محسن مقصودي

در هفته گذشته ماجراي سخنان «اكبر اعلمي» نماينده مردم تبريز در مجلس، در خصوص نقد دولت‌ها و اشاره به سئوال و نقد از هر كابينه‌اي، حتي كابينه امام حسين(ع) با توجه به معيارهاي قانون اساسي، با واكنش‌هاي متعددي روبرو گشت كه برخي از آنها از دايره انصاف و اخلاق نيز خارج شد و حتي برخي روزنامه‌ها و مجموعه‌هايي كه خود را نماينده تفكر حزب‌اللهي مي‌دانند، آنچنان تند رفتند، كه سخن از «محاكمه انقلابي و مردمي» اعلمي راندند و تهديد كردند كه در صورت عدم برخورد مسئولان با وي، مسئولان بايد منتظر «حركت انقلابي فرزندان فدائيان اسلام» در برخورد با وي باشند!!
از آنجايي كه اين گونه نگاه‌هاي سياست‌زده و غير‌اخلاقي، كه براي حذف رقيب حاضرند حتي از مقدسات ملت خرج كنند، در جامعه ما  مسبوق به سابقه است، لذا براي آگاهي مخاطبان و اعتراض و هشدار به سياست‌بازان، شايسته است كه اين موضوع كمي شكافته شود.
ابتدا ذكر اين نكته ضروري است، كه نگارنده اگرچه به لحاظ سياسي و نظري با آقاي اعلمي اختلاف نظر داشته و در برخي موارد با ايشان تضاد مبنايي دارد، اما شجاعت، صراحت و روحيه منتقد ايشان را در مجلس شوراي اسلامي تحسين مي‌نمايد. آقاي اعلمي اگرچه ظاهرا به اردوگاه اصلاح طلبان تعلق دارد، اما عملكرد ايشان خصوصا در مجلس ششم و افشاگري‌ها و انتقادات او در خصوص بروز فساد اقتصادي در كابينه آقاي خاتمي نشان داد كه ايشان، نماينده ملت است و گرايش‌هاي حزبي و سياسي و منافع احتمالي، وي را از احقاق حقوق مردم و نظارت بر دولتمردان منع نمي‌كند.
اما در خصوص سخنان اخير آقاي اعلمي در زنجان، كه واكنش‌هاي متعددي برانگيخت بايد گفت با توجه به مفاهيم ديني و اعتقادي ما سخنان ايشان در خصوص سئوال و انتقاد از كابينه فرضي امام حسين(ع) به لحاظ اعتقادي، ايرادي نداشته و از لحاظ نظري قابل اعتراض نيست. بر مبناي اعتقاد شيعه، امامان و اهل بيت (ع)، معصومند و نه ياران و اصحاب آنها. تاريخ صدر اسلام و حوادث و پيمان شكني‌هاي متعدد ياران ويژه رسول اكرم(ص) و ائمه هدي(ع) نيز گواه همين مدعاست.
از پيمان شكني طلحه و زبيرها ـ كه روزگاري از اصحاب ويژه رسول خدا بودند ـ گرفته تا برخي از فرمانداران و كارگزاران اميرالمومنين، نظير شريح قاضي و عثمان بن حنيف و «ابن هرمه» (يكي از واليان اهواز) و.. كه حضرت در خصوص خيانت‌ها و نواقص آنها نامه‌هاي تند و اعتراضي مي‌نويسد و برخي را عزل و مجازات مي‌نمايد، همگي نشان مي دهد كه كابينه معصومين، مصون از خطا نيستند.
و راستي مگر دوران كوتاه خلافت امام حسن(ع) با خيانت عده‌اي از ياران و سردارانش به پايان نرسيد؟!
عجب است از برخي علما و دينداران كه قطعا اين موارد تاريخي را مي‌دانند و حال در خصوص سخن شخصي، در خصوص سئوال و نقد از كابينه فرضي سالار شهيدان آن هم با معيارهاي قانون اساسي ـ كه برگرفته از  اسلام است ـ برآشفته‌اند.
