و دستاويز جريان هاى سياسى و اصحاب قدرت مى شوند. اين مسأله منجر به بى اعتمادى جامعه نسبت به دانشگاه، بى اعتمادى دانشجويان نسبت به تشكل هاى دانشجويى و سرخوردگى فعالان تشكل هاى دانشجويى مى شود.»مسأله ديگرى كه در اين باره بايد مورد توجه قرار بگيرد خطر نفوذ غيرمحسوس نهادها در مجموعه هاى دانشجويى به معناى عام آن است. گرچه در گذشته اين مجموعه ها براى انتقال ديدگاه ها و نظراتشان به دانشگاه مستقيماً وارد عمل مى شدند، در برخى شرايط ارتباط هاى پنهانى، ارائه اطلاعات ولو صحيح اما ناقص و جهت دار و حتى وعده وعيد جاى خود را به اعمال نظر مستقيم داده است.
وى معتقد است: «وظيفه اصلى دانشگاه دعوت همه نگرش هاى فكرى سياسى به مباحثه، مناظره و زمينه سازى براى آگاهى و قضاوت دانشجويان نسبت به ديدگاه هاى مختلف است. اگر دانشگاه اين حركت را با حفظ استقلال انجام دهد يكى از رسالت هاى اصلى خود را در قبال جامعه ايفا كرده است.»