ما در اینجا دولت عربستان را مقصر می‌دانیم، چگونه اجازه می دهد جمعی از اتباع او مرتبا بنشینند و فتوای قتل و کشتار و ترور و تخریب صادر کنند و تمام دنیا را ناامن سازند و همه جا خون بریزند و همه جا را ویران کنند.

دنیا باید بداند تا مدارس خاصی با بودجه حکومتی در کشور عربستان کانون پرورش اینگونه افکار و اینگونه افراد است جهان روی آرامش نخواهد دید.

یک روز در افغانستان شاهد کشتار بیگناهان هستیم، روز دیگر در پاکستان و اسلام آباد و یک روز در لبنان، یک روز در اروپا و روز دیگر در سایر مناطق و همه روز در عراق.

آیا از نظر قوانین جهانی این عمل جرم نیست که عده‌ای در کشوری بنشینند و حکم تخریب اماکن مقدس کشور دیگر را که همراه با صدها یا هزاران کشته و مجروح است، صادر کنند؟ و حکومت آنها، این گونه افراد را تعقیب نکند؟ چرا مجامع جهانی این کار را محکوم و تعقیب نمی‌کند؟ چرا دبیر کل سازمان ملل خاموش است؟

اگر گروهی از کاخ نشینان آمریکا و صهیونیست‌ها تصور می کنند به وسیله این گروه می‌توانند به اهداف خود برسند سخت در اشتباهند و این کار همان پرورش مار در آستین است، ضربه‌های آن را خورده و خواهند خورد.

به یقین آنها همه جای دنیا را ناامن می کنند، همان گونه که کرده‌اند و سرچشمه تمام آنها به اعتراف همه، همان مدارس خاص در کشور عربستان سعودی است و از آنجا به افغانستان، پاکستان، عراق، لبنان و سایر نقاط صادر شده است و باید مسئولیت را مستقیما متوجه حکومت عربستان دانست.

باید نخست از آنها خواست که ترتیب گفتمان با این دسته از به اصطلاح علمای آنها با علمای جهان اسلام را بدهند تا با کتاب الله و سنت رسول الله خطاهای آنها از این طریق اصلاح شود و ما به نوبه خود حاضریم با منطق صحیح با سران آنها به گفتگو بنشینیم.

و اگر این کار عملی نشود باید در سازمان ملل حکومت عربستان محکوم شود و از طریق محاصره اقتصادی و سیاسی تحت فشار قرار گیرد و سرانجام کشورهای جهان در رابطه خود با حکومتی که کشورش کانون ناامنی در جهان شده و نمی‌تواند و یا نمی‌خواهد از آن جلوگیری کند تجدید نظر کنند (البته حکم وهابیون معتدل جدا است).

سخنی هم با علمای اسلام داریم: تا کی می‌خواهند سکوت کنند و به وسیله این گروه، اسلام «دین خشونت» معرفی شود و آبروی اسلام و مسلمین برود و معارف و فرهنگ غنی اسلام و رحمت و عطوفت اسلامی زیر سئوال بماند؟ آیا وقت آن نرسیده است که مجلسی از علمای بزرگ اسلام تشکیل شود و برای این مطلب چاره‌ای بیندیشند.

اگر بعضی گمان می‌کنند هدف آنها فقط کشتار شیعیان است، حوادث اسلام آباد و افغانستان و شمال لبنان ثابت کرد که سنی و شیعه برای آنها تفاوتی ندارند، از آن روز بترسیم که اسلام و تروریسم را در دنیا مترادف بدانند.

سخنی هم با دولت خودمان داریم ، ما با حکومت عربستان روابط بسیار دوستانه داریم و باید داشته باشیم ولی این روابط را تا کی و به چه قیمت باید تحمل کنیم.

به شیعیان در بقیع توهین می کنند و ضیوف الرحمان(مهمانان خدا) را در مسجد پیامبر(ص) مورد اهانت قرار می‌دهند، کتاب‌های مملو از دروغ و تهمت و اهانت به مقدسات ما را، به اصرار به دست زوار ما می‌دهند ، همه روز برادران و خواهران ما را به فتوای علمای سعودی و غالبا به وسیله نفرات آنها در عراق می‌کشند، بارگاه قدسی امامان ما را تخریب می‌کنند آیا باید همه اینها را تحمل کنیم.

تا کی سکوت؟ باز هم سکوت! باز هم اظهار محبت و دوستی، پیمانه صبر مردم لبریز شده و در انتظار اقدام مؤثری هستند، ما خواهان امنیت در تمام جهان هستیم نه تنها در کشور عراق، ولی با ادامه این وضع امنیت در هیچ جای جهان ممکن نیست، دوستی و برادری با چنین حکومتی هم حدی دارد، خداوند هم را به راه راست هدایت فرماید.    

 ناصر مکارم شیرازی