آنان كه اين گونه بر سخنان اعلمي ايراد اعتقادي وارد مي‌كنند اين سخن حضرت امام(ره) را چگونه تفسير مي‌كنند: «هر فردى از افراد ملت حق دارد كه مستقيما در برابر سايرين، زمامدار مسلمين را استيضاح كند و به او انتقاد كند و او بايد جواب قانع كننده دهد و در غير اين صورت اگر بر خلاف وظايف اسلامى خود عمل كرده باشد، خود به خود از مقام زمامدارى معزول است.» (ج 15 صحيفه نور) در اعتقادات شيعه نيز در خصوص ضرورت نقد حاكمان بسيار تاكيد شده است و بالاترين مرتبه امر به معروف و نهي از منكر نيز در خصوص حاكمان و اصلاح آنها تعريف شده است.
بنابر آنچه از تاريخ اسلام و اعتقادات شيعه ذكر شد، سخنان اعلمي به لحاظ محتوايي و اعتقادي هيچ ايرادي نداشته، هر چند خبرگزاري فارس و برخي سايت‌هاي خبري و روزنامه‌ها سعي نمودند با انتخاب گزينشي و تحريف بخشي از سخنان وي، موضوع را طور ديگري جلوه دهند. البته آقاي اعلمي بايد در نوع ادبيات خود دقت بيشتري مي‌كرد، و اساسا مثال زدن از كابينه امام حسين(ع) در سخنراني ايشان نه ضروري بود و نه رواج اين قبيل تمثيلات در فضاي سياسي شايسته است.
اما در خصوص نحوه تقابل و واكنش‌هاي افراطي برخي كه خود را مدعي دين داري مي‌دانند، با توجه به آنچه ذكر شد، بايد گفت، اكثر اين واكنش‌ها با دغدغه سياسي صورت پذيرفته و نه دغدغه ديني و اعتقادي.
 با توجه به انتقادات صريح و تند آقاي اعلمي از دولت نهم در دو سال اخير ـ كه البته برخي از آنها غير منصفانه بوده است ـ ظاهرا برخي حاميان افراطي دولت نهم به سبب تلافي و حذف ايشان از صحنه سياسي و انتخابات آينده به صورت شتابزده و با استفاده‌ از بهانه‌اي به نام «توهين به مقدسات» به تحريك احساسات پاك مردم پرداخته تا بدين وسيله زمينه را براي رد صلاحيت وي آماده كنند.
تعجب نگارنده از آن است كه سياسيون مصلحت‌پرستي كه امروز توهين به مقدسات را بهانه برخورد با اعلمي كرده‌اند، آن روز كه در آزمون فرهنگيان در بخشي از دولت نهم به مقدسات توهين شد كجا بودند؟! و ... لازم به ذكر است سخنان آقاي اعلمي، در بخش سياسي آن، خصوصا آن جايي كه سخن از «لزوم طرح عدم كفايت رئيس‌جمهور در مجلس» مي‌زند، مورد نقد جدي ماست، اما توهين و تهديد و حذف وي به بهانه توهين به مقدسات، عملي غير اخلاقي و از روي سياست‌بازي است.
برخي سياسيون بي‌اخلاق و مدعي دين، بايد بدانند كه خيمه امام حسين(ع) بسيار وسيع‌تر و فراتر از چتر كوچك آنهاست و لذا در حالي كه اعلمي پس از اين جنجال ها بارها تاكيد كرد، كه به سربازي امام حسين(ع) افتخار مي‌كند و خود را نوكر امام حسين(ع) مي‌داند، اصرار برخي بر اين كه او را مقابل سالار شهيدان قرار دهند، خلاف اخلاق اسلامي و خلاف مشي اهل بيت(ع) است. امامان بزرگوار شيعه حتي با آنهايي كه هتاكي و بي‌حرمتي مي‌كردند آن چنان بزرگوارانه برخورد مي‌كردند كه او را جذب اسلام ناب و تشيع مي‌نمودند و حالا ما براي دفع كسي كه خود را سرباز اهل بيت مي‌داند از هيچ تلاشي دريغ نمي‌كنيم! چقدر فاصله است بين اعمال برخي سياسيون مصلحت‌پرست، با امامان بزرگوار ما.
به اميد آن كه سياسيون، عرصه اصلي رقابت انتخاباتي را در خدمت بيشتر به مردم بدانند و ميدان اصلي مبارزه را در ميدان «جنگ فقر و غنا» بازتعريف نموده و براي اصلاحات واقعي كه مبارزه بي‌امان با فقر و فساد و تبعيض است، سينه‌چاكي كنند، چرا كه امروز ميدان اصلي دفاع از اهل بيت(ع)و خون شهدا در مبارزه بی امان با فقر و فساد و تبعیض است.

محسن مقصودی/ سیاست روز